'ഇനിയും അവാർഡുകൾ കിട്ടട്ടെയെന്ന് അദ്ദേഹം ആശംസിച്ചു; 'വേണ്ട എനിക്കു പേടിയാണ്'എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു'

ഓണക്കാലമാണല്ലോ, എന്താണ് ഓണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള താങ്കളുടെ ഓര്‍മകള്‍ / ആഘോഷാനുഭവങ്ങള്‍ എഴുത്തില്‍ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടോ 

ആഘോഷങ്ങളെല്ലാം നല്ലതാണെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. പ്രത്യേകിച്ച് ഓണം, വിഷു പോലുള്ളവ. ഓരോ വ്യക്തിയ്ക്കും അവരുടെ ആഘോഷം പ്രധാനം തന്നെയാണ്. അവരുടെ കുട്ടിക്കാലം മുതലുള്ള ഓര്‍മകള്‍ അതിനോട് ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നതാണതിന് കാരണം. അത് ഏതൊക്കെയോ വിധത്തില്‍ അവരുടെ എഴുത്തുകളെ സ്വാധീനിക്കാറുമുണ്ട്. 

എനിക്ക് ഓണമെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഞാനും എന്റെ ഏട്ടത്തിയും കൂടി രാവിലെതന്നെ പൂക്കളമൊരുക്കുന്ന ഓര്‍മയാണ്. തേക്കിന്റെ ഇല കുമ്പിള്‍ കുത്തി അടുത്തുള്ള പറമ്പുകളില്‍-ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരുപാട് പറമ്പുകള്‍ അന്നുണ്ട്. മതിലുകളൊന്നുമില്ലാത്ത, കുട്ടികള്‍ക്ക് കയറിയിറങ്ങി പൂക്കള്‍ പറക്കാന്‍ ഇഷ്ടം പോലെ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള പറമ്പുകള്‍ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു- നിന്ന് പൂക്കള്‍ പറിയ്ക്കും. തുമ്പപ്പൂവൊക്കെ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം തുമ്പപ്പൂക്കള്‍ പറിക്കും. ക്ഷമയോടെ ഇരുന്ന് പറിയ്ക്കും. ധാരാളം പൂക്കള്‍, പഞ്ചാരമണമുള്ള വട്ടപ്ലാവിലപ്പൂ, പിന്നെ ചെന്തീ പോലെയാളുന്ന മേന്തൊന്നി...ഓരോ പൂക്കള്‍ പറിയ്ക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ കളര്‍ കോമ്പിനേഷനൊക്കെ നമ്മുടെ മനസ്സിലിങ്ങനെ നിറയ്ക്കുവല്ലോ. ഓരോദിവസവും വട്ടത്തില്‍ പൂക്കളിടുക, തിരോവോണമാകുമ്പോഴേക്കും ഏറ്റവും വലിയ വട്ടത്തിലിടുക. കടയില്‍ നിന്ന് ഒരിക്കലും പൂ വാങ്ങിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നാടന്‍ പൂക്കള്‍ മാത്രമിടുന്നതിന്റെ ഭംഗിയുണ്ട്. ആ പൂക്കളമിടുന്നതിന്റെ കളര്‍ഫുള്ളായ ഓര്‍മയാണ് എനിക്ക് ഓണമെന്നുള്ളത്. പട്ടാമ്പിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ തൃക്കാക്കരയപ്പനൊക്കെയുള്ള തികച്ചും വേറെയോണമാണ്. ആദ്യമൊക്കെ എനിക്ക് ഈ വേറെയോണം ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ പറ്റിയിരുന്നില്ല. പിന്നെ ഇവിടത്തെ ഓണവും പ്രിയപ്പെട്ടതായി മാറി. ഓണത്തിന് വേണ്ടപ്പെട്ടരൊക്കെ വരും. ഒത്തുചേരലിന്റെ ആഹ്‌ളാദമാണ് എല്ലാ ആഘോഷങ്ങള്‍ക്കും. അങ്ങനെ എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും മനുഷ്യന് മനസ്സ് തുറന്ന് സന്തോഷിക്കാനുള്ള സന്ദര്‍ഭമായാണ് ഞാന്‍ കാണുന്നത്. തിരക്കുനിറഞ്ഞ ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തില്‍ കുറച്ച് റിലാക്‌സ്ഡ് ആയിരിക്കാന്‍ ഓണം പോലുള്ള ആഘോഷങ്ങള്‍ നല്ലതാണെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. 

