അമ്മമാരുടെ പ്രേതത്തെ തളയ്ക്കാൻ എളുപ്പമല്ല!

അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യൻ എഴുതിയ ‘ജൽ ജംഗൽ ജമീൻ’ എന്ന നോവലിന്റെ ആന്തരികമായ വേദനയും രാഷ്ട്രീയവും ഒരൊറ്റ വാക്യത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന വാക്കുകളാണിത്. നോവലിന്റെ കഥാഭൂമിയായ നീൽഗുണ്ടയിലെത്തുന്ന ദിവ്യൻ പറയുന്ന ഈ വാക്കുകൾ ഒരു പ്രേതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കേവല വിശ്വാസപ്രസ്താവനയല്ല. മറിച്ച്, ചരിത്രത്തിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട അമ്മമാരുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും ആദിവാസി ജനതയുടെയും മണ്ണിന്റെയും ഓർമ്മകളെ അടക്കിവയ്ക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയസത്യത്തിന്റെ രൂപകമാണ്.

ശാരീരികവും മാനസികവുമായ വളർച്ച മുരടിച്ച ധുരി എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ പ്രേതത്തെ തളയ്ക്കാനാണ് ദിവ്യൻ നീൽഗുണ്ടയിലെത്തുന്നത്. ഗ്രാമത്തിലെ പുരോഹിതനായ നയന്റെ മകളാണ് ധുരി. തടിച്ച ചുണ്ടുകളും ജടപിടിച്ച തലമുടിയും കേടുപിടിച്ച പല്ലുകളും മുടന്തുള്ള ശരീരവും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സമൃദ്ധമായ മുലകളുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി. എന്നാൽ നീൽഗുണ്ടയുടെ ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൾക്കും രക്ഷയില്ല. മറ്റു പല സ്ത്രീകളെയും പോലെ അവളും ബലാത്സംഗത്തിനിരയാകുന്നു. മറ്റുള്ളവർ വികൃതമായി കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ ധുരി ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നു; അവളുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു ജീവനും വളരുന്നു. പ്രസവാനന്തരം കുഞ്ഞിനെ കാണാതെ മരിച്ച ധുരിയെ ഗ്രാമീണർ പ്രേതമായി പല ഇടങ്ങളിലും കാണുന്നു. അതിനെ തളയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുമ്പോഴാണ് ദിവ്യൻ ആ സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നത് കുഞ്ഞിനെ കാണാതെ മരിച്ച അമ്മയുടെ പ്രേതമാണത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ “അമ്മമാരുടെ പ്രേതത്തെ തളയ്ക്കാൻ എളുപ്പമല്ല.”

ഈ വാക്യം നോവലിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും മാനുഷികവുമായ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.

 

നീൽഗുണ്ട: ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രത്തിനപ്പുറം

ഛത്തീസ്ഗഡിലെ ഗോത്രഗ്രാമമായ നീൽഗുണ്ടയാണ് നോവലിന്റെ പ്രധാന ഭൂമിക. എന്നാൽ അത് വെറുമൊരു കഥ നടക്കുന്ന സ്ഥലമല്ല. മനുഷ്യരും മണ്ണും കാടും മൃഗങ്ങളും സസ്യങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും മിത്തുകളും ചരിത്രവും ഓർമ്മകളും പരസ്പരം ഇഴചേർന്ന ഒരു സമ്പൂർണ ലോകമാണ് നീൽഗുണ്ട.

