പ്രതീക്ഷയും പേറി അവർ കുടിയേറി: വിയർപ്പ് വളമായി, കൈക്കരുത്ത് കാതലായി; വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം കുടിയിറക്കം, എന്താണ് കാരണം

നല്ലൊരു നാളെ സ്വപ്നംകണ്ട് മലയോരങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിയ ജനത ശൂന്യതയിൽനിന്ന് വസന്തമൊരുക്കി. അതിന് വിയർപ്പ് വളമായി. കൈക്കരുത്ത് കാതലായി. സ്വയം വളരുന്നതിനൊപ്പം അവർ നാടിനെയും വളർത്തി. നാണ്യവിളകളും കേരവിളകളുമായി കേരളത്തിന്റെ മടിശ്ശീലനിറച്ചൊരു കാലം. പക്ഷേ, '90-കളുടെ തുടക്കംമുതൽ ആ വസന്തത്തിന് നിറംമങ്ങിത്തുടങ്ങി. കൃഷി നശിച്ച്, കാട്ടുമൃഗങ്ങളോട് തോറ്റ്, മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത നിയമമാറ്റങ്ങളോട് കലഹിക്കാൻ കരുത്തില്ലാതെ അവർ തളർന്നു. കേരളം പിറന്ന് എഴുപതുവർഷത്തിനിപ്പുറം രക്തം വിയർപ്പാക്കിയ ഒരു ജനത കുടിയിറങ്ങുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്. ഒരു അവലോകനം

മലബാർ-1925-ലെ ഒരു കൃഷിഭൂമി

പാട്ടത്തിനെടുക്കാൻ ഇട്ടിയാവിൽ 1925-ൽ കോളയാട്ടു സ്ഥലവാങ്ങി പാട്ടയാധാരമുണ്ടാക്കി. പാട്ടയാധാരമെഴുതിയ ആൾക്കാരുള്ള ഗ്രാമ പഞ്ചായത്തിൽ കപ്പകൃഷി തുടങ്ങി. കപ്പ നന്നായി വിളഞ്ഞു. പക്ഷേ, വിഷക്ഷീണമായി മലബാറിലുളളവർ കരുതിയിരുന്ന ആ സാധനം ആർക്കും വേണ്ടാ. വാടക ലോറി വാടകയ്ക്ക് എടുത്ത് കപ്പ പറിച്ചു തലശ്ശേരിയിൽ എത്തിച്ചു. ആരും വാങ്ങിയില്ല. നിരാശപ്പെട്ട് അദ്ദേഹം മടങ്ങി.-മാർ സെബാസ്റ്റ്യൻ വള്ളോപ്പിള്ളി, (ദൈവം നമ്മോടു കൂടെ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ)

വളപ്പായ തോട്ടംപോലെ കൃഷി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ കറ ഊറ്റി വിൽക്കുന്നുണ്ടുമെല്ലം. സമീപകാലത്ത് പലരും പുത്തൻ ആശയം പോലെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് കേട്ടാൽ കോളയാട്ടുകാർ ചിരിച്ചുപോകും. 1920-കളിൽ പപ്പായ ശാസ്ത്രീയമായി കൃഷിചെയ്യുകയും അതിൽനിന്നു കറ ഊറ്റി അയക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നറിയുമ്പോഴോ എത്ര ആധുനികസമ്പന്നനായിരുന്നു കൃഷിക്കാർ എന്നു ബോധ്യപ്പെടും. തലശ്ശേരി രൂപതാ പ്രഥമ ബിഷപ്പ് മാർ സെബാസ്റ്റ്യൻ വള്ളോപ്പിള്ളിയുടെ കുറിപ്പിലുണ്ട് അക്കാലത്തിന്റെ ഉജ്ജ്വല മനസ്സ്.

മലബാർ 2010-ലെ ഒരു കൃഷിഭൂമി

1960-ൽ കോട്ടയം എലിക്കുളത്തുനിന്നാണ് എന്റെ ചാച്ചനും അമ്മയും കണ്ണൂർ പുളിങ്ങോമിലേക്ക് കുടിയേറിയത്. അന്ന് അവർ പാറത്തൻപാറയിലെത്തി. പോയി. 14 ഏക്കർ സ്ഥലത്ത് നെല്ല്, കപ്പ, കവുങ്ങ്, കുരുമുളക്, കുരുമുളക് എന്നിവ കൃഷിചെയ്തു. കോടമഞ്ഞും വന്യജീവിശല്യവും വകവെച്ചില്ല. മഞ്ഞളിപ്പ് രോഗത്തെത്തുടർന്ന് കവുങ്ങും മണ്ഡരിവന്ന് തെങ്ങും നശിച്ചു. വിളകൾക്ക് വിലയില്ലാതായി. 14 ഏക്കർ ഭൂമി വെറും അരലക്ഷം രൂപയ്ക്കു വിറ്റു-ഉസ്മാൻ അപ്പച്ചൻ (2010 കാരുണ്യൻ മാസികയിൽ എഴുതിയത്).