 ഏതുവിധത്തിലാണ് താങ്കളുടെ എഴുത്തുരീതി, അതായത് ഒറ്റയിരിപ്പില്‍ എഴുതിത്തീര്‍ക്കാന്‍ സാധിക്കാറുണ്ടോ അതോ ദിവസങ്ങളെടുത്ത് എഴുതുന്നതാണോ

ഒറ്റയിരുപ്പിന് എഴുതുന്നതാണ് എൻ്റെ എഴുത്തുരീതി. ഞാനെൻ്റെ ചേതി മുഴുവനാക്കിയത്  ഇരുപത് ദിവസം കൊണ്ടാണ്. എഴുതാൻ തോന്നിയാൽ വേഗം എഴുതി തീർക്കണം എന്നുണ്ട്. ചില കാഴ്ചകൾ  സംഭവങ്ങൾ ഒക്കെ കണ്ടാൽ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലുടക്കും. വേറെ ചില കാഴ്ചകളും സംഭവങ്ങളുമായ് അത് മാച്ചാവും,  അപ്പോൾ അത് എഴുതണം എന്നു തോന്നും
 
ഞാൻ താമസിക്കുന്നത് പാലക്കാട് ജില്ലയിൽ പട്ടാമ്പിയിലാണ്. പാലക്കാടൻ കാറ്റുകാലം  എനിക്ക്  വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. കാറ്റിന് കടലിരമ്പം പോലുള്ള ശബ്ദമാണ്. മുറ്റത്ത് കടൽ വന്നു വിളിക്കുന്നെന്ന് തോന്നും. നമ്മുടെ  വീടിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് നിറയെ തേക്കുമരങ്ങൾ  ആണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. കാറ്റുകാലമായാൽ അതിൽ നിന്ന് ഇലകളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞു പോകും. അതുപോലെ പിന്നിൽ പാമ്പിൻ കാവിൽ ഒരു ചെന്തൂരി മരമുണ്ട്. ഒരു തവണ ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ ചെന്തൂരി മരത്തിൻ്റെ ഇലകളെല്ലാം പൊഴിഞ്ഞ് പോയിട്ട്, ചെറിയ പച്ച ഇലകൾ ഇങ്ങനെ നാമ്പിട്ടു വരുന്നത് കണ്ടു. പെട്ടെന്ന് ബ്ലീഡിംഗ് എന്ന കവിത എഴുതാൻ തോന്നി.

നിർത്താതെ ചോര പോയി വലയും പെണ്ണിനെപ്പോലെ
ഇല പൊഴിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു മരം!

ചോരപോക്ക് തടയാൻ
തുണി ചേർത്തു വെക്കും പോലെ
പച്ചച്ച ഇലകൾ വിടർത്തി വയ്ക്കുന്നു മരം!

അതുപോലെ രാത്രിയിൽ അടുക്കളപ്പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ പയറുവള്ളിയിൽ ഒറ്റയൊരു വയലറ്റു പൂവ് ഇലയ്ക്കടിയിൽ ഇരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, വലുതാവൽ എന്ന കവിത എഴുതി.

വലുതാവൽ

ആരും കാണുന്നില്ലെന്നുറപ്പു വരുത്തി
കാലുകൾക്കിടയിലെ  നനവ്
എന്താണെന്നറിയാൻ
കുനിഞ്ഞു നോക്കുന്ന
പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെ
ഇലകൾക്കടിയിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന്
ഇതളുകൾ വിടർത്തി നോക്കുന്നു
ഒരു ചെറു പയറിൻ പൂമൊട്ട്   

ചില കാഴ്ചകളും വാർത്തകളും ഒക്കെ എഴുത്തിലേക്കു എന്നെ കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ട്. ഈയിടെ മലയാളം വാരികയിൽ വന്ന വംശഹത്യ എന്ന കഥ പലസ്തീനിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ കൊല്ലപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. പ്രത്യക്ഷമായി ആ വിഷയം പറയുന്ന ഒരൊറ്റ വരിയേ അതിലുള്ളൂ. പക്ഷേ  ആ കഥ വംശഹത്യയെക്കുറിച്ചാണ്. എത്രയോ  കാലങ്ങളായി , എനിക്ക് അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിവായിക്കാറായ കാലം തൊട്ട് പേപ്പർ കഷണങ്ങളിൽ ഞാൻ വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ക്രൂരയാഥാർഥ്യമാണ് പലസ്തീനിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കി ആ വംശത്തെത്തന്ന ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നുള്ളത്. അത് വേണ്ടപോലെ പറഞ്ഞോ എന്നെനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ കാലങ്ങളായി ഉള്ളിൽക്കിടന്ന കാര്യമാണ് ഞാൻ കഥയാക്കി എഴുതിയത്. 
        
