ആ കൊടുമുടി ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നു, രാജലക്ഷ്മിയെ; ആത്മഹത്യയില്‍ അവസാനിക്കുന്നില്ല ആ എഴുത്ത്

ഇടയ്ക്കുവെച്ച് ഒരു കൃതി നിര്‍ത്തിവെച്ചാല്‍ അത് വായനക്കാരിലുണ്ടാകുന്ന ആഘാതത്തേയും പത്രത്തിന് ജനങ്ങള്‍ക്കിടയിലുണ്ടാകുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങളും പരാമര്‍ശിച്ച് പത്രാധിപരായ എന്‍.വി. കൃഷ്ണവാരിയര്‍ അവര്‍ക്ക് മറുപടി അയച്ചിരുന്നു. തല്‍ഫലമായി രാജലക്ഷ്മിയും സരസ്വതിയമ്മയും തങ്ങളുടെ ആവശ്യത്തിലുറച്ചുനിന്ന് തുടരെ കത്തുകളയച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. 

എഴുത്തുകാരിയുടെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ തങ്ങളെ കുറിച്ചാണ് നോവലില്‍ പറയുന്നതെന്നും അത് അവരുടെ കുംടുംബജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്നുവെന്ന ഭയത്തിലാണെന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് നോവലിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം നിര്‍ത്തിവെക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടത്. അങ്ങനെ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ പത്രാധിപര്‍ നോവലിസ്റ്റിന്റെ ആവശ്യംതന്നെ നടപ്പാക്കി. നോവല്‍ നിര്‍ത്തിവെച്ചതിനെ തുടര്‍ന്ന് പത്രാധിപരായ എന്‍.വി. കൃഷ്ണവാരിയര്‍ക്ക് വായനക്കാരില്‍നിന്നും പഴി കേള്‍ക്കേണ്ടിവന്നിരുന്നു. തന്റെ ആ തീരുമാനത്തില്‍ പിന്നീട് രാജലക്ഷ്മി ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ നോവല്‍ മുഴുവന്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടിയിരുന്നതെന്ന് പിന്നീട് നേരിട്ടുള്ള ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയില്‍ അവര്‍ എന്‍.വി.യോട് പറയുകയുണ്ടായി. 

ആ നോവലിന്റെ അപ്രകാശിത അധ്യായങ്ങള്‍ അന്ന് പകര്‍ത്തിവെക്കേണ്ടതായിരുന്നു, എങ്കില്‍ അതിന്റെ രണ്ടാം പംക്തി വായനക്കാര്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെടില്ലായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പിന്നീട് വേദനയോടെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കാരണം, കൈയെഴുത്തുപ്രതി തിരിച്ചുകിട്ടിയ ഉടനെ രചയിതാവ് അത് കത്തിച്ചുകളയുകയാണുണ്ടായത് ചെയ്തത്. 

ഇനി എഴുത്തുണ്ടാകില്ലെന്ന് അക്കാലത്ത് രാജലക്ഷ്മി എന്‍.വി. കൃഷ്ണവാരിയര്‍ക്ക് കത്തെഴുതി. രണ്ടുവര്‍ഷത്തോളം അവര്‍ ആ വാക്ക് പാലിക്കുകതന്നെ ചെയ്തു. ആരോപണങ്ങളും വിമര്‍ശനശരങ്ങളും തുറന്നെഴുത്തിനെ തളര്‍ത്തിയിരുന്നുവോ? അതുപക്ഷേ ആ എഴുത്തുകാരിയുടെ പിന്‍വാങ്ങലായിരുന്നില്ല. പലരേയും വിഷമിപ്പിച്ചതിനെ തുടര്‍ന്നുള്ള വിഷമം ആയേ നിരീക്ഷിക്കാനാകൂ. ഇടവേള കഴിഞ്ഞ് രാജലക്ഷ്മി വീണ്ടും എഴുതാനാരംഭിച്ചു. എഴുതാതിരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കാകില്ലായിരുന്നു. 

