തയ്യൽ മെഷീനിൽ കുപ്പായം തുന്നുന്ന തിടുക്കത്തിലായിരുന്നു അമ്മ. നാളെ വീട്ടിൽ എല്ലാവരുമൊന്നിച്ച് ഒരു കല്യാണത്തിന് പോകാനുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങൾ താഴെ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.

To advertise here,

പത്തു വയസ്സുകാരൻ അനു വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. അച്ഛൻ ചായയുണ്ടാക്കുന്നതിനിടയിൽ കൈ തട്ടി ഒരു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ് താഴെ വീണതായിരുന്നു.

'സാരമില്ല അച്ഛാ, ഞാൻ സഹായിക്കാം,' അനു ഗ്ലാസ് എടുത്ത് കഴുകി വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അച്ഛൻ ചായ രണ്ട് കപ്പുകളിലേക്ക് പകർന്നു. ഒന്ന് അമ്മയ്ക്കായി എടുത്തു വെച്ച്, രണ്ടാമത്തേത് പകർത്തുമ്പോൾ ചോദിച്ചു, “അനൂ, നീ ആ തിണ്ണയും പൂമുഖവും ഒന്ന് അടിച്ചുവാരിത്തരുമോ? ഞാൻ അപ്പോഴേക്കും ചോറിനുള്ള കറി റെഡിയാക്കാം.”

അനു ഒന്ന് മടിച്ചു. “അച്ഛാ, അടിച്ചു വാരലും പാചകവുമൊക്കെ അമ്മയല്ലേ ചെയ്യേണ്ടത്? എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ രാഹുലിന്റെ വീട്ടിൽ അവന്റെ അമ്മ മാത്രമാണ് ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്.”

അച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചായക്കപ്പുമായി അനുവിന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു.

“നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ആഹാരം കഴിക്കുന്നത് നമ്മൾ മൂന്നുപേരുമല്ലേ? വീടിന്റെ സന്തോഷവും സുഖവും നമ്മൾ മൂന്നുപേരുടെയും ആവശ്യമാണ്. അപ്പോൾ വീട്ടുജോലികൾ അമ്മയുടെ മാത്രം ചുമതലയാകുന്നതെങ്ങനെ?”

അപ്പോഴേക്കും തയ്യൽ നിർത്തി അമ്മയും അങ്ങോട്ട് വന്നു.

“മോനേ, ജോലികളിൽ ആണുങ്ങളുടെ ജോലി, പെണ്ണുങ്ങളുടെ ജോലി എന്നിങ്ങനെ വേർതിരിവൊന്നുമില്ല. നമ്മൾ എല്ലാവരും ഒരേപോലെ അധ്വാനിക്കുകയും പരസ്പരം സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് വീട് മനോഹരമാകുന്നത്.”

അച്ഛനും അമ്മയും പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ അനുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ഓടിച്ചെന്ന് ചൂലെടുത്ത് അടിച്ചുവാരാൻ തുടങ്ങി.