കഥയിലെ ജീവിത പശ്ചാത്തലം ഇവിടെ എനിക്കു ചുറ്റുമുള്ളതു തന്നെ. എൻ്റെ തീവണ്ടിയാത്രാ അനുഭവം തന്നെയാണ് കഥയുടെ തുടക്കത്തിലുള്ളത്.  ഇങ്ങനെ ഉള്ളിൽകിടക്കുന്നതും സ്വാനുഭവങ്ങളും ചുറ്റുമുള്ള  കാഴ്ചകളും ലോക കാഴ്ചകളുമൊക്കെയാണ് ഞാൻ എഴുതുന്നത്. ചിലപ്പോൾ ഭാഷയൊക്കും, ചിലപ്പോൾ ഒക്കില്ല. 

സാഹിത്യകാരി എന്ന നിലയില്‍ സാമൂഹികമായ ഇടപെടലുകള്‍ നടത്താറുണ്ടോ / സമയം ലഭിക്കാറുണ്ടോ? ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍ / എഴുത്തുകാരി എന്ന നിലയില്‍ സമൂഹത്തോട് പ്രതിബദ്ധത പുലര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ട് എന്ന അഭിപ്രായമുണ്ടോ

ഒരു സാമൂഹ്യജീവി എന്ന നിലയിൽ സാമൂഹ്യാനുഭവങ്ങളുടെ നേർക്കുള്ള ഒരു പ്രതികരണം തന്നെയാണ് എൻ്റെ എഴുത്ത് എന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നത്. കുറച്ചുകാലം അധ്യാപികയായി ജോലി ചെയ്ത് പിന്നീട് അത് ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ എനിക്കു ബേജാറു തോന്നിയിരുന്നു . ഒരു സാമൂഹ്യജീവി എന്ന നിലയിൽ  സമൂഹപുരോഗതിക്കായി  ഞാൻ ഒരു പ്രവൃത്തിയും ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ  എന്നോർത്ത്.

ഒരിക്കൽ തമിഴ് എഴുത്തുകാരൻ ജയമോഹൻ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സംസാരമധ്യേ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എന്നെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. എഴുത്തുകാരൻ (writer) എഴുതുന്ന ഓരോ വാക്കും സമൂഹത്തിനു വേണ്ടിയുള്ളതാണ്, സമൂഹത്തിനു വേണ്ടി വാക്കുകളെ സൂക്ഷിക്കുന്നവനാണ് എഴുത്തുകാരൻ എന്നാണദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. എഴുത്തുകാരൻ്റെ , എഴുത്തുകാരിയുടെ, എഴുത്താളരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം വാക്കാണ്. അവർ പ്രത്യക്ഷ ആക്ടിവിസ്റ്റായി പ്രവൃത്തിക്കേണ്ടതില്ല എന്നാണ് എൻ്റെ പക്ഷം
          
സമൂഹത്തോടു പറയാൻ ഉള്ളത് കൃതികളിലൂടെ പറയുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു . സമൂഹത്തെ തെറ്റായ ദിശയിലേക്കു നയിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ പറയാതിരിക്കാൻ ഉള്ള ജാഗ്രതയും ക്ഷമയും പുലർത്തേണ്ടതുണ്ട് എഴുത്തുകാർ എന്നും തോന്നാറുണ്ട്. ആത്യന്തികമായി എഴുതുക എന്നതു മാത്രമാണ്  ചെയ്യാൻ ഉള്ളത്.

ഈ തലമുറയിലെ പ്രമുഖനായ കവിയാണല്ലോ ജീവിതപങ്കാളി. എഴുത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം / പ്രോത്സാഹനം- പങ്കുവെക്കാമോ

ഞാൻ എഴുതിയത് കവിതയാണെന്നെന്നോടു ആദ്യം പറഞ്ഞത്  അദ്ദേഹമാണ്. എൻ്റെ ഡയറിയിൽ ഉള്ളത് എന്താണെന്നെനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല. 

