'ആ വാത്സല്യവിളി ആ രാത്രിയിൽ എൻ്റെ കണ്ണു നനയിച്ചു, എന്നെ ആരും ലാളിച്ചിട്ടില്ല'

"ക്യാ ഹുവാ ബേട്ടാ "എൻ്റെ തലയിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് ദേബ്ജിത് ഭയ്യ ചോദിച്ചു. രുദാലിയുടെ അവസാനത്തെ നെഞ്ചത്തടിച്ചുള്ള നിലവിളിയെ പിന്നിലുപേക്ഷിച്ച് രാജസ്ഥാനിലെ ഉൾനാടൻഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് എൻ്റെ ആത്മാവു തിരികെപ്പറന്നെത്തി. ആ വാത്സല്യവിളി ആ രാത്രിയിൽ എൻ്റെ കണ്ണു നനയിച്ചു. എന്നെ ആരും ലാളിച്ചിട്ടില്ല. ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ ഓർത്തോർത്താനന്ദിച്ചു. അന്യഭാഷയിൽ  നിന്നൊരു കാവ്യസുഹൃത്തിനെ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു, അതും ബംഗാളിൽ നിന്ന് ! പിറ്റേന്ന് ശനിയാഴ്ചയാണ്. ട്യൂഷൻ ക്ലാസ്സിൽച്ചെന്ന് വാതോരാതെ വർണ്ണിച്ചപ്പോൾ, ഒരു കൂട്ടുകാരിയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടാൻ ദാഹം. രാത്രി അവർ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഞാൻ വിളിക്കാം. നീ ഫോൺ ഭയ്യയ്ക്ക് കൊടുക്കണം. അവൾ പറഞ്ഞു.

അന്ന് വീട്ടിൽ മെറ്റഡോറിൻ്റെ ഒരു വാനുണ്ടായിരുന്നു. ലൈൻബസ്സുകളുടെ ഇടവേളയിൽ സർവീസ് നടത്തിയിരുന്നത്.  ഓടുന്നതിനെക്കാൾ കിടക്കാനായിരുന്നു അതിന് താത്പര്യം. സ്വകാര്യഓട്ടങ്ങൾക്ക് ഉഷാറാണ്, പബ്ലിക്ക്സർവ്വീസിൽ താത്പര്യമില്ല. കടുംപണിയെടുക്കാൻ വയ്യ. സർക്കാരാശുപത്രിയിൽ ഹാജർ വെക്കുന്ന നിത്യരോഗിയെപ്പോലെ അത് വർക്ക്ഷാപ്പുകളിൽ നിന്ന് വർക്ക്ഷാപ്പുകളിലേയ്ക്ക് മാറിമാറി സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഈ അവശകലാകാരനുമായാണ് അവർ ശിവഗിരിയും, ക്ലിഫ്ഫും ,പാപനാശം കടപ്പുറവും കാണാൻ ഇറങ്ങിയത്. ചങ്ങാതി എവിടൊക്കെയോ ഇരുന്നും കിടന്നും നിരങ്ങിയും വൈകുന്നേരം തിരിച്ചു വന്നു. പാപനാശംകടലിൽ കുളിയും കഴിഞ്ഞാണ് അതിഥികളുടെ മടക്കം.. ദക്ഷിണകാശിയാണ് പാപനാശമെന്ന് നെറ്റി നിറയെ ചന്ദനവും കുങ്കുമവും വാരിപ്പൊത്തിയ ഒരു കന്നടപ്പെൺകൊടി ഭക്തിപൂർവ്വം മൊഴിഞ്ഞു.

