'ശാഖയെക്കാള്‍ പ്രധാനമാണ് വേര്; കഞ്ഞിയെ നിന്ദിച്ചിട്ട് വേണ്ട ഭക്ഷണത്തിലെ പരിഷ്‌കാരം'

books

ആര്‍ക്കും എളുപ്പത്തില്‍ നോക്കിയാല്‍ കാണാവുന്നതുപോലെ മലയാളികളായ ആണുങ്ങള്‍ മുണ്ടില്‍നിന്ന് പാന്റ്സിലേക്കും പെണ്ണുങ്ങള്‍ തുണിയില്‍നിന്ന് സാരിയിലേക്കും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഈ ചിഹ്നം മാറുന്നതിന് ഉദാഹരണമാണ്. തിരുവിതാംകൂറിലെയും മലബാറിലെയും ഗൃഹനിര്‍മാണരീതികള്‍ക്ക് പലവിധ സവിശേഷതകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അവയെല്ലാം ഏതു നാട്ടിലും കാണാവുന്ന ടെറസ് കെട്ടിടങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് വേറെ ഉദാഹരണം. വാക്കുകളിലും ശൈലിയിലും ഇംഗ്ലീഷിന്റെ കവിഞ്ഞ സ്വാധീനമുള്ള വാമൊഴിയും വരമൊഴിയും ആണ് ഇന്ന് മലയാളി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. 

അരനൂറ്റാണ്ടു മുമ്പുതന്നെ എം.പി. പോള്‍ 'മലയാളത്തില്‍ ഐഡിയാസ് എക്സ്പ്രസ് ചെയ്യാന്‍ ഡിഫക്കല്‍ട്ടി ഇല്ലാത്തവരുടെ' ഈ പ്രവണതയെ 'കത്തുകള്‍' എന്ന ലേഖനത്തില്‍ പരിഹസിച്ചിരുന്നു. ആ സാംസ്‌കാരികവിമര്‍ശകന്‍ ഇന്ന് ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍, എന്താ കഥ? ഇങ്ങനെ പോയാല്‍, മലയാളീയതയുടെ ചിഹ്നങ്ങളെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി കൈമോശം വന്നുപോയാല്‍, നന്നോ?

ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ നമ്മുടെ ചര്‍ച്ചാപ്രമേയത്തെ സങ്കീര്‍ണമാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്ന ഒരു മറുചോദ്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്. എല്ലാ മലയാളികളെയും മൊത്തമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സാംസ്‌കാരികചിഹ്നങ്ങള്‍ നമുക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുവോ? ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ? ഭാഷ, ഭക്ഷണം, വേഷം, കലാരൂപങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ സാംസ്‌കാരികാവിഷ്‌കാരങ്ങളിലെല്ലാം പ്രദേശം, മതവിശ്വാസം, ജാതി എന്നിവകൊണ്ട് നാം പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം വകതിരിഞ്ഞ് നില്‍പ്പായിരുന്നില്ലേ? 'കേരളീയം' എന്നു മൊത്തത്തില്‍ വ്യവഹരിക്കുവാന്‍ അവയിലെന്തുണ്ട്? കഥകളി തന്നെയെടുത്തോളൂ. 

ഫ്യൂഡല്‍ വ്യവസ്ഥയില്‍ സമ്പന്ന-സവര്‍ണ വിഭാഗത്തിന്റെ കലാരൂപമായിരുന്നില്ലേ, അത്? ഒപ്പനയോ? മലബാറിലെയും ലക്ഷദ്വീപിലെയും മുസ്ലീങ്ങളുടെ മാത്രം കലാപ്രകടനമായിരുന്നില്ലേ? വേഷം തന്നെ ഓരോ ജാതിക്കും ഓരോ മതവിഭാഗത്തിനും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകമായിരുന്നില്ലേ? ഭാഷയോ? അതും ഇതുപോലെ വെവ്വേറെയായിരുന്നില്ലേ? അര നൂറ്റാണ്ടു മുമ്പ് വേഷം കൊണ്ടും ഭാഷകൊണ്ടും അല്ലേ, നാം 'ആളെ' തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നത്? അന്നൊന്നും നമുക്ക് 'ആള്‍' ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; ജാതിക്കാരനോ മതക്കാരനോ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ഇപ്പറഞ്ഞതിന് ഏറ്റവും പറ്റിയ ഉദാഹരണം വേഷത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമായ തലമുടിയാണ്. എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടു കാലം ഇവിടെ ഓരോ മതക്കാരും ഓരോ ജാതിക്കാരും ഓരോരോ മട്ടില്‍ തലമുടി വളര്‍ത്തിയും നീട്ടിയും നിറുത്തിയും വടിച്ചും വെട്ടിയും ചെരച്ചും പോന്നു. കുടുമയുടെ ഭിന്നരൂപങ്ങള്‍ അതത് ജാതിയെ പ്രഖ്യാപനം ചെയ്തിരുന്നു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാംപാതിയിലെത്തുമ്പോള്‍ കുടുമകള്‍ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു, മൊട്ടത്തലകള്‍ പിന്‍വാങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു; ഭിന്ന ജാതിസമുദായങ്ങളിലും ഭിന്ന മതസമുദായങ്ങളിലും പെട്ടവര്‍ സമാനത വിളംബരം ചെയ്യുന്ന ആധുനികമായ പാശ്ചാത്യന്‍ 'ക്രോപ്പ്' സ്വീകരിച്ചുതുടങ്ങുന്നു. 