എഴുത്ത് നിര്‍ത്തിവെച്ച രണ്ട് വര്‍ഷത്തിന് ശേഷം അവര്‍ ചെറുകഥകളെഴുതി. മാതൃഭൂമി, മംഗളോദയം, തിലകം, ജനയുഗം എന്നിവയില്‍ അവ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പിന്നീടാണ് 'ഞാനെന്ന ഭാവം' വരുന്നത്. ആ നോവലും ചര്‍ച്ചയായി. നോവലിന്റെ അടുത്ത അധ്യായത്തിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിലിരുന്ന വായനക്കാര്‍ അറിയുന്നത് എഴുത്തുകാരി ആത്മഹത്യചെയ്ത വാര്‍ത്തയാണ്.

മരിക്കുന്നതിന് കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ് അതായത് 1964 ഡിസംബറില്‍ മാതൃഭൂമി ഓഫീസില്‍ ജോലിചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന കൃഷ്ണവാരിയരെ രാജലക്ഷ്മി ഫോണ്‍ ചെയ്തു. ഒന്‍പത് വര്‍ഷത്തെ പരിചയമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഫോണിലൂടെ അവര്‍ സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. കത്തുകളിലൂടെയായിരുന്നു ആശയവിനിമയം നടത്തിയിരുന്നത്. 'ഞാനെന്ന ഭാവം' എന്ന നോവലില്‍ തിരുത്തലുകള്‍ ചെയ്യാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാണ് ഫോണ്‍കോള്‍ വന്നത്. അതിനായി പിറ്റേ ദിവസം മാതൃഭൂമി ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോഴാണ് ഇരുവരും നേരിട്ട് കാണുന്നത്. 

നോവലിന് അവര്‍ പേരുകള്‍ നിര്‍ദേശിച്ചെങ്കിലും 'ഞാനെന്ന ഭാവം' എന്ന പേരുതന്നെ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. നോവലിന്റെ കൈയെഴുത്തുപ്രതി തിരുത്തലുകള്‍ വരുത്തി പിറ്റേന്ന് തിരിച്ചു തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവര്‍ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുപോയി. പിറ്റേന്ന് കൃഷ്ണവാരിയരുടെ വീട്ടിലെത്തി അത് തിരിച്ചേല്‍പിച്ചു. ഇങ്ങനെ രണ്ടു തവണയാണ് എഴുത്തുകാരിയും പത്രാധിപരും നേരില്‍ കണ്ടത്. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് 'ഉച്ചവെയിലും ഇളംനിലാവും' പാതിവെച്ച് പ്രസിദ്ധീകരണം നിര്‍ത്തരുതായിരുന്നു എന്ന് എഴുത്തുകാരി അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. 

'ഞാനെന്ന ഭാവ'ത്തിന്റെ രണ്ട് അധ്യായങ്ങള്‍ക്ക് പകരം മറ്റൊരു അധ്യായം രാജലക്ഷ്മി പിന്നീട് ആഴ്ചപ്പതിപ്പിലേക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കുകയുണ്ടായി. ഈ നോവല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമ്പോള്‍ നല്‍കേണ്ട പ്രതിഫലത്തെ കുറിച്ചും തന്റെ ചില രചനകള്‍ തമിഴിലേക്ക് തര്‍ജമ ചെയ്യാനായി ആലോചിക്കുന്നതായും അവര്‍ പറഞ്ഞതായി കൃഷ്ണവാരിയര്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. 

രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മഹത്യ

1965 ജനുവരി 18. ഒറ്റപ്പാലം എന്‍.എസ്. എസ്. കോളേജ് പതിവുപോലെ ഉണര്‍ന്നു. കലാലയത്തിലെ ക്ലാസ്മുറികള്‍ സജീവമായി. ഫിസിക്സ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രാജലക്ഷ്മി ഒന്നാം പിരീഡ് കഴിഞ്ഞയുടനെ കോളേജിനടുത്തുള്ള തന്റെ വാടകവീട്ടിലേക്ക് പോയി. അമ്മയും സഹായിയും മാത്രമുള്ള വീട്ടില്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായ നേരത്ത് കടന്നുവന്ന അവരെ കുറിച്ച് പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പുറംലോകമറിയുന്നത് അവര്‍ മരണപ്പെട്ടു എന്ന വാര്‍ത്തയാണ്. കുളിമുറിയില്‍ കയറി കതകടച്ച രാജലക്ഷ്മി ഏറെനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും പുറത്തുവരുന്നത് കാണാത്തതിനാല്‍ ചെന്നുനോക്കിയപ്പോള്‍ തൂങ്ങിമരിച്ചനിലയില്‍ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. മരണത്തിന്റേയും വിഷാദത്തിന്റേയും ദുഃഖഛായയുണ്ടായിരുന്ന ഏകാന്തപഥിക ഒടുവില്‍ അരങ്ങൊഴിഞ്ഞു.  

മരണവാര്‍ത്ത ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഭാവതീവ്രതയോടെയൊഴുകിയ രാജലക്ഷ്മിയുടെ വരികള്‍ ചെന്നുപതിഞ്ഞ ഹൃദയങ്ങളെല്ലാം ഞെരുങ്ങി. കലാലയ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ പ്രത്യേകിച്ചും പെണ്‍കുട്ടികളാണ് രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മഹത്യയില്‍ ഉലഞ്ഞുപോയത്. തങ്ങളെ കുറിച്ചെന്നവണ്ണം എഴുതിയ രാജലക്ഷ്മിയുടെ വിയോഗം വായനക്കാരെ തളര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞു. എന്തിനായിരിക്കും അവര്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തത്? കോളേജില്‍ വിദ്യാര്‍ഥികളുമായോ അധ്യാപകരുമായോ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടായിക്കാണുമോ? വീട്ടുകാരുമായി എന്തെങ്കിലും വഴക്ക്? പ്രണയനൈരാശ്യം കാരണമാകുമോ അവര്‍ സ്വയം ജീവനൊടുക്കിയത്?  അധ്യാപികയും എഴുത്തുകാരിയുമായ അവര്‍ക്ക് സ്വന്തം കരിയറിനെപ്പറ്റിയുണ്ടായ ആശങ്കകള്‍ വല്ലതും മരണത്തിന് കാരണമായിരിക്കുമോ? എന്നിങ്ങനെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും ഉയര്‍ന്നുവന്നു.

മരണവാര്‍ത്ത ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന സന്ദേശം മാതൃഭൂമി ഓഫീസില്‍ വന്നപ്പോള്‍ എന്‍.വി.ക്ക് ഞെട്ടലായിരുന്നു. എഴുത്തുകാരിയുടെ മരണത്തെ തുടര്‍ന്ന് വിഷാദാര്‍ദ്രമായ നിരവധി കത്തുകളാണ് വായനക്കാര്‍ ആഴ്ചപ്പതിപ്പിലേക്കയച്ചത്. 

ഏതൊരു മനുഷ്യന്‍ ആത്മഹത്യചെയ്താലും ഉടലെടുക്കുന്ന നാനാവിധ കാരണങ്ങള്‍ പോലെ രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മഹത്യയെ കുറിച്ച് ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ടായി. പത്രാധിപരായ എന്‍.വി.യോട് തന്റെ രചനകളെ കുറിച്ചും വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നങ്ങളെ കുറിച്ചുപോലും അവര്‍ തുറന്നുപറഞ്ഞിരുന്നു. തനിക്കും വൃദ്ധയായ അമ്മയ്ക്കും താമസിക്കാന്‍ വീട് പണിയുന്നതിനായി പാലപ്പുറത്ത്, രാജലക്ഷ്മി ജോലിചെയ്തിരുന്ന സ്ഥലത്ത് അവര്‍ സ്ഥലം വാങ്ങിയിരുന്നു. അതില്‍ അവര്‍ കിണര്‍ കുഴിക്കുകയും പുരത്തറയ്ക്കായി കുറ്റിയടിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇതെല്ലാം കത്തുകളില്‍ നിന്നായിരിക്കണം എന്‍.വി. അറിഞ്ഞുകാണുക. 

