ഭര്‍ത്താവിന്റെ മരണശേഷമുള്ള മാറ്റിനിര്‍ത്തലുകള്‍,വിലക്കുകള്‍;ക്ലര്‍ക്കില്‍ നിന്ന് ജിഎമ്മിലേക്ക്

പക്ഷെ ഇതെല്ലാം വകഞ്ഞുമാറ്റി ഞാന്‍ എന്റെ നൂറ് ശതമാനവും ജോലിക്കായി തന്നെ നീക്കി വെച്ചു. സമയം കഴിഞ്ഞ് വൈകിയും ജോലിയെടുക്കുന്നത് മോശമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചവരുണ്ട്. ആ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമായാണ് തകര്‍ച്ച നേരിട്ട സ്ഥാപനത്തെ കൈപിടിച്ചുയര്‍ത്താന്‍ എനിക്ക് പറ്റിയതും. മാത്രവുമല്ല കോപ്പറേറ്റീവ് എംപ്ലോയീസ് യൂണിയന്റെ നേതാവു കൂടിയാണ് ഞാന്‍. 

ഭര്‍ത്താവുളള സ്ത്രീ ജോലി ചെയ്യുമ്പോള്‍ സമൂഹമൊന്നും പൊതുവെ ഗൗരവമുള്ള ജോലിയായി അതിനെ കാണില്ല. പത്ത് മണിക്ക് പോയി അഞ്ച് മണിക്ക് തന്നെ ജോലി ചെയ്ത് തിരിച്ചെത്തേണ്ടവരാണെന്ന ശാഠ്യം വീട്ടുകാര്‍ക്കും നാട്ടുകാര്‍ക്കും ഉണ്ടാകും. അതിനനുസരിച്ചായിരുന്നു ഒരു ഘട്ടം വരെ എന്റെ ജീവിതവും. ഒറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെയും നിന്ദയുടെ എല്ലാം അനുഭവച്ചൂളയില്‍ നിന്നുള്ള ഊര്‍ജ്ജം കൊണ്ടോ എന്തോ ഭര്‍ത്താവിന്റെ മരണത്തോടെ ഞാന്‍ ജോലിയില്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. അല്ലെങ്കിലും ഭാര്യമരിച്ച പുരുഷന്‍ നേരിടുന്നതുപോലുള്ള പ്രശ്‌നങ്ങളല്ല ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ച സ്ത്രീകള്‍ നേരിടുന്നത്. അവരുടെ യാത്ര സങ്കീര്‍ണ്ണമായിരിക്കും.

ലോകം മാറില്ല. പക്ഷെ നമുക്ക് മാറാമല്ലോ. ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ച ശേഷമാണ് ഞാന്‍ എംബിഎ ചെയ്യുന്നത്. 2010ല്‍ വെറുമൊരു ജൂനിയര്‍ ക്ലര്‍ക്കായി ജോലിയില്‍ കയറിയ ഞാന്‍ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്താണ് ഇന്നാ സ്ഥാപനത്തിലെ ജനറല്‍ മാനേജര്‍ തസ്തകിയലേക്കുയരുന്നത്. ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ചപ്പോള്‍ 9 ലക്ഷം രൂപ കടത്തിലായിരുന്ന ഞാന്‍ സ്വന്തമായി വീട് വെച്ചു. വാഹനം വാങ്ങി. പക്ഷെ ഈ ദൂരം വരെയെത്താന്‍ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളും സാഹസങ്ങളും സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. അടക്കം പറച്ചിലുകളും കുറ്റപ്പെടുത്തലും മാറ്റിനിര്‍ത്തലുകളും ഊര്‍ജ്ജമാക്കി മാറ്റിയാണ് ഇന്ന് കാണുന്ന ഞാനിലേക്കുള്ള എന്റെ വളര്‍ച്ച. 

