വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും പാസ്വേഡുണ്ട്, മനസ്സ് തുറക്കാൻ ആർക്കും പറ്റുന്നില്ല!

രാവിലെ അച്ഛൻ മകന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി.
''എടാ, നിന്റെ ഫോണിന്റെ പാസ്വേഡ് എന്താണ്?''
മകൻ തല ഉയർത്താതെ പറഞ്ഞു: ''എന്തിനാ?''

''വെറുതെ ഒന്നു നോക്കാൻ.''

''എന്ത് നോക്കാൻ?''

''അതൊക്കെ പിന്നെ പറയാം. പാസ്വേഡ് പറ.''

''അച്ഛാ, അത് എന്റെ പ്രൈവസിയാണ്!''

അച്ഛൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മകന്റെ പ്രൈവസിയെ മാനിച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിൽനിന്നിറങ്ങി. അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു:

''ഇവനൊരു പാസ്വേഡുണ്ടെന്ന് അറിയാം. പക്ഷേ അതെന്താണെന്ന് അറിയില്ല!''

ഭാര്യ ചായ ഗ്ലാസിലേക്ക് പകർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

''നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം മകന്റെ പാസ്വേഡ് മാത്രമല്ല. ഒന്നും അറിയില്ല. അവന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് എന്താണെന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ?''

ഭാര്യ തീയിട്ട അടുപ്പിൽ ചായ തിളച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അച്ഛൻ മിണ്ടാതിരുന്നു.

ആ ചോദ്യം പക്ഷേ അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ കിടന്ന് തിളച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിൽ എല്ലാത്തിനും പാസ്വേഡുണ്ട്. ഫോണിന് പാസ്വേഡ്. കമ്പ്യൂട്ടറിന് പാസ്വേഡ്. ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിന് പിൻ നമ്പർ. സമൂഹമാധ്യമങ്ങൾക്ക് രഹസ്യവാക്ക്. ഇ-മെയിലിന് വേറെ പാസ്വേഡ്. ഓൺലൈൻ ഇടപാടുകൾക്ക് വേറെ സുരക്ഷ.

ചിലർക്ക് പാസ്വേഡുകളുടെ അതിപ്രസരം കാരണം, സ്വന്തം അക്കൗണ്ടിൽ കയറാൻ പോലും മറ്റൊരാളുടെ സഹായം തേടേണ്ടിവരും!

പാസ്വേഡ് മറന്നാൽ അത് വീണ്ടെടുക്കാൻ സംവിധാനമുണ്ട്. മൊബൈലിലേക്ക് രഹസ്യസംഖ്യ വരും. ഇ-മെയിലിലേക്ക് സന്ദേശം വരും. തിരിച്ചറിയൽ ഉറപ്പാക്കാൻ പല വഴികളുമുണ്ട്.

പക്ഷേ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ പാസ്വേഡ് മറന്നുപോയാൽ എന്തുചെയ്യും?

അതിനൊരു ''ഫോർഗോട്ട് പാസ്വേഡ്'' സംവിധാനമില്ല. പഴയ സുരക്ഷാ ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരമില്ല. പുതിയ പാസ്വേഡ് സൃഷ്ടിക്കാനും പറ്റില്ല.

ഒരാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനുള്ള ഏക വഴി ചിലപ്പോൾ അയാളോട് സംസാരിക്കുക എന്നതായിരിക്കും.

അതിന് മാത്രം നമ്മൾക്ക് സമയമില്ല!

ഒരു വീട്ടിൽ നാലുപേരുണ്ടെന്ന് കരുതുക. അച്ഛൻ ഫോണിൽ വാർത്ത വായിക്കുന്നു. അമ്മ വാട്‌സ്ആപ്പിൽ കുടുംബഗ്രൂപ്പിലെ സന്ദേശങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നു. മകൾ സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ തിരക്കിലാണ്. മകൻ ഓൺലൈൻ ഗെയിമിലാണ്.

വീട്ടിൽ നിശ്ശബ്ദത.

പുറത്തുനിന്ന് നോക്കിയാൽ സമാധാനപരമായ കുടുംബം. അകത്തേക്ക് വന്നാൽ നാലു വ്യക്തിഗത ഡിജിറ്റൽ റിപ്പബ്ലിക്കുകൾ!