50 വർഷംകൊണ്ട് ഒരു നാട്ടിലെ സാഹചര്യം മാറിയതെങ്ങനെ എന്നതിന് ഉസ്മാൻ അപ്പച്ചന്റെ അനുഭവം വായിക്കാം. പ്രതീക്ഷയുടെ നല്ല നാളെ സ്വപ്നംകണ്ട് കോട്ടയം, പത്തനംതിട്ട, ആലപ്പുഴ, തൊടുപുഴ ഭാഗങ്ങളിൽനിന്ന് മലബാറിലേക്കു കുടിയേറിയ ഒരു സമൂഹം. രണ്ടു തലമുറയുടെ ജീവിതത്തിന് നിറമേകി ആ അധ്വാനം. പക്ഷേ, ജീവിച്ചുഭൂമിയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാതെ വലിയൊരുവിഭാഗം ഇറക്കം തുടങ്ങി. കിട്ടിയ വിലയ്ക്ക് ഭൂമി വിറ്റവരാണ് ചിലർ. ഭൂമി ഉപേക്ഷിച്ചു പോയവരാണ് മറ്റൊരു കൂട്ടർ.

കുടിയേറ്റത്തിന്റെ കഥ

ഹൈറേഞ്ചിൽ ഏലകൃഷി വ്യാപിപ്പിക്കാൻ 1822-ലാണ് തിരുവിതാംകൂർ റീജന്റ് റാണി ഗൗരി പാർവതിഭായി തിരുവെഴുത്ത് വിളംബരം പുറപ്പെടുവിച്ചത്. കർഷകർക്ക് സംരക്ഷണം വാഗ്ദാനംചെയ്തു റാണി, കാടുതെളിക്കാനും നികുതിയൊഴിവാക്കാനും വിളംബരം പുറപ്പെടുവിച്ചു. ഉദ്യോഗസ്ഥരെ നിയോഗിച്ചു. വ്യാപാരികളോട് ലേലമെടുക്കാൻ നിർദേശിച്ചു.

തിരുവിതാംകൂറിന്റെ മടിശ്ശീല നിറച്ച് ഇടുക്കി കുടിയേറ്റക്കാർ വാക്കു പാലിച്ചു. മലഞ്ചരക്ക് വ്യാപാരം മിന്നി. പ്രത്യേകിച്ചും കുരുമുളകും ഏലവും. ആദ്യമെത്തിയ സംഘങ്ങൾ കാടുതെളിച്ച് ഭൂമി പാട്ടവസ്തുവാക്കി. മലബാറിലേക്കു പോയ ആദ്യതലമുറയുടെ ജീവിതവും സമാനമായ നിലയിൽ തളിരിട്ടിരുന്നു.

പക്ഷേ, തിരുവിതാംകൂറിൽ കാർഷികമായ ഒരു അന്തരീക്ഷമുണ്ടായിരുന്നു. 1914-ൽ ഒന്നാം ലോകയുദ്ധം, 1930-കളിലെ കടുത്ത ക്ഷാമം, 1939 മുതലുള്ള രണ്ടാം ലോകയുദ്ധം എന്നിവ ഇവിടെ കടുത്ത പ്രയാസങ്ങളുണ്ടാക്കി. തിരുവിതാംകൂറിൽ അരിവിഹിതം 80 ശതമാനം വെട്ടിച്ചുരുക്കിയിരുന്നു. ബർമയിൽനിന്നുള്ള അരിവരവ് കുറഞ്ഞിരുന്നു. കപ്പയും ചക്കയും ഒരു പരിധിവരെ വിശപ്പു മാറ്റി.

