വേനലവധി തുടങ്ങിയതിന്റെ ആവേശത്തിലായിരുന്നു റിഹാൻ, ആരുഷ്, നൈനു, റെയ്‌നു എന്നിവർ. നഗരത്തിലെ ഫ്‌ളാറ്റ് ജീവിതത്തിന്റെ മടുപ്പിൽ നിന്ന് ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ തറവാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര അവർക്ക് എന്നും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. പച്ചപ്പും കിളികളുടെ ശബ്ദവും നിറഞ്ഞ ആ പഴയ വീട് അവർക്ക് ഒരു അത്ഭുതലോകമായിരുന്നു. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ പാടെ നാലുപേരും ഓടിയത് വീടിന് മുന്നിലെ പടുകൂറ്റൻ വരിക്ക പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിലേക്കായിരുന്നു.

To advertise here,

ആ തറവാടിന്റെ കാവൽക്കാരനെപ്പോലെയാണ് ആ മരം നിൽക്കുന്നത്. പ്ലാവിന്റെ തടിയിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു വളരുന്ന പായലും, കൊമ്പുകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഊഞ്ഞാലും അവർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. മരത്തിന് മുകളിലെ അണ്ണാൻ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുന്നതായിരുന്നു ആരുഷിന്റെ പ്രധാന വിനോദം. റെയ്‌നുവാകട്ടെ, താഴെ വീണുകിടക്കുന്ന പ്ലാവിലകൾ പെറുക്കി പ്ലാവിലത്തൊപ്പിയുണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലും. ആ മരത്തിന്റെ തണലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു കുളിർമ്മ നഗരത്തിലെ എസി മുറികൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് റിഹാൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.

സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു അളവ് കോലുമായി നിൽക്കുന്ന അച്ഛനെയും അമ്മാവനെയും അവർ കണ്ടത്. വീട് പുതുക്കിപ്പണിയുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി മരം നിൽക്കുന്ന ഭാഗം കൂടി വീടിന്റെ വിപുലീകരണത്തിന് ആവശ്യമാണെന്ന് അവർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് കുട്ടികൾ കേട്ടു. 'ഈ പ്ലാവ് നാളെത്തന്നെ മുറിക്കണം, ഇത് നിന്നാൽ വീടിന്റെ പുതിയ പ്ലാൻ ശരിയാകില്ല,' അമ്മാവന്റെ വാക്കുകൾ നൈനുവിന്റെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. നാളെ രാവിലെ മരം വെട്ടുന്നവർ വരുമെന്ന വാർത്ത അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം അവർ നാലുപേരും പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിൽ ഒത്തുകൂടി. ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. മരത്തിന്റെ പരുക്കൻ തടിയിൽ തല ചായ്ച്ച് റിഹാൻ ഇരുന്നു. 'നമ്മുടെ ഊഞ്ഞാലും അണ്ണാൻ കുഞ്ഞുങ്ങളും നാളെ മുതൽ ഉണ്ടാവില്ലേ?' റെയ്‌നു വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. കാറ്റ് ശക്തിയായി വീശി. മരത്തിന്റെ ഇലകൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ക്രമേണ ഒരു മനുഷ്യ ശബ്ദമായി മാറുന്നത് അവർ അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടു.

'കരയരുത് മക്കളേ...' ഗാംഭീര്യമുള്ള എന്നാൽ സ്‌നേഹനിർഭരമായ ആ ശബ്ദം ആ മരത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു! കുട്ടികൾ ഭയത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും ചുറ്റും നോക്കി. 'പേടിക്കണ്ട, നിങ്ങളുടെ സ്‌നേഹം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിങ്ങളെപ്പോലെ ഒരുപാട് കുട്ടികളെ ഞാൻ ഈ തണലിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.' മരം സംസാരിക്കുകയാണ്! മുതിർന്നവർക്കൊന്നും കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ രഹസ്യഭാഷ അവർക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.

മരം തന്റെ കഥകൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. 'നിങ്ങളുടെ മുത്തശ്ശൻ ഈ വീട്ടിൽ ഓടിക്കളിച്ചിരുന്ന കാലം എനിക്കോർമ്മയുണ്ട്. അന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛൻ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചതാണ് എന്നെ. എത്രയോ പേമാരികളെയും കാറ്റുകളെയും ഞാൻ തടുത്തു നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ വേരുകൾ ഈ മണ്ണിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് കഴിഞ്ഞ പ്രളയത്തിൽ നിങ്ങളുടെ മുറ്റം ഇടിഞ്ഞുപോകാതിരുന്നത്. എന്റെ കൊമ്പുകളിൽ ഉറങ്ങുന്ന പക്ഷികൾ നാളെ എവിടെ പോകുമെന്ന് അറിയില്ല.' മരത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ കഥയുണ്ടായിരുന്നു.

'ഒരു മരം മുറിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ വെറുമൊരു തടിയല്ല ഇല്ലാതാക്കുന്നത്,' മരം തുടർന്നു. 'ഓരോ സെക്കൻഡിലും നിങ്ങൾ ശ്വസിക്കുന്ന ശുദ്ധവായുവിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഞാനാണ് നൽകുന്നത്. ഈ ഭൂമിയിലെ ചൂട് കുറയ്ക്കാൻ ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർ വേണം. മനുഷ്യർ വീട് പണിയുമ്പോൾ ഭൂമിയുടെ വീടായ പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കരുത്.' പ്രകൃതിയുടെ വിലമതിക്കാനാവാത്ത പാഠങ്ങൾ ആ കുട്ടികൾ അന്ന് ആ മരത്തിന്റെ മന്ത്രമൊഴികളിലൂടെ പഠിച്ചു.

നേരം വെളുത്തു. മരം വെട്ടുകാർ ആയുധങ്ങളുമായി മുറ്റത്തെത്തി. എന്നാൽ മരത്തിന് ചുറ്റും കൈകോർത്ത് പിടിച്ച് റിഹാനും സംഘവും നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് എല്ലാവരും അമ്പരന്നു. 'ഈ മരം മുറിക്കാൻ ഞങ്ങൾ സമ്മതിക്കില്ല!' അവർ ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മാവനും ആദ്യം അവരെ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, മരം തങ്ങളോട് സംസാരിച്ച കാര്യങ്ങളും അതിന്റെ പ്രാധാന്യവും കുട്ടികൾ മുതിർന്നവർക്ക് മുന്നിൽ വിശദീകരിച്ചു. മരം ഒരു കേവല വസ്തുവല്ല, മറിച്ച് ജീവനുള്ള ഒരു കുടുംബാംഗമാണെന്ന അവരുടെ വാദം മുതിർന്നവരുടെ ചിന്തയെ മാറ്റിമറിച്ചു.

കുട്ടികളുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന് മുന്നിൽ മുതിർന്നവർ തോറ്റു. വീടിന്റെ പ്ലാനിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ അച്ഛൻ തീരുമാനിച്ചു. മരം നിൽക്കുന്ന ഭാഗം ഒഴിവാക്കി ഒരു വരാന്ത പണിയാൻ ആർക്കിടെക്റ്റിനോട് പറഞ്ഞു. മരം വെട്ടുകാർ മടങ്ങിപ്പോയി. ആ വലിയ പ്ലാവ് തന്റെ ഇലകൾ ഇളക്കി കുട്ടികൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു. ആ അവധിക്കാലം റിഹാനും കൂട്ടർക്കും വെറുമൊരു കളിസമയമായിരുന്നില്ലപ്രകൃതിയെ സ്‌നേഹിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനുമുള്ള വലിയൊരു പാഠത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.