7 മണിയായപ്പോൾ ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്നു. ആവേശഭരിതയായ കൂട്ടുകാരി വിളിക്കുന്നു.. കൊടുക്ക്, കൊടുക്ക്, ഭയ്യയ്ക്ക് കൊടുക്ക്. മടിച്ച് മടിച്ച് ചങ്ങാതിയ്ക്ക് ഞാൻ ഫോൺ നീട്ടി. അദ്ഭുതത്തോടെ അദ്ദേഹം ഫോൺ വാങ്ങി. അവൾക്ക് ഹിന്ദി വലിയ പിടിയൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ ഉത്സാഹം കേറിയാൽ ഏതു ഭാഷയിലും സംസാരിക്കും. കവിത  വലിയ വശമില്ല. പക്ഷേ ഭൂമിയിലെ ഏതു കലയിലും നിർദ്ദയമായി കൈവെക്കാനുള്ള തൊലിക്കട്ടിയുണ്ട്. ആട്ടിൻകുട്ടിയെ പറ്റി ഒരു കവിത പണ്ട് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. വെളുത്ത ആട്ടിൻകുട്ടിയുടെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയാതെ പോയ കറുത്ത ആട്ടിൻകുട്ടിയെപ്പറ്റി. ആ കറുത്ത ആട്ടിൻകുട്ടിയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിൽ മുൻബഞ്ചിലിരുന്ന പയ്യനുമായി എന്തോ ഒരു മുഖച്ഛായ എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.
" മേരേ ബാരേ മേ ക്യാ ബോലാ ? " ഫോൺവെച്ച ശേഷം കുസൃതിക്കണ്ണുകളോടെ ഭയ്യ ചോദിച്ചു. എന്തൊക്കെയാണെന്നെ പറ്റി പറഞ്ഞത്.? ബംഗാളിലെ മഹാകവിയെന്നാണ് ശരിക്കും തള്ളിമറിച്ചത്. അത് അവൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു കാണുമോ?

അടുത്ത ദിവസം അവർ പോവുകയാണ്. ഇടുക്കി, വാഗമൺ, കൊളുക്കുമല ഒക്കെയാണ് അടുത്ത ലക്ഷ്യം. ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് കേരളത്തിലെ ടൂറിസ്റ്റ് കേന്ദ്രങ്ങളെല്ലാം സന്ദർശിച്ച് തിരികെ ബാംഗ്ളൂരേയ്ക്കു മടങ്ങും. അന്നും രാത്രിഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും സ്വീകരണമുറിയിൽ ഒത്തുകൂടി. സോഫയിലും, കസേരയിലും, നിലത്തു പുല്ലുപായിലും ഒക്കെയായി ഇരുന്നു.ഒന്നുരണ്ടു പേർ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു സംസാരിച്ചു. അവസാനം കണ്ണാടിത്തുണ്ടുകൾ തുന്നിയ ദുപ്പട്ടയണിഞ്ഞ ഒരു ചേച്ചിയുടെ വക നന്ദി പ്രകടനമുണ്ടായി. ഗിൽറ്റ്പേപ്പറിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു സമ്മാനം  അവർ ഞങ്ങളെ മുന്നോട്ട് വിളിച്ച് എടുത്തു തന്നു. റിബണഴിച്ച് പുറത്തെടുത്തപ്പോൾ അത് ഒരു മനോഹരമായ ചിത്രമായിരുന്നു. ഏതോ ടൂറിസ്റ്റ്കൾക്കായുള്ള കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ മുള കൊണ്ട് ഫ്രെയിം ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ചിത്രം. നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നുന്ന ആകാശം. നേരിയ നിലാവു വീണ പുഴ, അതിൽ ഒരു തോണിയും തോണിക്കാരനും. രണ്ടു മൂന്നു തെങ്ങുകൾ പുഴയിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ഒരോലയുടെ മറവിലായി ചന്ദ്രക്കല. വൈക്കോൽ കൊണ്ടാണ് ചിത്രണം. ആ ചിത്രം എല്ലാർക്കും ഇഷ്ടമായി. അതിനെ ഞാൻ ടിവി സ്റ്റാൻ്റ്റിനു മുകളിൽ ഭദ്രമായി വെച്ചു. അതു തിരഞ്ഞെടുത്തത് ദേബ്ജിത് ഭയ്യ ആണത്രേ. ഇപ്പോൾ തുഴകൾ വീഴുന്നത് എന്റെ ഹൃദയനദിയിലാണ്.

ചിത്രത്തിലെ, ഏകനായ തോണിക്കാരനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഭയ്യാ ചോദിച്ചു, കേട്ടിട്ടുണ്ടോ വരികൾ, "ഏക്ല ചൊലോരേ.." അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൂട്ടുകാർ ഒപ്പം കൂടി. അതൊരു സംഘഗാനമായി. "ആരും നിങ്ങളുടെ വിളി കേൾക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ഒറ്റയ്ക്കു പോകൂ.. ഇടിമുഴങ്ങുന്ന ഇരുണ്ട രാത്രിയിൽ എല്ലാ വാതിലുകളും കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെട്ടാൽ, സ്വന്തം വാരിയെല്ലൂരി തീ കൊടുത്ത് ആ വെളിച്ചത്തിൽ മുന്നോട്ടു പോകൂ.. ഏക്ല ചൊലോ, എക്ല ചൊലോ ഏക്ല ചൊലോരേ.. തീരത്തെ തെങ്ങുകൾ ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അനന്തമായ നിലാപ്പുഴയുടെ നടുവിലൂടെ ഏകാകിയായ ആ തോണി നീങ്ങുകയാണ്.തരളഹൃദയയായി ഞാൻ അതിനു നടുവിലിരുന്നു. 