അച്ഛൻ കുടുംബഗ്രൂപ്പിൽ ഒരു സന്ദേശം അയക്കും:

''എല്ലാവരും രാത്രി എട്ടുമണിക്ക് വീട്ടിലുണ്ടാകണം.''

മകൻ സന്ദേശം വായിച്ചു. അമ്മ വായിച്ചു. മകൾ വായിച്ചു.

മൂന്നുപേരും മറുപടി നൽകിയില്ല.

രാത്രി എട്ടരയ്ക്ക് അച്ഛൻ ചോദിച്ചു:

''ഞാൻ അയച്ച മെസേജ് ആരും കണ്ടില്ലേ?''

മകൻ പറഞ്ഞു:

''കണ്ടു.''

''പിന്നെ മറുപടി തന്നില്ലല്ലോ?''

''അച്ഛാ, അത് കുടുംബഗ്രൂപ്പല്ലേ? മറുപടി കൊടുക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?''

ഇത്രയും കാലം കുടുംബഗ്രൂപ്പിൽ സന്ദേശമയച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അച്ഛന് അന്നാണ് ഒരു പുതിയ അറിവ് കിട്ടിയത്. സന്ദേശം വായിക്കുന്നത് സമ്മതം നൽകുന്നതിന് തുല്യമല്ല!

കുടുംബത്തിൽ ആശയവിനിമയം മെച്ചപ്പെടുത്താൻ അച്ഛൻ പുതിയൊരു ഗ്രൂപ്പ് തുടങ്ങുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. ''കുടുംബം രണ്ടാം ഭാഗം'' എന്ന പേരിൽ.

പക്ഷേ പ്രശ്‌നം ഗ്രൂപ്പുകളുടെ എണ്ണത്തിലല്ല. പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നതിന്റെ സമയത്തിലാണ്.

പുതുതലമുറയ്ക്ക് സ്വകാര്യത വളരെ പ്രധാനമാണ്. അത് നല്ല കാര്യമാണ്. ഓരോ വ്യക്തിക്കും സ്വന്തം ഇടവും സ്വകാര്യതയും വേണം.

പക്ഷേ സ്വകാര്യതയും അകൽച്ചയും രണ്ടാണ്.

മകന്റെ ഫോണിലെ ഓരോ സന്ദേശവും പരിശോധിക്കണമെന്നില്ല. മകളുടെ ഓരോ സംഭാഷണവും അറിയണമെന്നില്ല. എന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാനുള്ള താൽപര്യം മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഉണ്ടാകണം. അതുപോലെ മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവിതവും മക്കൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.

''ഇന്ന് എന്തൊക്കെയുണ്ടായി?'' എന്നൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാം.

''എന്തെങ്കിലും വിഷമമുണ്ടോ?'' എന്ന് അന്വേഷിക്കാം.

ഉത്തരം പറയാൻ അവർക്ക് സമയം കൊടുക്കാം.

ഉടനെ ഉപദേശം നൽകേണ്ടതില്ല. എല്ലാത്തിനും പരിഹാരം നിർദേശിക്കേണ്ടതുമില്ല. ചിലപ്പോൾ കേൾക്കാൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന തോന്നൽ മാത്രം മതി.

മാതാപിതാക്കൾക്കും ഒരു സ്വകാര്യലോകമുണ്ട് എന്ന കാര്യം മക്കളും ഓർക്കണം. അവർക്ക് ജോലിസ്ഥലത്തെ സമ്മർദങ്ങളുണ്ട്. സാമ്പത്തിക ആശങ്കകളുണ്ട്. ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പേടികളുണ്ട്. പ്രായമാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളുണ്ട്.

അവരൊക്കെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ചോദിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ഇതാണ്:

''ചായ വേണോ?''

ചായ കിട്ടും. പക്ഷേ മനസ്സിലെ വിഷമം ചോദിക്കാൻ ആരുമുണ്ടാകില്ല.