മരിക്കാന്‍ അവര്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പിന്നീടെഴുതി. ജീവിക്കാന്‍ മടുപ്പൊന്നും കാണിക്കാതെ പ്രപഞ്ചത്തെ അപ്പാടെ സ്നേഹിച്ച രാജലക്ഷ്മി. നല്ല ജോലിയുണ്ട്. ശമ്പളമുണ്ട്. പ്രശസ്തിയും ആരാധകരും ആവോളം. പിന്നെയെന്തിന് ഈ ആത്മഹത്യ?

 മരണകാരണം ഏറെക്കുറേ അറിയാമായിരുന്നത് എന്‍.വി.ക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. കാരണം എഴുത്തുകാരിക്ക് കിട്ടിയ കത്തുകളും അവരെഴുതിയ കത്തുകളും എന്‍.വി. വായിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അദ്ദേഹം അതിലെ വിവരങ്ങള്‍ പുറത്തുവിടാതിരിക്കുന്നതില്‍ ജാഗ്രത പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു. 

മാതൃഭൂമിയൊഴിച്ച് മറ്റു പത്രങ്ങളെല്ലാം രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മഹത്യയിലെ ദുരൂഹതകളെക്കുറിച്ച് ചര്‍ച്ച സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇതില്‍ മനംനൊന്ത് നടന്ന കാര്യങ്ങളെ വിശദീകരിച്ച് രാജലക്ഷ്മിയുടെ സഹോദരി മാതൃഭൂമിക്ക് കത്തെഴുതി. ജനുവരി 22-ലെ മാതൃഭൂമിയില്‍ 'രാജലക്ഷ്മിയുടെ ചരമം' എന്ന ശീര്‍ഷകത്തില്‍ കത്ത് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

'ശ്രീമതി ടി.എ. സരസ്വതിയമ്മ എഴുതുന്നു: എന്റെ അനുജത്തി രാജലക്ഷ്മിയുടെ ദയനീയമായ മരണത്തെപ്പറ്റി പത്രങ്ങളില്‍ കണ്ട നിര്‍ദയമായ പരസ്യചര്‍ച്ചയാണ്, എത്രയും ഹൃദയവേദനയോടുകൂടിയാണെങ്കിലും ഇതെഴുതുവാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. അവളുടെ ഈ ദുരന്തത്തിനു പ്രേരിപ്പിച്ചത് അവളുടെ കൂട്ടുകാര്‍ എന്നപേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ചിലരാണെന്ന വസ്തുത വ്യക്തമാക്കേണ്ടത് എന്റെ കടമയാണ്. തങ്ങളുടെയും കാഥികയുടെയും പരിചയമണ്ഡലത്തില്‍പ്പെട്ടവരുടെ ജീവിതരഹസ്യങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കി കഥകളെഴുതി പ്രശസ്തിയും പണവും സമ്പാദിക്കുകയാണ് അവള്‍ ചെയ്യുന്നതെന്ന അവരുടെ അന്യായമായ ആരോപണം, പരപീഢ സഹിക്കാനാവാത്ത അവളുടെ ഹൃദയത്തെ നിരന്തരം മഥിച്ചതിന്റെ ഫലമായാണ് രാജലക്ഷ്മി ഇഹലോകവാസംവെടിഞ്ഞതെന്ന് മരണത്തിനു മുമ്പ് അവള്‍ എനിക്കെഴുതിവെച്ചിരുന്ന കത്തില്‍ നിന്നുള്ള താഴെ കൊടുക്കുന്ന ഉദ്ധരണങ്ങള്‍ തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്. 