ജൊഹാരിയക്കുന്നിന്റെ താഴ്വാരത്തുള്ള ഈ ഗ്രാമം നിരന്തരമായ സംഘർഷങ്ങളുടെ നടുവിലാണ്. “നല്ല നാളെയ്ക്കായി” പോരാടുന്ന നക്സലുകളും “ജൊഹാരിയക്കുന്നിന്റെ സമാധാനത്തിനായി” എന്ന പേരിൽ ഭരണകൂടം വളർത്തിയ സാൽവജൂഡവും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ ഗ്രാമത്തെ ശവപ്പറമ്പാക്കി മാറ്റുന്നു. അതിനിടയിലാണ് ജൊഹാരിയക്കുന്നിലെ ഇരുമ്പുനിക്ഷേപങ്ങളിലേക്കുള്ള കോർപ്പറേറ്റ് അധിനിവേശം. സംഘർഷവും അരക്ഷിതാവസ്ഥയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണഭോക്താക്കളായി മാറുന്നത് പലപ്പോഴും കോർപ്പറേറ്റ് ശക്തികളാണ്. ഭരണകൂടങ്ങൾ അവരുടെ താൽപര്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷകരായി മാറുമ്പോൾ സാധാരണ മനുഷ്യർ അനാഥരും അരക്ഷിതരും അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരുമായി മാറുന്നു.

നക്സൽബാധിതവും അരക്ഷിതവുമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും പലായനം ചെയ്യുന്ന കൗശലും പൂർണ്ണഗർഭവതിയായ ആൽക്കയും ആണ് നോവൽ തുടങ്ങി വയ്ക്കുന്നത്. ആൽക്കയുടെ ഗ്രാമമായ നീൽഗുണ്ടയിലേക്കാണ് കാളവണ്ടി നീങ്ങുന്നത്. അവിടെ നിന്നാണ് നോവൽ നമ്മെ മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

ഒരു ഗ്രാമത്തെ വരച്ചിടുമ്പോൾ

നീൽഗുണ്ടയെ അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യൻ വരച്ചിടുന്നത് അതീവ സൂക്ഷ്മതയോടെയാണ്. ഭക്ഷണത്തിലൂടെയും ഭാഷയിലൂടെയും ആചാരങ്ങളിലൂടെയും വിശ്വാസങ്ങളിലൂടെയും പ്രകൃതിയിലൂടെയും മനുഷ്യരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലൂടെയും അദ്ദേഹം ആ ഗ്രാമത്തെ വായനക്കാരന്റെ മുന്നിൽ ജീവസ്സുറ്റതാക്കുന്നു.

ചോറ്, ചീരക്കറി, മുത്തിയ പലഹാരങ്ങൾ, ചാൽ റൊട്ടി, അരാമത് സാമ്പാർ, കിച്ചടി തുടങ്ങിയ ഭക്ഷണങ്ങൾക്കൊപ്പം സൽഫി, പെജ്ജ്, ലാംണ്ട, മഹുവാചാരായം, ഉറുമ്പ് ചമ്മന്തിയായ ചാപ്ടി എന്നിവയും നോവലിൽ കടന്നുവരുന്നു. ഇവ വെറും കൗതുകവസ്തുക്കളല്ല; ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതരീതിയിലേക്കുള്ള വാതിലുകളാണ്.

ബസ്തർ മൈന, അണുങ്ങ് എന്ന ഈനാംപേച്ചി, മഹുവാമരങ്ങൾ, പലസ്മരങ്ങൾ, കുറുക്കൻവാലൻ ഓർക്കിഡ്, ട്യൂസർ ശലഭങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയിലൂടെ നീൽഗുണ്ടയുടെ ജൈവവൈവിധ്യവും കഥയുടെ അവിഭാജ്യഘടകമായി മാറുന്നു. അമ്പെയ്ത്തും കോഴിപ്പോരും കുട്ടികളുടെ കർസാന എന്ന കളിയും ദസറയുടെ തനതായ സങ്കൽപ്പങ്ങളും നിരവധി മിത്തുകളും നോവലിൽ നിറയുന്നു.

നീൽഗുണ്ടക്കാരുടെ ദസറ രാമനും രാവണനും തമ്മിലുള്ള പുരാണയുദ്ധവുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടതല്ല; അരശൻ എന്ന രാജാവിന്റെ ഓർമ്മയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ഇത്തരം പ്രാദേശിക മിത്തുകളിലൂടെയാണ് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രവും ഓർമ്മയും രൂപപ്പെടുന്നത്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ വായന കഴിഞ്ഞാലും നീൽഗുണ്ട മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല. അത് മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലമെന്നതിലുപരി മിത്തുകളും ഐതിഹ്യങ്ങളും ചരിത്രവും ജൈവവൈവിധ്യവും വിശ്വാസങ്ങളും ചേർന്ന ഒരു ജീവിക്കുന്ന ഭൂമിശാസ്ത്രമായി മാറുന്നു.