ഔപചാരികയോഗം പിരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് സമയം ബാക്കിയായിരുന്നു. എല്ലാരും ടീം തിരിഞ്ഞ് വർത്തമാനമായി. മുതിർന്നവരോട് ഒരു കൂട്ടർ രാഷ്ട്രീയവും ലോകകാര്യങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്തു. തങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ആപ്പിൾത്തോട്ടങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരു ഹിമാചൽക്കാരൻ വാചാലനായി. നമ്മൾ നെല്ലിമരം കുലുക്കുമ്പോലെ അയാൾ ആപ്പിൾമരം പിടിച്ചുകുലുക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്തെല്ലാം ആപ്പിൾ പൊഴിയും. അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ സ്വീകരണമുറി ഒരു ബഹുഭാഷാ സംഗമവേദിയായി. ഇടയ്ക്ക് ഒരു പെൺകുട്ടി വന്ന് തനിക്കൊപ്പം പാട്ടിൽച്ചേരാൻ ദേബ്ജിത് ഭയ്യയെ വിളിച്ചു. അവരൊരുമിച്ചാണത്രേ ആ ഡ്യുയറ്റ് എപ്പൊഴും പാടുന്നത്. അദ്ദേഹം ആ കുട്ടത്തിൽ  പോവല്ലേയെന്ന് ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു. ഈയൊരു രാത്രി മാത്രം. ഇനി ഒരിക്കലും കണ്ടെന്നു പോലും വരില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ ഹിന്ദിയിലെങ്കിലും പരിഭാഷപ്പെട്ടു കേൾക്കാൻ ഞാനാഗ്രഹിച്ചു. കഴിയുമെങ്കിൽ വെള്ളി മോതിരമണിഞ്ഞ ആ എഴുത്തുവിരലുകളാൽ ചില വരികൾ എഴുതിവാങ്ങാനും.

ക്ഷീണമാണ്, പാട്ടുപാടാൻ മൂഡില്ലെന്നു പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഒഴിഞ്ഞു. അത് ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾക്കൊപ്പം സംസാരിച്ചിരിക്കാനാണെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി. സന്തോഷം ഒരു തണ്ണിമത്തങ്ങ പോലെ എന്റെയുള്ളിൽ പൊട്ടിച്ചിതറി. ആ ചേച്ചി കണ്ണുരുട്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് പിൻമാറി. അപ്പുറത്തു നിന്ന് ഏതോ കിളിയുടെ ഒച്ചയിൽ  വെള്ളി വീണ ശോകഗാനമുയർന്നു.
"ലഗ്ജാ ഗലേ, കി ഫിർ യേ ഹസീ രാത് ഹോ ന ഹോ...''
ഒന്നു കെട്ടിപ്പിടിയ്ക്കൂ, ഇനിയിങ്ങനെ മനോഹരമായ ഒരു രാത്രി ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലോ. ഈ ജൻമത്തിൽ ഇനിയൊരു കണ്ടുമുട്ടലുണ്ടായില്ലെങ്കിലോ!
എല്ലാരും നിശ്ശബ്ദരായി ആ ഗാനത്തിലലിഞ്ഞു. ഈ രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ അവർ ഞങ്ങളുടെ വീടിനെ ഉല്ലാസം കൊണ്ടു നിറച്ചിരുന്നു. എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ വന്നവർ. ഇനിയൊരുപക്ഷേ ഒരിക്കലും കാണാൻ ഇടയില്ലാത്തവർ.

