കേക്കിലെഴുതിയ കവിത, അതിലൊളിപ്പിച്ച സമസ്യകള്‍; എല്ലാ കുറ്റങ്ങളും തെളിയേണ്ടതുണ്ട്..!

ജീവിതത്തിലെ ഉല്ലാസനിമിഷങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം കേക്കുകള്‍ സാര്‍വ്വത്രികമായത് കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയിലായിരിക്കണം. കേക്കുകളുടെ വിചിത്രമായ ആകൃതികളും അതിന്മേലുള്ള കൗതുകകരമായ എഴുത്തുകളും രുചിയിലെ വൈവിദ്ധ്യങ്ങളും എപ്പോഴും ആകര്‍ഷിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. എഫ്.ബിയില്‍ പല ബേക്കേഴ്‌സും പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന കേക്കുകളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ അതിശയപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കണ്ടാല്‍ത്തന്നെ കൊതിപ്പിക്കുന്നവ. ആ മധുരത്തിനൊപ്പം കവിതയുടെ മധുരം കൂടിച്ചേരുമ്പോള്‍ അത് കൂടുതല്‍ രുചികരമാവും. പക്ഷേ, അതൊരു ദുഃഖകരമായ കവിതയിലെ വരികളാവുമ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും അതിലൊരു നിഗൂഢമായ വേദനകൂടി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടാവണം. കേക്കില്‍ ആ വരികളെഴുതാന്‍ പറഞ്ഞയാളുടെ ജീവിതം ഇരുട്ടുപുതച്ചതാവാന്‍ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്. അത്തരമൊരന്വേഷണമായിരുന്നു ബ്ലൂബെറീസിന്റേത്.  അങ്ങനെയാണ് കഥ ബ്ലൂബെറീസില്‍നിന്നിറങ്ങി ശങ്കരപുരത്തേക്കും സൗഭദ്രിക, സുരഞ്ജന്‍, സീതാവേണി എന്നിവരിലേക്കും എത്തിയത്.

തൊരുദത്തിന്റെ കവിതകള്‍ വായിക്കാന്‍ വളരെ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. ഇഗ്‌നോയില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ലിറ്ററേച്ചറില്‍ പി.ജി. ചെയ്യുന്നത് കോവിഡ് കാലത്താണ്. തൊരുദത്തിന്റെ 'സീത' എന്ന കവിത ഹൃദയത്തില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചു. അതില്‍ ഘനീഭവിച്ച വിഷാദം, ഇരുണ്ട ടോണിലുള്ള ഒരു പെയിന്റിങ്ങുപോലെ മനസ്സില്‍ പതിയുന്ന ദൃശ്യങ്ങള്‍... കടുത്ത വിഷാദത്തിനിടയിലും അതിലെ പ്രത്യാശ, മൂന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിസ്സഹായമായ ചേര്‍ന്നിരിപ്പ്, അതിന്റെ ഊഷ്മളത, കഥപറയുന്ന അമ്മ... ഈ കവിത ഇത്രകാലവും വായിച്ചില്ലല്ലോ എന്ന നഷ്ടബോധത്തോടെയാണ് തൊരുദത്തിനെക്കുറിച്ചു കൂടുതല്‍ അന്വേഷിച്ചത്. ഇരുപത്തിയൊന്നുവയസ്സില്‍ മരിച്ചുപോയ അസാമാന്യപ്രതിഭാശാലിയായ കവി! 'ഇന്ത്യയിലെ കീറ്റ്‌സ്' എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടവള്‍! മിക്ക കവിതകളുമെന്നപോലെ സീതയും അവരുടെ ആത്മകഥാസ്പര്‍ശമുള്ളതാണ്. അവരും സഹോദരങ്ങളുമാണ് കവിതയിലെ ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍. പല കാലങ്ങളിലായി ആ മൂന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളും മരണത്തിന്റെ കൈപിടിച്ചു വേര്‍പിരിഞ്ഞുപോയി. കവിതയും കവിയുടെ വ്യക്തിജീവിതവും മനസ്സില്‍ ആഴത്തില്‍ പതിഞ്ഞു. പക്ഷേ, അതൊരു കഥയിലോ നോവലിലോ ഉപയോഗിക്കാനാവുമെന്നു വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. നിശ്ശബ്ദമായൊരു വൈകുന്നേരം ഇരുണ്ട മുറിയിലിരുന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സീതയുടെ മഹാസങ്കടത്തിന്റെ കഥയാണ്. 'പതിയേ കാഴ്ചയില്‍നിന്നുരുകിമായുന്നുണ്ടാ രംഗം... എങ്കിലുമവര്‍ പുലരുവോളമതു കിനാവു കാണും!' അമ്മയുടെ അരികില്‍ പറ്റിച്ചേരാന്‍ വെമ്പുന്ന, പുലരുവോളം സീതാദേവിയുടെ ഏകാന്തമായ ഇരിപ്പും കാട്ടിലെ മനോജ്ഞദൃശ്യങ്ങളും കിനാവു കാണുന്ന കുട്ടികള്‍... ഈ വരികള്‍ ഇപ്പോഴും മനസ്സു തൊടുന്നു, കണ്ണുകള്‍ ഈറനാകുന്നു... ഒന്നിച്ചുള്ള ഇരുത്തവും കഥപറയുന്ന അമ്മയും ചേര്‍ന്നുള്ള ദൃശ്യവുമാവാം അവര്‍ കിനാവു കാണുന്നത്. അത് ഇനിയൊരിക്കലും കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാനാവാത്തവിധം ചിതറിപ്പോയിക്കഴിഞ്ഞല്ലോ. കവിതയുടെ വായനക്കാര്‍ തീര്‍ച്ചയായും അങ്ങനെയൊന്നു കിനാവു കാണും. ഞാനും കണ്ടു.