സ്ത്രീകൾ: നോവലിന്റെ ജീവിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം

ജൽ ജംഗൽ ജമീൻ വ്യത്യസ്തമാകുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകം അതിലെ സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളുടെ ശക്തമായ സാന്നിധ്യമാണ്.

മരത്തിൽ കയറി കള്ള് ചെത്തുകയും ചാരായം വിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഹിരാമുനി പിന്നീട് നീൽഗുണ്ടയുടെ കസേർഗൈത — ഗ്രാമമുഖ്യ — ആയി മാറുന്നു. അവിവാഹിതയായിരുന്നിട്ടും ഏഴു മക്കളുടെ അമ്മയാണ് അവർ. വിവാഹിതയായ സ്ത്രീ കൂട്ടിലടയ്ക്കപ്പെട്ട ബസ്തർ മൈനയെപ്പോലെയാണെന്ന അവരുടെ നിരീക്ഷണം സ്ത്രീജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ സ്വതന്ത്രമായ രാഷ്ട്രീയബോധം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സ്വന്തം ശരീരത്തെയും ജീവിതത്തെയും കുറിച്ച് തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഹിരാമുനിക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ ഒരു കഥാപാത്രം മാത്രമല്ല; ഗോത്രസമൂഹത്തിനുള്ളിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശക്തമായ പ്രതീകമാണ്.

മീര ഋതുമതിയാകുമ്പോൾ അവളെ പാർപ്പിക്കുന്ന ഈറ്റപ്പുരയ്ക്ക് സ്വയം തീ കൊളുത്തുന്ന രംഗവും ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. യാഥാസ്ഥിതികർ അതിനെ ആചാരലംഘനമായി കാണുമ്പോൾ ഹിരാമുനി കൊച്ചുമകളായ മീരയ്ക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്നു. നാട്ടുകൂട്ടത്തിലെ നിർണായക തീരുമാനങ്ങളിലും അവരുടെ ആർജവവും രാഷ്ട്രീയബോധവും പ്രകടമാണ്.

ഘോട്ടുൽ: അതിരുകളില്ലാത്ത ഒരു ലോകം

നോവലിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ സങ്കൽപ്പങ്ങളിലൊന്നാണ് ഘോട്ടുൽ. അത് ഒരു ആസ്ഥാനമന്ദിരം മാത്രമല്ല; ആചാരങ്ങളുടെയും സംവാദങ്ങളുടെയും കലകളുടെയും യുവത്വത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും ഇടമാണ്.

മാമ്പഴങ്ങളുടെ ഉത്സവത്തിനുശേഷമാണ് ഘോട്ടുൽ തുറക്കുന്നത്. അവിടെ യുവതീയുവാക്കൾക്ക് വിലക്കുകളില്ലാതെ പരസ്പരം കൂടിച്ചേരാം. പാട്ടും കലയും പഠിക്കാം. മഹുവാചാരായത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ പങ്കാളികളെ കണ്ടെത്താം. പേരുകളും വ്യക്തിഗത അതിർത്തികളും പോലും അവിടെ അലിഞ്ഞുപോകുന്നു. “സ്നേഹത്തിന്റെ മഹാസമുദ്രം” എന്നാണ് ഘോട്ടുലിനെ നോവൽ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

“ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഒരു ഘോട്ടുൽ പോലെയാകട്ടെ” എന്ന നയന്റെ ആഗ്രഹം നോവലിന്റെ മാനവിക സ്വപ്നത്തെ തന്നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഘോട്ടുലിന്റെ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യബോധം പിന്നീട് രാജേശ്വരിയുടെയും പൂനത്തിന്റെയും ബന്ധത്തിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു. എല്ലാ മനസ്സുകളും പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമാണെന്നും രണ്ടു മനുഷ്യർക്കിടയിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഇഷ്ടം പ്രകൃതിവിരുദ്ധമല്ലെന്നും ലൈംഗികതയുടെ ലക്ഷ്യം സന്താനോൽപ്പാദനത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്നും വിശ്വസിക്കുന്ന നീൽഗുണ്ടക്കാർ അവരുടെ ലെസ്ബിയൻ പ്രണയത്തെ സ്വാഭാവികമായി സ്വീകരിക്കുന്നു. അതുവഴി ലൈംഗികതയെയും പ്രണയത്തെയും കുറിച്ചുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുബോധത്തോട് നോവൽ നിർണായകമായ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു.

പ്രണയവും വിപ്ലവവും

നക്സൽ നേതാവായ ദുലാർസിംഗ് മീരയ്ക്ക് എഴുതുന്ന കത്തുകളിൽ വിപ്ലവവും പ്രണയവും ഒരുമിക്കുന്നു. മാവോയുടെയും മാക്സിം ഗോർക്കിയുടെയും ചിന്തകളും വാക്കുകളും ദുലാർസിംഗിന്റെ കത്തുകളിലൂടെ നോവലിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

വിപ്ലവം എന്നത് തോക്കിന്റെയും യുദ്ധത്തിന്റെയും മാത്രം ഭാഷയല്ലെന്നും അതിനുള്ളിൽ പ്രണയവും സ്വപ്നവും മനുഷ്യന്റെ മോചനത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹവും ഉണ്ടെന്നും നോവൽ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നാൽ അതോടൊപ്പം വിപ്ലവത്തിന്റെ പേരിൽ നടക്കുന്ന ഹിംസയും അതിന്റെ ഇരകളാകുന്ന മനുഷ്യരും നോവൽ മറക്കുന്നില്ല. പുതിയൊരു പ്രഭാതം സ്വപ്നം കാണുന്ന നക്സലുകളും അവരെ ഇല്ലാതാക്കി സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സാൽവജൂഡവും ഒരേ മണ്ണിൽ നിന്നുള്ള മനുഷ്യരാണ്. അവരുടെ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ തകർന്നുപോകുന്നത് അതേ മണ്ണിലെ സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്.

നാട്ടുകൂട്ടം: ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു പാഠശാല

ഗോത്രനിയമങ്ങളും ആചാരങ്ങളും അപരിഷ്കൃതമെന്ന് വിലയിരുത്തുന്ന ഒരു പുറംനോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ നീൽഗുണ്ടയിലെ നാട്ടുകൂട്ടങ്ങൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു മാതൃകയാണ് തുറന്നിടുന്നത്.

നാട്ടുകൂട്ടങ്ങളിലെ സംവാദങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്. മീരയും ഭുവനും വീരുവുമൊക്കെ ഗാന്ധിയെയും അംബേദ്കറെയും പ്ലേറ്റോയെയും തങ്ങളുടെ വാദങ്ങളിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു. അതോടെ നാട്ടുകൂട്ടം ഒരു പരമ്പരാഗത ഗ്രാമസഭയിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയുടെ വേദിയായി മാറുന്നു.

ഇവിടെ ജനാധിപത്യം പുസ്തകങ്ങളിലെ ആശയമല്ല; ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും സംവാദങ്ങളും ചേർന്നാണ് തീരുമാനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നത്. ആ നിലയിൽ നോവൽ ആധുനിക ജനാധിപത്യസങ്കൽപ്പങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ ഒരു ആദിവാസി സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ വയ്ക്കുന്നു.

ജൽ, ജംഗൽ, ജമീൻ

നീൽഗുണ്ടയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം അതിന്റെ മണ്ണിനടിയിലെ ഇരുമ്പാണ്.