ചക്കക്കുരു മഴക്കാലത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച് കഴിച്ചു. പോഷണമില്ലാത്ത കാലിരോഗം കൂട്ടത്തോടെ ചത്തു. ഈ സ്ഥിതിയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഇവിടെയുള്ള പലരും മലബാറിലേക്കും ഇടുക്കി മലനിരകളിലേക്കും പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇതോടെ രണ്ടാമതും കുടിയേറ്റമായി. കോട്ടയം, പത്തനംതിട്ട, കൊല്ലം, തൊടുപുഴ മേഖലകളിൽനിന്ന് ഒഴുക്കു ശക്തമായി.

രാഷ്ട്രീയത്തിലും ജനിച്ച കുടിയേറ്റം

കുടിയേറ്റക്കാരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരംകാണാൻ രാഷ്ട്രീയകക്ഷികൾ വന്നുതുടങ്ങി. അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം വളരെ പ്രബലമായി. ഇടുക്കി അയ്യപ്പൻകോവിലിൽ ഇടുക്കിപദ്ധതിക്ക് ഭൂമി കണ്ടെത്താൻ 36,000 കുടുംബങ്ങൾക്ക് കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ നോട്ടീസ് കൊടുത്തത് വലിയ പ്രതിഷേധമുണ്ടാക്കിയത്. വിവരമറിഞ്ഞ് പാർലമെന്റിലെ പ്രതിപക്ഷനേതാവായ എ.കെ. ഗോപാലൻ ഇവിടെക്കു കുതിച്ചു . കൃഷിക്കാർക്ക് മുടന്തൻന്യായങ്ങൾ നൽകരുതെന്ന് എ.കെ. കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇവർക്കുവേണ്ടി നിരാഹാരം നിന്നു.

കൊട്ടിയൂരിലെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കുന്നതായി. 1961 ഓഗസ്റ്റിൽ ഇതിനെ ചെറുക്കാൻ ഫാ. വടക്കൻ രംഗത്തുവന്നു. കേരളത്തെ ഇളക്കിമറിച്ച സമരമായി. 1963-ൽ മന്ത്രി പി.ടി. ചാക്കോ പുതിയ ഭൂപരിഷ്‌കരണനിയമം കൊണ്ടുവന്നു. മിച്ചഭൂമി കണ്ടെത്തി ഭൂരഹിതർക്ക് നൽകാൻ വഴി തുറന്നു. കുടിയേറ്റക്കാർക്ക് ജന്മിയാകാൻ ഭൂമി പതിച്ചുനൽകാൻ നിയമപരമായി ലഭിക്കാനിടയാക്കി. വനം സ്വന്തമാക്കിയവർക്ക് ജന്മിയുടെ ഭൂമിയാണ് കൃഷിക്കു ലഭിച്ചത്.

കോൺഗ്രസിനും എ.കെ.ജി. വഴി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്കും മലയോരകർഷകർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്വാധീനം 1960-കളുടെ മധ്യത്തിൽ മെല്ലെ നഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. പി.ടി. ചാക്കോയുടെ മരണവും അദ്ദേഹത്തിന് കോൺഗ്രസിൽ നീതി കിട്ടിയില്ലെന്ന തോന്നലും. ഒരു വിഭാഗം നേതാക്കളെയും പ്രവർത്തകരെയും വേദനിപ്പിച്ചു. അവരുടെ കൂട്ടായ്മയാണ് കേരളകോൺഗ്രസായി മാറിയത്.

മലയോരകർഷകരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളിൽ നിരന്തരം ഇടപെട്ട് പാർട്ടിക്ക് സഭകളുടെയും എൻ.എസ്.എസ്. അടക്കമുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും പിന്തുണ കിട്ടി. കുടിയേറ്റക്കാരുടെ, വനവകുപ്പിന്റെ അന്യായ ഇടപെടൽ, പട്ടയം എന്നിവയിൽ ഇടപെട്ടാണ് കേരളകോൺഗ്രസ് വളർന്നത്. കെ.എം. മാണിയുടെ അധ്വാനവർഗ സിദ്ധാന്തമൊക്കെ കേരളചർച്ച ചെയ്തു.

പടിയിറക്കം

1980-കളുടെ അവസാനം കൃഷിയിടങ്ങളായ ശക്തമായ കിടമത്സരങ്ങൾ മലയോരത്ത് നിറയാൻ തുടങ്ങി. തെങ്ങിൽ മണ്ഡരിയും ചെളിയഴുകലും വിവിധയിടങ്ങളിൽ കുരുമുളകിന് അഴുകലും ഏലത്തിനുമൊക്കെ പലവിധ രോഗങ്ങളുണ്ടായി. ലോകവിപണികൾ തുറന്നിട്ടതോടെ പല നാണ്യവിളകളും നിരർഥമായി. ഇറക്കുമതി തുടങ്ങി. വിലയിടിവ് അതോടെ വന്നു.

