ഹോർമുസ് മുതൽ ഇന്ത്യൻ തീരം വരെ; കടലിനടിയിലെ ശ്വാസംമുട്ടുന്ന വനങ്ങൾ

ഇറാനും അമേരിക്കയും തമ്മിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങൾ കാരണം ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിലൂടെയുള്ള കപ്പൽ ഗതാഗതം സ്തംഭിച്ചതും അത് അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയെ പിടിച്ചുലച്ചതും ലോകം കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ യുദ്ധം, അത് കരയിലായാലും കടലിലായാലും പ്രകൃതിക്ക്  ഉണ്ടാക്കുന്ന നഷ്ടം ഒരുപോലെയാണ്. ഇറാൻ-അമേരിക്ക സംഘർഷം ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിനെ ഒരു യുദ്ധക്കളമാക്കി മാറ്റുമ്പോൾ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്നത് ഈ കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾകൊണ്ട് രൂപപ്പെട്ട ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ തകർച്ചയാണ്. ആക്രമണങ്ങളും ഉപരോധങ്ങളും വാർത്തകളിൽ നിറയുമ്പോൾ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കരുത്തുറ്റ  പവിഴപ്പുറ്റുകളും അപൂർവ കടൽജീവികളും കടലിനടിയിലെ എണ്ണച്ചാലുകളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുകയാണ്.

‘സെന്റർ ഫോർ സ്ട്രാറ്റജിക് സ്റ്റഡീസ്’ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, നിലവിൽ ഏകദേശം നൂറിലധികം എണ്ണക്കപ്പലുകളാണ് ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്. യുദ്ധം ആരംഭിച്ച ശേഷം ഈ കപ്പലുകൾക്ക് നേരെ ഇരുപതോളം ആക്രമണങ്ങൾ നടന്നുകഴിഞ്ഞു. ഓരോ ആക്രമണവും ടൺ കണക്കിന് ക്രൂഡ് ഓയിലാണ് കടലിലേക്ക് ഒഴുക്കുന്നത്. ഗ്രീൻപീസ് പോലുള്ള പരിസ്ഥിതി സംഘടനകളുടെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, അമേരിക്കൻ ആക്രമണത്തിൽ തകർന്ന 'ഷാഹിദ് ബഗേരി' എന്ന ഇറാനിയൻ കപ്പലിൽനിന്ന് വൻതോതിൽ എണ്ണ കടലിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് പേർഷ്യൻ ഗൾഫിലെ ഖോറാൻ കടലിടുക്കിലെ സംരക്ഷിത തണ്ണീർത്തടങ്ങളെയും സവിശേഷമായ പവിഴപ്പുറ്റുകളെയും നാശത്തിന്റെ വക്കിലെത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

ഗൾഫിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക കിരീടം

ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി നോക്കിയാൽ, ഒമാൻ ഉൾക്കടലിലെ ആഴമേറിയ തണുത്ത വെള്ളവും പേർഷ്യൻ ഗൾഫിലെ ആഴം കുറഞ്ഞ ചൂടുവെള്ളവും സംഗമിക്കുന്ന ഈ പ്രദേശം പ്ലാങ്ക്ടണുകളുടെയും പോഷകങ്ങളുടെയും കലവറയാണ്. ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ 'ഗൾഫിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക കിരീടം' എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ലോകമെമ്പാടും ആഗോളതാപനം മൂലം പവിഴപ്പുറ്റുകൾ നശിക്കുമ്പോഴും, ഹോർമുസിലെ പവിഴപ്പുറ്റുകൾ അതികഠിനമായ ചൂടിനെയും തണുപ്പിനെയും അതിജീവിച്ച് കരുത്തോടെ നിൽക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെ എങ്ങനെ പ്രതിരോധിക്കാം എന്ന് പഠിക്കുന്ന ഗവേഷകർക്ക് ഇതൊരു ജീവനുള്ള പരീക്ഷണശാലയാണ്. എന്നാൽ യുദ്ധവും എണ്ണമലിനീകരണവും ഈ പ്രകൃതിദത്ത വിസ്മയത്തെ ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി ഗവേഷകർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.