കുടുമകള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു ക്രോപ്പ് ചെയ്യുന്നത് ഹിന്ദു കുടുംബങ്ങളിലും മൊട്ടത്തലയില്‍ തലമുടി വളര്‍ത്തി ക്രോപ്പ് ചെയ്യുന്നത് മുസ്ലിം കുടുംബങ്ങളിലും അക്കാലത്ത് വലിയ വിപ്ലവമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആരെയും തലമുടികൊണ്ട് തിരിച്ചറിയില്ല. എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തോടെ പുതുപുത്തന്‍ ആശയങ്ങളിലേക്ക് പതുക്കപ്പതുക്കെ എല്ലാ സമുദായങ്ങളും കണ്‍മിഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷാപഠനവും പാശ്ചാത്യജീവിതരീതികളുമായുള്ള പരിചയവും ഇതിന് പ്രേരകമായി. 

വിവാഹം, കുടുംബം തുടങ്ങിയ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളില്‍ അക്കാലത്തുതന്നെ പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിച്ച ഇന്ദുലേഖ എന്ന കഥാനായികയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച പ്രധാനപ്പെട്ട ഇന്ധനം 'ഇംഗ്ലീഷ്' ആയിരുന്നു. ശ്രീനാരായണഗുരു, സനഉള്ളാ മക്തി തങ്ങള്‍, അയ്യങ്കാളി, വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാട് തുടങ്ങിയ സാമൂഹികപരിഷ്‌കര്‍ത്താക്കളുടെ പ്രവര്‍ത്തനവും എഴുത്തും ഈ ഘട്ടത്തില്‍ രാസത്വരകമായിത്തീര്‍ന്നു. ബ്രിട്ടീഷുവിരോധം, ജന്മിവിരോധം, രാജവാഴ്ചാവിരോധം, സാമ്പത്തികചൂഷണവിരോധം തുടങ്ങിയ സാമൂഹികപ്രവണതകള്‍ വഴി വന്നെത്തിയ ദേശീയത, സോഷ്യലിസം, ജനാധിപത്യം, കമ്മ്യൂണിസം മുതലായ ആശയങ്ങളുടെ പ്രചാരം സമത്വത്തിന്റെയും മതേതരത്വത്തിന്റെയും ഒരന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ സഹായകമായി. പൊതുനിരത്തും തീവണ്ടിയും ബസ്സും സ്‌കൂളും ആശുപത്രിയും ഹോട്ടലും സര്‍ക്കാരോഫീസും ജാതിമതഭേദചിന്തകളില്ലാതെ കൂടിക്കഴിയുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സങ്കല്‍പ്പം യാഥാര്‍ഥ്യമാക്കുന്നതില്‍ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. 

യാഥാസ്ഥിതികത, അന്ധവിശ്വാസം, അനാചാരം, അയിത്തം തുടങ്ങിയ കെടുതികളില്‍നിന്ന് കേരളീയസമൂഹം രക്ഷപ്പെട്ടുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു. പ്രാദേശികവും ജാതീയവും മതപരവുമായ ചിഹ്നങ്ങളില്‍നിന്ന് പുറത്തു കടന്ന് ഒരു പൊതുസമൂഹത്തിന്, ഒരു പൗരസമൂഹത്തിന് രൂപംകൊടുക്കുവാനുള്ള ബോധപൂര്‍വ്വവും അബോധപൂര്‍വ്വവുമായ ഇച്ഛയാണ് അന്ന് പ്രവര്‍ത്തിച്ചത്. കലകളിലും ഭക്ഷണത്തിലും ഉടുപുടവകളിലും നാം സമത്വം നേടാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. കഥകളിയും ഒപ്പനയും എല്ലാവരും കണ്ടുരസിച്ചു; ബിരിയാണി എല്ലാവരുടെയും ആഹാരമായി; സാരി എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളും ഉടുത്തു.