ബ്ലൂബെറീസ് ഗൃഹലക്ഷ്മിയില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ കേക്കിനുവേണ്ടി വന്ന ഓര്‍ഡറും അതിലെഴുതാനാവശ്യപ്പെട്ട കവിതയും അത്തരമൊരു കേക്ക് തയ്യാറാക്കിയതിന്റെ പേരില്‍ ടിസയും സ്റ്റെല്ലയും നേരിടേണ്ടിവന്ന പ്രതിസന്ധികളും മാത്രമേ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ. നോവല്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയെന്നതിനെപ്പറ്റി ധാരാളം ആശങ്കകളും സംശയങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനൊക്കെ പരിഹാരം കിട്ടിയത് തൊരുദത്തിന്റെ കവിതയിലൂടെയാണ്. അതിനെ പിന്തുടര്‍ന്ന് മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ ചാഞ്ചല്യങ്ങളിലേക്കും നിഗൂഢതകളിലേക്കും നടന്നുപോകാനുള്ള ഒരു വഴി കിട്ടുകയായിരുന്നു എനിക്ക്.

ആ കവിതയിലെ വരികള്‍ കേക്കില്‍ എഴുതാനാവശ്യപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയും സഹോദരങ്ങളും, എല്ലാ സമ്പത്തും സമൃദ്ധിയുമുണ്ടായിട്ടും അവരനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്ന ദുരന്തങ്ങളും ആഘാതങ്ങളും... ജീവിതത്തിലുടനീളം പിന്തുടരുന്ന ട്രോമകള്‍... കുറ്റാന്വേഷണസ്വഭാവമുള്ള രചനയാണ് ബ്ലൂബെറീസ്. പക്ഷേ, സാമ്പ്രദായികമട്ടിലുള്ള കുറ്റാന്വേഷണമല്ല നോവലിലുള്ളത്. ദുരൂഹമായ സാഹചര്യത്തില്‍ നടക്കുന്ന ഒരു മരണത്തിനു പിന്നിലുള്ള കാരണങ്ങളന്വേഷിച്ച് മൂന്നു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ നടത്തുന്ന അന്വേഷണം. തങ്ങളിലൊരാളുടെമേല്‍ പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന സംശയം ഒഴിവാക്കിക്കിട്ടണമെന്ന ലളിതമായ ലക്ഷ്യം മാത്രമായിരുന്നു ആദ്യം അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നത്. പിന്നീട് ആ താത്പര്യം പുതിയ തലങ്ങളിലേക്കു വളരുന്നു. കവിതയ്ക്കുള്ളിലൊളിപ്പിച്ച സമസ്യകള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിച്ച് അവരെത്തിച്ചേരുന്നത് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കുറ്റവാളിയിലല്ല, കുറ്റവാസന, ക്രൈം ഇതിനൊക്കെ കാരണമായ വൈയക്തികവും സാമൂഹികവുമായ പ്രേരണകളിലാണ്.