"ഈ കുയിലുകളെല്ലാം എവിടുന്നു വരുന്നു?"
എന്നെഴുതിയനു ചോട്ടിൽ

"നിറയെ കുയിലുകളാണ്
രാത്രിയെന്നില്ലാതെ
അവ പാടുന്നു

ഞാനെൻ്റെ  ഉള്ളംകൈ
നിവർത്തി നോക്കട്ടെ

അതിൽ നിന്നും
കുയിലുകൾ
കൂട്ടമായി പാറുമോയെന്ന് "എന്നു വായിച്ചിട്ട് ഇതു കവിതയല്ലാതെ മറ്റെന്താണെന്നു ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ മുതൽ ഞാൻ കവിതയിലായി. അദ്ദേഹം കവിതാവായനക്കാരനാണ് ഞാൻ ഗദ്യവായനക്കാരിയും . ഞാൻ നോവലും കഥകളും വായിച്ച് കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കവിതകൾ വായിച്ചുതരും.  വായിക്കുന്ന വേറേതോ ഭാഷയിലെ കവിത മലയാളത്തിലാക്കി എന്നെ കേൾപ്പിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ പരിഭാഷ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ അത് കേൾപ്പിക്കും അങ്ങനെയൊരു കാവ്യപരിചയം എന്നെ വിട്ടുമാറാതെ എപ്പോഴും കൂടെ ഉണ്ട്. അങ്ങനെയൊരു കാവ്യസ്വാധീനം ഉണ്ട്. പിന്നെ അദ്ദേഹം എഴുത്തിനെ പരിചരിക്കുന്ന വിധം കാണുമ്പോൾ എഴുത്ത് വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചും ഗൗരവപ്പെട്ടും ചെയ്യേണ്ട വിഷയമാണ്  എന്ന് ഞാൻ എന്നെ ഒട്ടൊരു പേടിയോടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്താറുണ്ട്.
     
എഴുത്തിൽ വേറെ  സ്വാധീനമൊന്നുമില്ല എനിക്ക് എൻ്റെ എഴുത്തുരീതിയും ഭാഷയുമാണ് ഉള്ളത്. എൻ്റേത് ഗദ്യഭാഷയാണ്. എനിക്ക് വൃത്തമറിയില്ല വൃത്തം വഴങ്ങില്ല.

പുതിയ രചനകള്‍

മുടിപ്പാലം എന്നൊരു ബാലസാഹിത്യ  കൃതി - കുട്ടികൾക്കുള്ള നോവൽ വരുന്നുണ്ട്. ശിശുദിനത്തോടനുബന്ധിച്ച് പുറത്തിറങ്ങും. കോവിഡ് കാലം പോലൊരു കാലമാണതിൽ വിശദീകരിക്കുന്നത്. കുട്ടികൾക്ക് ഇഷ്ടമാവുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.

കണ്ണൂര്‍ അഞ്ചരക്കണ്ടിയാണ് സന്ധ്യയുടെ സ്വദേശം. പരേതനായ പുതിയെടുത്ത് രാജനും എന്‍.പി. ശ്യാമളയുമാണ് മാതാപിതാക്കള്‍. ബിരുദാനന്തബിരുദവും ബി.എഡും നേടി. ഇപ്പോള്‍ പട്ടാമ്പിയിലാണ് സ്ഥിരതാമസം. കവിയും കുറ്റിപ്പുറം ഹയര്‍ സെക്കന്‍ഡറി സ്കൂള്‍ അധ്യാപകനുമായ പി. രാമനാണ് ഭര്‍ത്താവ്. രണ്ട് മക്കള്‍. ചിത്രകാരന്‍ കൂടിയായ മകന്‍ ഹൃദയ് കൃഷ്ണന്‍ ബറോഡ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയില്‍ ബി.വി.എ വിദ്യാര്‍ഥിയാണ്. പട്ടാമ്പി ഹയര്‍ സെക്കന്‍ഡി സ്‌കൂളില്‍ പ്ലസ് ടു വിദ്യാര്‍ഥിനിയായ പാര്‍വ്വതിയാണ് മകള്‍.