ഭർത്താവിന് ഭാര്യയുടെ ഫോണിലെ പാസ്വേഡ് അറിയില്ല. ഭാര്യയ്ക്ക് ഭർത്താവിന്റെ ഫോണിലെ പാസ്വേഡ് അറിയില്ല. ഇരുവരും പരസ്പരം സംശയിക്കുന്നവരാണെന്നല്ല അതിനർഥം. ഓരോരുത്തർക്കും സ്വകാര്യതയുണ്ടാകാം.

പക്ഷേ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് സംസാരിക്കാൻ മാത്രം ഇരുവർക്കും സമയമില്ലെങ്കിൽ അതൊരു പ്രശ്‌നമാണ്.

ഭർത്താവ് വീട്ടിലെത്തിയാൽ വാർത്ത കാണും. ഭാര്യ ഫോണിൽ കൂട്ടുകാരിയോട് സംസാരിക്കും. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഓരോ സ്‌ക്രീനിലേക്ക് നോക്കും.

ഒരുദിവസം ഭാര്യ ചോദിച്ചു:

''നമുക്ക് കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചിരുന്നാലോ?''

ഭർത്താവ് ഫോൺ താഴെവെച്ചു.

''എന്താ കാര്യം?''

ഭാര്യ ചിരിച്ചു.

''സംസാരിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും കാര്യം വേണോ?''

ആ ചോദ്യം പല കുടുംബങ്ങളിലും ചോദിക്കേണ്ടതാണ്.

വിവാഹവാർഷികം വരുമ്പോൾ സമ്മാനം വാങ്ങാൻ മറക്കില്ല. പിറന്നാളിന് ആശംസ അയക്കാൻ മറക്കില്ല. പക്ഷേ ദിവസവും പത്തുമിനിറ്റ് പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ ഓർമിപ്പിക്കേണ്ടിവരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

സ്‌നേഹം വലിയ സമ്മാനങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല. ദിവസവും ചോദിക്കുന്ന ചെറിയ ചോദ്യങ്ങളിലും അതിന് ഇടം നൽകുന്ന ശ്രദ്ധയിലുമുണ്ട്.

സമൂഹമാധ്യമങ്ങളുടെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത, ഒരാൾ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാൻ അയാളുടെ സ്റ്റാറ്റസ് പരിശോധിക്കുന്നതാണ്.

സുഹൃത്ത് ഒരു വിഷാദവാക്യം പങ്കുവെച്ചാൽ നമ്മൾ അതിന്റെ അർഥം അന്വേഷിക്കും. ചിലപ്പോൾ അത് നമ്മളെ ഉദ്ദേശിച്ചാണെന്ന് കരുതും. ചിലപ്പോൾ ഒരു തമാശയായി തള്ളും.

പക്ഷേ ആ സുഹൃത്തിനെ നേരിട്ട് വിളിച്ച് ''എന്തുപറ്റി?'' എന്ന് ചോദിക്കാൻ മറക്കും.

മറ്റൊരാളുടെ സ്റ്റാറ്റസിലെ വാക്കുകൾ വായിക്കാൻ നമുക്ക് സമയമുണ്ട്. അയാളുടെ ശബ്ദത്തിലെ വിഷമം കേൾക്കാൻ സമയമില്ല.

ഒരു പിറന്നാൾ ആശംസയ്ക്ക് നൂറ് പ്രതികരണങ്ങൾ കിട്ടും. എന്നാൽ ഒരാൾക്ക് വിഷമമുള്ളപ്പോൾ കൂടെയിരിക്കാൻ ഒരാൾ കിട്ടണമെന്നില്ല.

നമ്മൾ ഡിജിറ്റലായി കൂടുതൽ ബന്ധപ്പെട്ടു. പക്ഷേ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും കൂടുതൽ അടുത്തുവെന്ന് അതിന് അർഥമില്ല.

നൂറുകണക്കിന് സുഹൃത്തുക്കളുള്ള പട്ടികയും ആവശ്യസമയത്ത് വിളിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളും രണ്ടാണ്.

ഇതിനെല്ലാം പരിഹാരമായി ഫോൺ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നല്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ നമ്മുടെ ജീവിതം എളുപ്പമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ദൂരെയുള്ളവരെ അടുത്തെത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. അറിവും അവസരങ്ങളും വർധിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വേണ്ടത് അതിന്റെ ഉപയോഗത്തിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റമാണ്.

ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ കുറച്ചുനേരം ഫോണുകൾ മാറ്റിവെക്കാം. ദിവസവും കുടുംബാംഗങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്താം. കുട്ടികൾ എന്താണ് കാണുന്നതെന്ന് മാത്രം അന്വേഷിക്കാതെ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്നും ചോദിക്കാം.

മാതാപിതാക്കളെ വിളിക്കുമ്പോൾ ''ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?'' എന്ന ചോദ്യത്തിനൊപ്പം ''സുഖമാണോ?'' എന്നും ചോദിക്കാം. ചിലപ്പോൾ ആ ചോദ്യത്തിന് കിട്ടുന്ന മറുപടി കേൾക്കാൻ കുറച്ചുകൂടി സമയം വേണ്ടിവരും.

സുഹൃത്തുക്കളെ വെറുതെ വിളിക്കാം. ഒരു കാര്യം നേടാനോ സഹായം ചോദിക്കാനോ മാത്രമല്ല, വിശേഷങ്ങൾ അറിയാനും.

മനസ്സുതുറക്കാൻ വലിയ ചടങ്ങുകളൊന്നും വേണ്ട. ഒരു ചായ, ചെറിയൊരു നടത്തം, ഒരുമിച്ചിരുന്നുള്ള ഭക്ഷണം, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്ന കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾ ഇതൊക്കെ മതി.

ഇന്ന് നമ്മുടെ ഫോണുകൾക്ക് മുഖം തിരിച്ചറിയാനുള്ള സംവിധാനമുണ്ട്. വിരലടയാളം തിരിച്ചറിയാം. ശബ്ദം തിരിച്ചറിയാം. അക്കൗണ്ടുകളിലേക്ക് ആരൊക്കെ പ്രവേശിച്ചു എന്നതുപോലും അറിയാം.

പക്ഷേ സ്വന്തം വീട്ടിലുള്ള ഒരാളുടെ മനസ്സിൽ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ചിലപ്പോൾ കഴിയുന്നില്ല.

അച്ഛന്റെ മൗനം ദേഷ്യമാണെന്ന് മകൻ കരുതും. അത് ക്ഷീണമാകാം.

മകളുടെ വാതിലടച്ചുള്ള ഇരിപ്പ് അഹങ്കാരമാണെന്ന് അമ്മ കരുതും. അത് അവൾ നേരിടുന്ന സമ്മർദമാകാം.

ഭാര്യയുടെ നിശ്ശബ്ദത പരിഭവമാണെന്ന് ഭർത്താവ് കരുതും. അവൾക്ക് പറയാൻ ആരുമില്ലെന്ന തോന്നലാകാം.

എല്ലാ മൗനത്തിനും ഒരേ അർഥമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്. കേൾക്കേണ്ടത്. മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടത്.

ഒരു കാര്യം കൂടി ഓർക്കാം. സ്വകാര്യത സംരക്ഷിക്കണം. അതേസമയം, പരസ്പരം കരുതാനുള്ള വഴികളും തുറന്നുവെക്കണം.

ഫോണിന്റെ പാസ്വേഡ് മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ മനസ്സിന്റെ വാതിൽ പൂർണമായി അടച്ചിടേണ്ടതുമില്ല.

കാരണം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചില സന്ദേശങ്ങൾ അറിയിപ്പായി ഫോണിൽ വരില്ല. അവ ഒരാളുടെ മുഖത്തുണ്ടാകാം. ശബ്ദത്തിലുണ്ടാകാം. നീണ്ടൊരു മൗനത്തിലുണ്ടാകാം.

അത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ നമ്മൾ അടുത്തുണ്ടാകണം.

ഫോണിന് പാസ്വേഡ് വേണം. ബാങ്കിന് സുരക്ഷ വേണം. സ്വകാര്യതയ്ക്കും അതിരുകൾ വേണം.

പക്ഷേ ബന്ധങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് ഒരു പാസ്വേഡല്ല പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മനസ്സാണ്.

അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ദിവസം വീട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും ഫോണുകൾ പൂർണമായി ചാർജ് ചെയ്തിരിക്കുമ്പോഴും കുടുംബത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങളുടെ ബാറ്ററി തീർന്നുപോയെന്ന് നമ്മൾ തിരിച്ചറിയും!