എല്ലാവരും തുടർന്നുള്ള  പാട്ടുകളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച സന്ദർഭമെത്തി. ആവശ്യം അവതരിപ്പിച്ചു. ഒരു സ്വന്തംകവിത ചൊല്ലാമോ? ഹിന്ദിയിൽ അല്ലെങ്കിൽ ഇംഗ്ളീഷിൽ. ബംഗാളി ഒരു രക്ഷയുമില്ല മനസ്സിലാവില്ല. അദ്ദേഹം എന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്കു നോക്കി. ബംഗാളിയിലാണെഴുതാറ്. അത് ഹിന്ദിയിലാക്കുമ്പോൾ പൂർണ്ണത കിട്ടില്ലെന്ന് ഖേദത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ശരിയാണ്, ഭാഷയുടെ മാസ്മരികത കൂടിച്ചേർന്നതല്ലേ കവിതയുടെ ആശയപൂരണം.. പിന്നെ നിർബ്ബന്ധിച്ചില്ല.
പക്ഷേ അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ നിരാശപ്പെടുത്താൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. കവിത പോട്ടെ, ഒരു കഥ പറഞ്ഞാലോ . ഓക്കേ, ഞങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു.

കാളിയുടെ കഥയറിയാമോ? ശിവൻ ത്രിക്കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച രൗദ്രസ്വരൂപിണിയായ കാളി. ശാർക്കര അമ്പലത്തിലെ കാളിയൂട്ട് ഞങ്ങൾക്കെല്ലാമറിയാം. എന്നാലും മിണ്ടിയില്ല. അദ്ദേഹം കാളിയുടെ കഥ വിസ്തരിച്ചു പറഞ്ഞു. പകുതി ഹിന്ദി, പകുതി ഇംഗ്ലീഷ്, അവിടവിടെ ചില മലയാളംപദങ്ങൾ. കഥ തീർന്നപ്പോൾ ഹിന്ദിയിൽ  ചോദിച്ചു,
"കാളീഘട്ട് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ, കൊൽക്കൊത്തയിലെ പ്രശസ്തമായ  കാളീക്ഷേത്രമാണ്. എന്റെ കുടുംബവീടിനടുത്താണ്, ഒരുദിവസം കൊണ്ടുപോവാം. വരില്ലേ? "
ഞാൻ തലകുലുക്കി. 
അതിനുള്ളിൽ കുറെയിടങ്ങളുണ്ട് കാണാൻ. ഷോഷ്ടിതാലയിൽ ഒരു മുൾച്ചെടിയുടെ കീഴെ ഷോഷ്ടി, ശീതള , ചണ്ഡി എന്ന ദേവതകളെ കല്ലിൽ ആവാഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. മൃഗബലി നടക്കുന്നയിടമാണ് ഹർകത്ത്താല. എന്തെല്ലാമോ പേരുകൾ. ഞങ്ങൾ വായ പൊളിച്ചിരുന്നു. ഏതോ പുരാതനഗോത്രകാലാചാരങ്ങളുടെ നേരം വെളുക്കാത്ത പിന്തുടർച്ചകൾ. ദാക്ഷായണിയുടെ തള്ളവിരൽ വീണ ശക്തിപീഠമാണവിടെ. ശക്തിപീഠങ്ങളുടെ കഥയറിയാമോ? പറഞ്ഞു തരാം . അന്നേരം അപ്പുറത്തെ  പെൺകുട്ടികൾ ഒരു ഒറിയഗാനം പാടി. അവിടെ ഏകദേശം പരിപാടികൾ സമാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവർക്ക് വെളുപ്പിനെ പുറപ്പെടാനുള്ളതാണ്. പതിയെപ്പതിയെ ഉറക്കം തൂങ്ങിക്കൊണ്ട് ഓരോരുത്തരായി കിടക്കാൻ വട്ടം കൂട്ടി.