വിലയിടിവിൽ വലഞ്ഞു നിന്ന കർഷകനാണ് വെല്ലുവിളിയായി വന്യജീവി ആക്രമണങ്ങൾ രൂക്ഷമായത്. വന്യജീവി സംരക്ഷണനിയമങ്ങൾ ശക്തമായതോടെ ജീവിക്കാൻ വേണ്ടീതീർന്ന് സുരക്ഷ ഇല്ലാതായി. പന്നി അടക്കം പല ജീവികളും പെരുകി. ശാസ്ത്രീയമായ കണക്കെടുപ്പില്ലാതെ നടപടികൾ. ഗാഡ്ഗിൽകമ്മിറ്റിയുൾപ്പെടെ ഉള്ളവർപോലും പറഞ്ഞിട്ടും അത്തരം ഒരു വീടിനുമുന്നിൽ വന്നില്ലെങ്കിലും കാട്ടിൽ ഇത്രയേറെ ജീവിക്കാൻ പറ്റിയ തീറ്റ ഇല്ലാതെ വന്നതോടെ അവ നാട്ടിലേക്ക് കൂടുതലായി വരാൻതുടങ്ങി.

വിലയിടിവുമൂലം കർഷകർ പലസമയത്തായി ഉപേക്ഷിച്ചു തുടങ്ങിയ കൃഷിയിടങ്ങൾ കാടുകയറി വന്യജീവികൾക്ക് താവളമായി. ഇവ അവശേഷിക്കുന്ന കൃഷിക്കും കൃഷിക്കാർക്കും വലിയ ഭീഷണിയായി. കാട്ടാനകളെ പേടിച്ച് കാസർകോട് പാണത്തൂർ, തയ്യേനി നിവാസികൾ ഭൂമി വിട്ടത്. ഈസ്റ്റ് എളേരി പഞ്ചായത്തിലെ ചാവഗിരി, അത്തിമടുക്ക, തയ്യേനി, വാവിക്കാനം, പടുമല തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലും കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ ജോസ്ഗിരി, രാജഗിരി, തലവേർ, കാപ്പിമല തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലും ജനവാസം കുറഞ്ഞത് ഇതിനാലാണ്.

മലയോരങ്ങളിലെ ചെറുപ്പക്കാരെ ഇതരസംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും വിദേശത്തേക്കും വിട്ടുപഠിപ്പിക്കാനുള്ള ലക്ഷ്യങ്ങളൊക്കെ തീരുമാനം വഴിതിരിവായി. ഐ.ടി, നഴ്‌സിങ് മേഖലകൾ വലിയ ശമ്പളം തന്നതോടെ അവർ പട്ടണങ്ങളിലേക്ക് വാസമുറപ്പിച്ചു. രക്ഷിതാക്കളെയും അവർ പിന്നീട് കൊണ്ടുപോയി. കൃഷിയിലെ നഷ്ടങ്ങളും മോശമായ ആരോഗ്യവുമൊക്കെ വെല്ലുവിളിയായപ്പോഴോ വയോധികർ ഈ പടിയിറക്കത്തിനൊപ്പമായി.

മലയോരപട്ടണങ്ങളിൽ അടഞ്ഞ വീടുകൾ കൂടാൻ തുടങ്ങി. തിരുവമ്പാടി പഞ്ചായത്തിൽ ഒന്നും രണ്ടും വാർഡുകളിൽ നിന്ന് 200 കുടുംബങ്ങളാണു മാറിപ്പാർപ്പിച്ചത്. കോടഞ്ചേരി കുണ്ടൻതോട് എന്ന സ്ഥലത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു വീടില്ലെങ്കിലും ആളില്ല. 65 വീടുകളാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. ചില പാർപ്പുകൾ റിസോർട്ട് ഗ്രൂപ്പുകൾ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. വയനാട് മണൽ തുടങ്ങുന്ന ഈ ഭാഗത്തു നിന്നവർ ഇപ്പോൾ ചെറിയൊരു ആശ്വാസം ഉണ്ടാക്കിയെന്ന് തിരുവമ്പാടി പഞ്ചായത്തംഗം മനോജ് സെബാസ്റ്റ്യൻ. വന്യജീവി ശല്യമുണ്ടെന്ന് ചിലർ പ്രതികരിക്കുന്നു.