കുടുംബക്കാരും ഇന്നെന്നെ അംഗീകരിച്ചു തുടങ്ങി. അന്ന് ഞങ്ങള്‍ താമസിച്ച വീട് ഭര്‍ത്താവിനായി കരുതിവെച്ചതായിരുന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ അവകാശിയായി വരുമോ എന്ന ഭയമാവാം മോന്റെ പേരിലേക്ക് അന്ന് വീട് മാറ്റിയെഴുതാന്‍ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. അവരെ സംബന്ധിച്ച് പേരക്കുട്ടി വിവാഹം ചെയ്യുന്നതോ അവരുടെ ഭാര്യമാര്‍ ആ സ്വത്ത് അനുഭവിക്കുന്നതോ ഒന്നും പ്രശ്നമല്ല. പകരം ഭര്‍ത്താവിന്റെ മരണ ശേഷം സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു സ്ത്രീ തിരികെ കയറുമോ എന്നതാണ് പലരുടെയും ആശങ്ക. അതാണല്ലോ സ്വത്ത് കൊടുക്കാനുള്ള ഭയത്തിനു പിറകിലും.

പുനര്‍വിവാഹം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതുതന്നെ

ഭര്‍ത്താവ് നഷ്ടപ്പെട്ട വെറും ഒരു സ്ത്രീ എന്ന ഐഡന്റിറ്റിയിലേക്ക് ചുരുങ്ങാനായി നിരന്തര സമ്മര്‍ദ്ദം സമൂഹത്തിന്റെ പലഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായിട്ടും അതിലൊന്നും വീഴാതെ നമ്മള്‍ നമ്മളായി ജീവിക്കണമെന്നതാണ് ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്. കുലീനയായ ഇമേജ് നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് കരുതിയല്ല വിവാഹം കഴിക്കാത്തത്. ഇനിയും ആരേയും ആശ്രയിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ജീവിതം അനുഭവിക്കാന്‍ വയ്യാത്തതുകൊണ്ടാണ് അത്തരമൊരു കാര്യത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാത്തു തന്നെ. ഭര്‍ത്താവ് നഷ്ടപ്പെട്ട വെറും ഒരു സ്ത്രീ എന്ന ഐഡന്റിറ്റിയിലേക്ക് ചുരുങ്ങാനായി നിരന്തര സമ്മര്‍ദ്ദം സമൂഹത്തിന്റെ പലഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടാകാം അതിലൊന്നും വീഴാതെ നമ്മള്‍ നമ്മളായി ജീവിക്കണമെന്നതാണ് ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്. ഞാനും മോനും നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണ് എന്റെ മോനെ മനസ്സിലാക്കുന്നവനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വരുന്ന ഒരാളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുമായിരിക്കാം. പക്ഷെ നിലവില്‍ കണ്ടത്തെയിട്ടില്ലാത്തതിനാല്‍ അതേക്കുറിച്ചാലോചനയുമില്ല. 

stop shaming, stop being judgemental-  ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ചാല്‍ ഒരു സ്ത്രീ പൊട്ട് ധരിക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന് തുടങ്ങി അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ നിസ്സാരവും നിര്‍ണ്ണായകവുമായ തീരുമാനങ്ങളെല്ലാം എടുക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവരാവും. ആ സ്ത്രീയുടെ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളിലും കൈകടത്തുന്ന കുടുംബക്കാരും ബന്ധുക്കളുമാവും ചുറ്റിലും. എന്നാൽ ഭാര്യ മരിച്ച ഭര്‍ത്താവിന് ഇത്തരത്തില്‍ ഒന്നും നേരിടേണ്ടി വരില്ല. ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ച സ്ത്രീകളെ വിളിക്കാന്‍ വിധവയെന്ന പദമുണ്ട് നമുക്ക്. ആ പ്രയോഗമാവട്ടെ സര്‍വ്വസാധാരണവും . ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ചവരെപ്പോലെ തന്നെ ഭാര്യ മരിച്ചവരുണ്ടായിട്ടും വിഭാര്യനെന്ന വാക്ക് അധികം പ്രയോഗിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ല. പങ്കാളിയുടെ നഷ്ടം ആണായാലും പെണ്ണായാലും ഒരുപോലെയാണെങ്കിലും നഷ്ടത്തിനു പുറമെയുള്ള വിലക്കുകളും തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങളും കൂടുതലും ഏല്‍ക്കേണ്ടി വരുന്നത് ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ച സ്ത്രീകളാണ്. മാറ്റാം മനോഭാവം മാതൃഭൂമി ഡോട്ട്കോമിലൂടെ