ജൊഹാരിയക്കുന്നിലെ ഇരുമ്പുനിക്ഷേപമാണ് കോർപ്പറേറ്റ് ശക്തികളുടെ ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ നീൽഗുണ്ടക്കാർക്ക് ജൊഹാരിയ ഒരു ഖനനഭൂമി മാത്രമല്ല. ഗ്രാമത്തിനുവേണ്ടി രക്തസാക്ഷികളായ മനുഷ്യരുടെ ആത്മാക്കൾ കുടികൊള്ളുന്ന വിശുദ്ധ ഇടമാണ് അത്. ആ ആത്മാക്കളെയാണ് അവർ ഗാവോൺകുന്തുകൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ കുന്നിനെ തുരക്കുക എന്നത് ഭൂമിയെ മാത്രം തുരക്കലല്ല; ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെയും ഓർമ്മയെയും വിശ്വാസത്തെയും ആത്മാവിനെയും തുരക്കലാണ്.

അവിടെയാണ് ജൽ ജംഗൽ ജമീൻ എന്ന പേരിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും കവിതയും ഒരുമിക്കുന്നത്.
ജൽ — ജലം, ജംഗൽ — വനം, ജമീൻ — നിലം.

ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ ഈ മൂന്നിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമാണ് നോവലിന്റെ ഹൃദയം.

യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കാൾ വലിയ യാഥാർത്ഥ്യം

നോവലിലെ പല സന്ദർഭങ്ങളും വായിക്കുമ്പോൾ അവിശ്വസനീയമായി തോന്നാം. നമ്മുടെ ദൈനംദിന യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തിന് അപ്പുറമുള്ള ലോകമാണത്. എന്നാൽ അതാണ് ഈ നോവലിന്റെ ശക്തിയും.

റാൽഫ് വാൾഡോ എമേഴ്‌സന്റെ നിരീക്ഷണം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്: യാഥാർത്ഥ്യം തമസ്കരിക്കുന്ന സത്യങ്ങളെയാണ് കഥകളും നോവലുകളും പലപ്പോഴും അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്.

നാം നേരിട്ട് അറിയാത്ത, അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഭൂമികയെയും ഒരു കാലത്തെയും ഒരു ജനതയെയും അവരുടെ വേദനകളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യൻ നമ്മുടെ മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു.

ജൽ ജംഗൽ ജമീൻ അതുകൊണ്ട് ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ കഥ മാത്രമല്ല. ഭൂമിക്കുവേണ്ടി പോരാടുന്ന മനുഷ്യരുടെ കഥയാണ്. കാടിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കഥയാണ്. ജലത്തിനുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്ന മനുഷ്യരുടെ കഥയാണ്. കോർപ്പറേറ്റ് അധിനിവേശത്തിനും ഭരണകൂട ഹിംസയ്ക്കും സായുധ സംഘർഷങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ സ്വന്തം ജീവിതവും സ്വത്വവും സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നിസ്സഹായരായ മനുഷ്യരുടെ ഗദ്ഗദമാണ് ഈ നോവൽ.

അവസാനത്തിൽ നീൽഗുണ്ട തകർന്നുപോകുമ്പോഴും അതിന്റെ ഓർമ്മ തകരുന്നില്ല. ധുരിയുടെ പ്രേതത്തെ തളയ്ക്കാനാകാത്തതുപോലെ, മണ്ണിനോടും കാടിനോടും ജലത്തോടും ചേർന്ന ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മയെയും തളയ്ക്കാനാവില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ വായന കഴിഞ്ഞും ജൽ ജംഗൽ ജമീൻ എന്ന പേര് ഒരു മുദ്രാവാക്യം മാത്രമായി മനസ്സിൽ അവശേഷിക്കുന്നില്ല, അത് ഒരു വിങ്ങലായി മാറുന്നു. ജലത്തിനും കാടിനും മണ്ണിനും വേണ്ടി ഉയരുന്ന,
അടക്കിവയ്ക്കാനാവാത്ത മനുഷ്യരുടെ വിങ്ങലായി...