'സത്തി, ഇതുവലിയ ദ്രോഹമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം സത്തി. എന്നോടു ക്ഷമിക്കുക. അമ്മയെ എങ്ങനെയെങ്കിലും  ഒന്നു പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കൂ... ഇതൊക്കെ ദ്രോഹമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം സത്തി. അമ്മയോടും സത്തിയോടും ചെയ്യുന്ന ദ്രോഹം. പക്ഷേ എനിക്കിതു വയ്യ സത്തി ...യുടെ ഒരെഴുത്ത് ഇതൊന്നിച്ചുണ്ട്. മനുഷ്യര്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും എന്നൊക്കൊണ്ട് ഉപദ്രവമാണെങ്കില്‍... എനിക്കങ്ങനെയല്ലാതെ കഥയെഴുതാന്‍ അറിഞ്ഞുകൂടാ സത്തി.'

രാജലക്ഷ്മിയെ ആത്മഹത്യയിലേക്കു നയിച്ച സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ച് ജ്യേഷ്ഠത്തി ടി.എ. സരസ്വതിയമ്മ മാതൃഭൂമി പത്രാധിപര്‍ക്ക് അയച്ച കത്ത് അവസാനിക്കുന്നതിങ്ങനെ:
'ഒന്നെനിക്കു തുറന്നുപറയുവാന്‍ കഴിയും. യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതവുമായി ഇത്ര കുറച്ചുമാത്രം നേരിട്ടു പരിചയമുള്ള ഒരു കഥാകൃത്തും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവില്ല. എങ്കിലും അസാധാരണമായ കല്‍പ്പനാശക്തി അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അതിനാല്‍ അവള്‍ എഴുതുന്ന എന്തിലും തങ്ങളുടെയോ തങ്ങളുടെ പരിചിതരുടെയോ ജീവിതാനുഭവ പ്രതിച്ഛായകള്‍ കാണുവാന്‍ പലരും പ്രേരിതരായിരുന്നു. അദ്വിതീയമായ ഈ ഭാവനാശക്തി നല്‍കി ഈശ്വരന്‍ അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചതാണ് അവള്‍ക്ക് അല്ല ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇത്രയും വലിയ ശാപമായി പരിണമിച്ചത്. അസാധാരണമായ സംവേദനശക്തിമൂലം അന്യര്‍ക്കു താന്‍ ഉപദ്രവമാകുന്നു എന്ന വിചാരംപോലും അവള്‍ക്കു സഹിക്കാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. അവളുടെ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ സുഹൃത്തുക്കളെന്നു നടിച്ചവര്‍ ആകട്ടെ, അവളുടെ ഈ ദൗര്‍ബല്യമുപയോഗപ്പെടുത്തി അവളെ ദ്രോഹിച്ചുവന്നു. ഒരുപക്ഷേ, അവരറിഞ്ഞിരിക്കില്ല, അവര്‍ ചെയ്തിരുന്നതെന്തെന്ന്. ഈശ്വരന്‍ അവര്‍ക്കു മാപ്പുകൊടുക്കട്ടെ.' 

വിമര്‍ശനങ്ങളെ നിസ്സംഗമായി കാണാന്‍ രാജലക്ഷ്മിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. സുഹൃത്തുക്കളുടെ നിസ്സാരമായ അഭിപ്രായത്തിനുപോലും വളരെയധികം വിലകല്‍പിച്ച രാജലക്ഷ്മിയുടെ ജീവിതത്തെ ദുരന്തത്തിലെത്തിച്ചത് അവരുടെ ഈ ഹൃദയദൗര്‍ബല്യമായിരുന്നുവെന്ന് എന്‍.വി. എഴുതുന്നു. വിമര്‍ശനങ്ങളെ അവഗണിക്കാനുള്ള കരുത്ത് എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് ഉണ്ടാകേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണെങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍നിന്നുള്ള വെറുമൊരു ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നില്ല രാജലക്ഷ്മിയുടെ മരണം. സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളുടെ ആധിപത്യമില്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലത്ത് സമൂഹമെയ്ത ആരോപണശരങ്ങളേറ്റ് വീണുപോയ വെറുമൊരു ദുര്‍ബലഹൃദയയായോ അവരെ കാണാനാകില്ല. 