ഉറങ്ങുന്നില്ലേ? പത്തര മണിയായി. വല്യമ്മ വാതിൽക്കൽ വന്നു ചോദിച്ചു.
"ഇതു കൂടി പറഞ്ഞിട്ട് നിർത്താം അല്ലേ? ആന്റീ ഈ ഒറ്റക്കഥ കൂടി ". ദേബ്ജിത്ഭയ്യ ചിരിച്ചു. ഞങ്ങൾ തലകുലുക്കി. ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഭയ്യയുടെ ശബ്ദം താണു. കാളിഘട്ടിലല്ല, ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിപീഠമുള്ളത്. അത് ആസാമിലെ ഗുവാഹത്തിയിലാണ്. നീലാചൽ മലമുകളിലെ കാമാഖ്യാദേവിയുടെ ക്ഷേത്രം. താരാദേവി, ചിന്നമസ്ത ,ബഗളാമുഖി, ഭുവനേശ്വരി, ഭൈരവി, ധൂമാവതി.. എല്ലാ ദുർദ്ദേവികളുമുള്ള  മന്ത്രതന്ത്രങ്ങളുടെ ദുരൂഹസ്ഥലം, പണ്ട് നരബലി നടന്നിരുന്നയിടം. നരബലി! അദ്ദേഹം കഴുത്തിനു കുറുകെ കൈ വെച്ച് വെട്ടുന്ന പോലെ ഒരാംഗ്യം കാണിച്ചു. ഇപ്പൊഴും മൃഗബലി നടക്കുന്നുണ്ട്. പുറത്ത് നായകൾ ഉറക്കെ ഓരിയിട്ടു. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി. ജഗ്ജീത് ഭയ്യ മന്ത്രിച്ചു "ചോരയാണ് ശരിക്കുള്ള പ്രസാദം" മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ബാല്യകാലസ്മരണകളിലെ ആ ത്രിപുരയെന്ന വൃദ്ധയെ ഓർമ്മ വന്നു.

ഈ ദേവിമാരുടെ പേരുകളൊന്നും പുതിയതായിരുന്നില്ല. പി.വി. തമ്പിയുടെ മാന്ത്രികനോവൽ കൃഷ്ണപ്പരുന്തിലെ ദുർദ്ദേവതകൾ. ചേട്ടൻ നിർത്തുന്നേയില്ല, ആവേശത്തിലാണ്. "ശക്തിപീഠത്തിൻ്റെ കഥ. ഐ വിൽ ടെൽ യൂ ദ സ്‌റ്റോറി. ദെൻ വി വിൽ സ്റ്റോപ് ഫോർ ടുഡേ." പണ്ട് ദക്ഷയാഗത്തിൽ അപമാനിതയായ ശിവപത്നി സതി യാഗാഗ്നിയിൽ ചാടി മരിച്ചു. കോപാന്ധനായ ശിവൻ ആ ശരീരം തോളിലെടുത്ത് താണ്ഡവമാടി. ലോകത്തിനാപത്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കി വിഷ്ണു ആ ശരീരത്തെ സുദർശനചക്രത്താൽ കഷ്ണങ്ങളാക്കി വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഓരോ ഭാഗം ഓരോയിടങ്ങളിൽ വീണു.. പെരുവിരൽ വീണയിടം കാളിഘട്ട്. സ്തനങ്ങൾ വീണത് താരതരിണി, അങ്ങനെ... പക്ഷേ അതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനഭാഗമാണ് കാമാഖ്യയിൽ വീണത്.
"കാൻ യൂ ടെൽ മീ വിച് പാർട്ട്?"എൻ്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു . എന്തോ ഒരസ്വസ്ഥത മനസ്സിന് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ജഗ്ജീത് ഭയ്യയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അയാൾ സ്വയമറിയാതെ സംസാരിക്കുമ്പോലെ തോന്നി.

ഞങ്ങൾ മിണ്ടാതിരുന്നപ്പോൾ, അയാൾ തുടർന്നു, 'ദി മോസ്റ്റ് ആക്റ്റീവ് പാർട്ട് ഓഫ് എ വുമൺ". ഒരു വഷളൻചിരി അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ മിന്നുന്നുണ്ടോ? ഒരു സ്ത്രീശരീരത്തിലെ ഏറ്റവും ഉഗ്രമായ ഭാഗം പറയൂ ഏതാണ്, ഏതാണ്.? അയാൾ ആവേശം കൊള്ളുകയാണ്.
പിന്നെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു "And ofcourse the most attractive too. "ഏറ്റവും ആകർഷകമായതും. കാമാഖ്യയിലെ യോനിപ്രതിഷ്ഠയെപ്പറ്റി അന്നറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ചില കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാകാതിരിക്കാൻ മാത്രം മണ്ടരല്ലല്ലോ ഏതു പ്രായത്തിലും മനുഷ്യർ. ഉറങ്ങാം. നാളെ ക്ലാസ്സുണ്ട്. ഞങ്ങൾ എണീറ്റു. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ മുറിയിലേയ്ക്കു നടന്നു. ടി.വി. സ്റ്റാൻ്റിനു മുകളിൽ നീലനിലാവത്തെ വൈക്കോൽത്തോണിയെ ഇരുട്ടുപുഴ വിഴുങ്ങി.