ഹോർമുസിലെ ഈ ദയനീയാവസ്ഥ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള പവിഴപ്പുറ്റുകൾ നേരിടുന്ന ഭീഷണിയുടെ ഒരു സൂചന മാത്രമാണ്. പവിഴപ്പുറ്റുകൾ കേവലം കടലിനടിയിലെ മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾ മാത്രമല്ല, അവ 'കടലിലെ മഴക്കാടുകൾ' എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. കടൽത്തട്ടിന്റെ ഒരു ശതമാനത്തിൽ താഴെ മാത്രം വിസ്തൃതിയുള്ള ഈ മേഖലകൾ സമുദ്രത്തിലെ 25 ശതമാനത്തിലധികം ജീവജാലങ്ങൾക്കും അഭയസ്ഥാനമൊരുക്കുന്നു. മത്സ്യങ്ങൾ, ലോബ്സ്റ്ററുകൾ, കടൽക്കുതിരകൾ, ആമകൾ തുടങ്ങി വൈവിധ്യമാർന്ന ജീവികൾ ഇതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് കഴിയുന്നത്. കാത്സ്യം കാർബണേറ്റ് ഉപയോഗിച്ച് പവിഴപ്പൊളിപ്പുകൾ നിർമിക്കുന്ന ഈ കടുപ്പമേറിയ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ രൂപപ്പെടാൻ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.

എന്നാൽ 1950കൾക്ക് ശേഷം ലോകത്തിലെ പകുതിയോളം പവിഴപ്പുറ്റുകൾ നശിച്ചുപോയി എന്നത് ഞെട്ടിക്കുന്ന വസ്തുതയാണ്. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം മൂലമുള്ള സമുദ്രതാപനവും അമ്ലീകരണവുമാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ. ഇതിന് പുറമെ കരയിൽനിന്നുള്ള മലിനീകരണം, അശാസ്ത്രീയമായ മീൻപിടുത്തം, തീരദേശ വികസനം, അനിയന്ത്രിതമായ ടൂറിസം എന്നിവയും ഈ ആവാസവ്യവസ്ഥയെ തകർക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയുടെ ‘പവിഴങ്ങൾ’

ഇന്ത്യയിലെ പവിഴപ്പുറ്റുകളെ നിരീക്ഷിച്ചാൽ, ഏകദേശം 2,375 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തൃതിയിൽ അവ വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്നു. പ്രധാനമായും മന്നാർ ഉൾക്കടൽ, ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപുകൾ, കച്ച് ഉൾക്കടൽ, ലക്ഷദ്വീപ് എന്നിവിടങ്ങളിലാണ് ഇവ കാണപ്പെടുന്നത്. ഇതിൽ ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപുകളിലാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പവിഴപ്പുറ്റുകളുള്ളത് (1,021 ച.കി.മീ). ലക്ഷദ്വീപിൽ 'അറ്റോളുകൾ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന മോതിര ആകൃതിയിലുള്ള പവിഴപ്പുറ്റുകളാണ് ഉള്ളത്. കൂടാതെ മഹാരാഷ്ട്ര, ഗോവ, കർണാടക തീരങ്ങളിലും പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്. കേരളത്തിൽ വിഴിഞ്ഞം, കൊല്ലം തീരങ്ങളിൽ പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെ ചെറിയ പാച്ചുകൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.

നശിച്ചുപോകുന്ന ഈ പവിഴപ്പുറ്റുകളെ വീണ്ടെടുക്കാനായി ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് വിപുലമായ പുനരുജ്ജീവന പ്രവർത്തനങ്ങൾ (Coral Restoration) നടക്കുന്നുണ്ട്. 1970-കളിൽ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഈ രീതിയിൽ പവിഴപ്പുറ്റുകളെ കടലിനടിയിലോ കരയിലോ ഉള്ള നഴ്സറികളിൽ വളർത്തിയെടുത്ത് പിന്നീട് സിമന്റ് പോലുള്ള പശകൾ ഉപയോഗിച്ച് കടൽത്തട്ടിലേക്ക് മാറ്റി സ്ഥാപിക്കുന്നു. ജൈവവൈവിധ്യം സംരക്ഷിക്കുക എന്നതിനൊപ്പം തീരദേശത്തെ കടലാക്രമണങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കുക എന്നതും ഈ ദൗത്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമാണ്.

ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ പുനരുജ്ജീവന പദ്ധതി 2002-ൽ മന്നാർ ഉൾക്കടലിലാണ് ആരംഭിച്ചത്. സുഗന്ധി ദേവദാസൻ മറൈൻ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഈ പദ്ധതിയിൽ കഴിഞ്ഞ 20 വർഷത്തിനിടെ 51,000-ത്തിലധികം പവിഴക്കഷ്ണങ്ങളാണ് മാറ്റി സ്ഥാപിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി ആ പ്രദേശത്തെ മത്സ്യസമ്പത്തിൽ വൻ വർധനവുണ്ടായതായി പഠനങ്ങൾ പുറത്തുവന്നിരുന്നു. ഇത് തീരദേശവാസികളുടെ ഉപജീവനത്തിന് വലിയ പിന്തുണയാണ് നൽകുന്നത്. ഈ മാറ്റി സ്ഥാപിച്ച പവിഴപ്പുറ്റുകൾ നാല് വർഷത്തിനുള്ളിൽ പ്രജനനത്തിന് സജ്ജമാകുന്നു എന്നതും വലിയൊരു നേട്ടമാണ്.

ഗുജറാത്തിലെ മിതാപുർ തീരത്ത് പവിഴപ്പുറ്റുകളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ 'ബയോറോക്ക്' എന്ന നൂതന സാങ്കേതികവിദ്യയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. കുറഞ്ഞ വോൾട്ടേജിലുള്ള വൈദ്യുതി ഉപയോഗിച്ച് പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെ വളർച്ചാ നിരക്ക് വർധിപ്പിക്കുന്ന രീതിയാണിത്. ഇവിടെ പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെ അതിജീവനം 95 ശതമാനത്തിലധികമാണ്. ഇത് ലോകത്തിന് തന്നെ മാതൃകയാണ്. ഇവിടെ മത്സ്യബന്ധനം കുറഞ്ഞ യൂണിറ്റ് പരിശ്രമത്തിലൂടെ പത്തിരട്ടി വർധിച്ചതായും കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ലക്ഷദ്വീപിലെ കവരത്തിയിൽ ഇരുമ്പ് ഫ്രെയിമുകളിൽ കോൺക്രീറ്റ് ബ്ലോക്കുകൾ സ്ഥാപിച്ചും പവിഴപ്പുറ്റുകൾ വളർത്തിയെടുക്കുന്നുണ്ട്. ആൻഡമാൻ ദ്വീപുകളിൽ റീഫ് വാച്ച് മറൈൻ കൺസർവേഷൻ പോലുള്ള സംഘടനകൾ 2018 മുതൽ സജീവമായി ഈ രംഗത്തുണ്ട്. 2025-26 കാലയളവിലെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം ഇവിടെ മാറ്റി സ്ഥാപിച്ച പവിഴപ്പുറ്റുകളിൽ മത്സ്യങ്ങളുടെയും മറ്റ് ജീവികളുടെയും എണ്ണം ഗണ്യമായി വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിൽ പവിഴപ്പുറ്റുകൾക്ക് 1972-ലെ വൈൽഡ് ലൈഫ് (പ്രൊട്ടക്ഷൻ) ആക്ട് പ്രകാരം ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിയമപരിരക്ഷയാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. ഇവയെ ശേഖരിക്കുന്നതോ വിൽക്കുന്നതോ കൈവശം വെക്കുന്നതോ ശിക്ഷ ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റമാണ്. എങ്കിലും ഹോർമുസിലെ പോലെ മനുഷ്യനിർമിതമായ ദുരന്തങ്ങൾ ഈ പ്രകൃതിസമ്പത്തിനെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തകർക്കാമെന്ന ഭീഷണി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. പവിഴപ്പുറ്റുകൾ നശിക്കുന്നത് കേവലം കടലിനടിയിലെ ചില ജീവികളുടെ വംശനാശം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് തീരദേശത്തിന്റെ സംരക്ഷണവും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ഭക്ഷണവുമാണ് ഇല്ലാതാക്കുന്നത്. കടലിനടിയിലെ ഈ ഹരിതവനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് വരുംതലമുറയ്ക്കായി നാം ചെയ്യേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ നിക്ഷേപമാണ്.