'ഇങ്ങനെയല്ലാതെ എനിക്ക് എഴുതാനറിയില്ല. എഴുതാതെയിരിക്കാന്‍ തനിക്കൊട്ടും ആവുകയുമില്ല', 'ഞാനിരുന്നാല്‍ ഇനിയും കഥയെഴുതും. അതിനി ആര്‍ക്കൊക്കെ ഉപദ്രവമാകുമോ? ഞാന്‍ പോട്ടെ' എന്ന ഒരു കലാകാരിയുടെ ആകുലതയിലും സഹനത്തിനുമൊടുവിലാണ് ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാം എന്ന ആ തീരുമാനം ഉടലെടുത്തിരിക്കുക. 

എം.ടി. വാസുദേവന്‍ നായരുടെ പത്രപ്രവര്‍ത്തന ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ ഏറെ ആഹ്ലാദവും സംതൃപ്തിയും നല്‍കിയ അനുഭവം രാജലക്ഷ്മിയുടെ 'മകള്‍' എന്ന നീണ്ടകഥയുടെ കൈയെഴുത്തുപ്രതി വായിച്ചപ്പോഴാണെന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. എഴുത്തുകാരിയുടെ അപ്രതീക്ഷിത മരണം അദ്ദേഹത്തേയും ദുഖത്തിലാഴ്ത്തി. സാഹിത്യത്തില്‍ കൊടുമുടികള്‍ കീഴടക്കുമായിരുന്ന എഴുത്തുകാരി ആത്മഹത്യചെയ്തു എന്നദ്ദേഹം കുറിച്ചു. 

തന്റെ തലമുറയിലെ പ്രതിഭാശാലിയായ എഴുത്തുകാരിയാണ് രാജലക്ഷ്മിയെന്ന് എം.ടി. എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. സങ്കല്‍പവും ഭാവനയുമെല്ലാം കൂടിക്കലര്‍ന്ന അവരുടെ സാഹിത്യജീവിതത്തില്‍നിന്ന് വിഭിന്നമായിരുന്നു യഥാര്‍ഥ ജീവിതം. അവിടെനിന്നുമുണ്ടായ മൂര്‍ച്ചയുള്ള വാക്കുകളാണ് ജീവിതമവസാനിപ്പിക്കാനുണ്ടായ കാരണങ്ങളിലൊന്ന്. ഏകാന്തതയും ഏകാഗ്രതയും അളന്നുകുറിച്ച് രാജലക്ഷ്മി സ്വയം മറഞ്ഞുപോയ കഥ നാം മറന്നുപോകാന്‍ പാടില്ലാത്തതാണ്. 

ജീവിതത്തെ സ്നേഹിച്ച രാജലക്ഷ്മി സൃഷ്ടിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളും ജീവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചവരാണെന്ന നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ സാഹിത്യലോകത്ത് വ്യാപകമാണ്. നല്ലൊരു വായനക്കാരന് ആ കൃതികളില്‍ ദുഃഖഭാവം തളംകെട്ടി കിടക്കുന്നത് കാണാനാകും. സങ്കടങ്ങളില്‍നിന്നല്ലാതെ മറ്റെന്തില്‍നിന്നാണ് എഴുത്തുണ്ടാകുന്നതെന്ന ചോദ്യം അവിടെ അന്വര്‍ഥമാകുന്നു.