തിരുവമ്പാടി പഞ്ചായത്തിൽ ഒന്നും രണ്ടും വാർഡുകളിൽ നിന്ന് 200 കുടുംബങ്ങളെയാണു മാറ്റിപ്പാർപ്പിച്ചത്. കോടഞ്ചേരി കുണ്ടൻതോട് എന്ന സ്ഥലത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു വീട്ടിലുമൊരാളുമില്ല. 65 വീടുകളാണ് ഇവിടെയുള്ളത്.

ഇറങ്ങുന്നവർ എവിടേക്കുപോകുന്നു

20 വർഷം മുൻപ് പാലാവയൽ ഇടവകയിൽനിന്ന് 146 കുടുംബങ്ങളെ മാറ്റിപ്പാവാഗിരിയിൽ പുതിയ ഇടവക രൂപവൽക്കരിച്ചിരുന്നു. പലരും കല്ല്യാണംകഴിച്ച് പുതിയ കുടുംബങ്ങളുമായി. എന്നിട്ടും നിലവിൽ ചാവാഗിരി ഇടവകയിൽ വെറും 55 കുടുംബങ്ങളാണുള്ളത്. ബാക്കി കുടുംബങ്ങൾ മലയിറങ്ങി.

കുടിയേറ്റം പാലാവയൽ വേനൽത്തുക്കം പള്ളിയിലും. ടൗണിനടുത്തേ പുതിയ വീടു വെച്ചു. ഭൂരിപക്ഷം ആളുകളും ചെറുപുഴ, പാടിയോട്ടുചാൽ, ഉമ്മറപ്പൊയിൽ, പെരിങ്ങോം, പൊന്നമ്പാറ, അരവഞ്ചാൽ, നിലേശ്വരം ചായ്യോത്തും കുടിയേറി. 2006-ൽ ചായ്യോത്ത് ഇടവകയിൽ 40 കുടുംബങ്ങളാണുണ്ടായിരുന്നത്. ഇന്ന് 200-ലധികം കുടുംബങ്ങൾ. 30 കുടുംബങ്ങൾ താമസിച്ച ഉമ്മറപ്പൊയിൽ ഇടവകയിൽ അഞ്ഞൂറിലധികം കുടുംബങ്ങളുണ്ട്. 300 ആയി. പത്തിരട്ടിയാണു വർധന.

കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ ആലക്കോട് സെന്റ് മേരീസ് ഇടവകയിൽ 2022-ൽ 900 കുടുംബങ്ങളുണ്ടായിരുന്നത് നാലു വർഷത്തിനിടെ 1400 ആയി വർധിച്ചു. പഴയ ഇടം ഉപേക്ഷിച്ച് വന്നവരാണ് പുതിയ താമസക്കാർ. കുടക് അതിർത്തിമേഖലയിലെ മാവേലി, കാപ്പിമല (വിജയഗിരി), ജയഗിരി, അറിവിലഞ്ഞപൊയിൽ, പാത്തൻപാറ ഇടവകകളുടെ പരിധിയിൽനിന്ന് വന്നതോതിൽ മലകയറി.

കാപ്പിമല വിജയഗിരി ഇടവകയിൽ അഞ്ചു കൊല്ലത്തിനിടെ കുടുംബങ്ങൾ പകുതിയിൽ താഴെയായി. 280 കുടുംബങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന മാവേലിയിൽ തിരുമുഖം ഇടവകയിൽ 190 കുടുംബങ്ങളായി. മാവേലിയിൽ എൻ.പി. സ്‌കൂളിൽ 140 കുട്ടികൾ വരെയുണ്ടായിരുന്നത് ഇപ്പോൾ വെറും രണ്ടും ക്ലാസുകളിൽ രണ്ടുവീതം കുട്ടികൾമാത്രം.

കാസർകോട് ജില്ലയിലെ അറിവിലഞ്ഞപൊയിൽ, ജയഗിരി, ഒറ്റത്തൈ, പാത്തൻപാറ, പൊട്ടൻപ്ലാവ്, തുരുമ്പി, ആശാൻ കവല തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നാണ് കുടിയിറക്കം കൂടുതൽ. താഴെയുള്ള ചെമ്പേരി, ആലക്കോട്, കരുവൻചാൽ, വായാട്ടുപറമ്പ്, നടുവിൽ, മണക്കടവ്, പുലിക്കുരുമ്പ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും പയ്യന്നൂർ, തളിപ്പറമ്പ്, കണ്ണൂർ തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളിലേക്കും ജനം മാറി.

പരിഹാരമെന്ത്

ജസ്റ്റിസ് ജെ.ബി. കോശി കമ്മീഷനെപ്പോലെ മറ്റാരും മലയോരത്തെ വിഷയങ്ങൾ ശരിയായി പഠിച്ചില്ല. 36 പ്രതിസന്ധികളും പരിഹാരങ്ങളുമാണ് അദ്ദേഹം നിർദേശിച്ചത്. പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഇവയാണ്.

അമ്പൂരിമുതൽ ബദിയടുക്കവരെ മലയോരത്തുള്ളവർ നേരിടുന്ന പ്രധാന പ്രയാസം വന്യജീവിശല്യമാണ്. പ്രതിവർഷം 100 പേർ മരിക്കുന്നു. വന്യജീവികൾ നാട്ടിലേക്കു വരാതിരിക്കാൻ പരിഹാരം വേണം. കൃഷി നഷ്ടപരിഹാരം നാലും അഞ്ചും വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് കിട്ടുന്നത്. വാസ്തവത്തിൽ കൃഷിചെയ്യുന്നവൻ ഇതോടെ തകരും. ഇപ്പോൾ കൃഷിയിടത്തിൽ കാണുന്നത് കാട്ടുപന്നിയല്ല. നാട്ടിൽ പെരുകിയ പന്നിയാണ്. ഇതിനെ സുരക്ഷയോടെ കൊന്ന് ഭക്ഷ്യവിഭവമാക്കാൻ തീരുമാനമെടുക്കണം.

2020-ൽ കൊണ്ടുവന്ന വനനിയമ ഭേദഗതി അടക്കം മലയോരജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന തീരുമാനങ്ങളിലും നിയമങ്ങളിലും കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പം. ബഫർസോൺ, ഇ.എസ്.എ. എന്നിവയിലൊക്കെ ജനം കടുത്ത ആശങ്കയിലായി. ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഇവ ഭാനുപ്പടി ഉപയോഗിക്കുന്നു. പരിസ്ഥിതി ദുർബലമെന്നു പറഞ്ഞ് 34,000 ഏക്കർ ഭൂമി വനമായി മാറ്റി. ഇവിടെ താമസിക്കുന്നവർക്ക് പകരം നാടിൻപുറത്തോ നഗരത്തിലോ പകരം ഭൂമി കിട്ടുമോ. ഭൂമിയല്ല, എത്ര വ്യത്യാസമാണ്. ജനാധിപത്യംകൂടി പരിഗണിച്ചുവേണം മലയോരത്തിനെ ബാധിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ.

വനപാലകർ വനാതിർത്തി ഇടയ്ക്കിടെ മാറ്റും. കൃഷിക്കാരന്റെ ആക്ഷേപം തീർക്കുന്നവർക്ക് വെക്കണം. എല്ലാ കേസും കൃഷിക്കാർ തോൽക്കും. അതിർത്തി മാറ്റുന്നത് ഏകപക്ഷീയമായിട്ടാണ്. വനപാലകരുടെ പെരുമാറ്റം ശത്രുതയോടെയാണ്. ഈ സ്ഥിതി മാറണം.

പട്ടയഭൂമിയിൽ അടിസ്ഥാനസൗകര്യ വികസനത്തിനുള്ള വിലക്കുകൾ മാറണം. ജനങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള സൗകര്യമൊരുക്കുന്ന ഒരു കാര്യത്തിനും തടസ്സം വരരുത്. സുരക്ഷയോടെ ഇതു ചെയ്യണം.

ദുരിതം കേൾക്കണം

മലയോരങ്ങളിൽ ജനങ്ങളുടെ പ്രയാസങ്ങൾ കേൾക്കണം. അവരുടെ ദുരിതങ്ങൾ നേരിൽച്ചെന്ന് കണ്ടറിയണം. നിയമങ്ങൾ മനുഷ്യരെ പരിഗണിക്കുന്നതാകണം. അവരെ ദുരിതത്തിലേക്കും പോകാൻ ഒരിടവുമില്ലാതാക്കുന്നതുമാകരുത്.-ജസ്റ്റിസ് ജെ.ബി. കോശി