പൃഥ്വിരാജിനെ നായകനാക്കി ബ്ലെസി സംവിധാനംചെയ്ത ആടുജീവിതം എന്ന ചിത്രത്തെ പ്രശംസിച്ച് സാഹിത്യകാരനും തിരക്കഥാകൃത്തുമായ ജയമോഹൻ. ആടുജീവിതം: അസൽ മലയാള സിനിമ എന്ന തലക്കെട്ടിലെഴുതിയ പുതിയ ബ്ലോ​ഗിലാണ് അദ്ദേഹം ബ്ലെസി ചിത്രത്തെ പുകഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നത്. തമിഴിലോ തെലുങ്കിലോ ഏതെങ്കിലും ഇന്ത്യൻ ഭാഷയിലോ ഒരിക്കലും ആടുജീവിതം ഇതുപോലെ എടുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും ഇതൊരു യഥാർത്ഥ സിനിമയാണെന്നും അദ്ദേഹം എഴുതി. 

To advertise here,

ഏതാനും നാളുകൾക്കുമുൻപ് മഞ്ഞുമ്മൽ ബോയ്സ് എന്ന ചിത്രത്തെ മുൻനിർത്തി മലയാളികളെ അധിക്ഷേപിച്ചതിന് ജയമോഹൻ ഏറെ വിമർശനം നേരിട്ടിരുന്നു. സിനിമയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ അതേ മാനസികനിലയാണ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വിനോദസഞ്ചാരത്തിന് വരുന്ന കേരള തെമ്മാടികൾക്ക്. എറണാകുളം കേന്ദ്രമാക്കിയ ലഹരി അടിമകളുടെ സംഘമാണ് മലയാളസിനിമയിൽ പ്രമുഖസ്ഥാനത്തുള്ളതെന്നും ജയമോഹൻ ആരോപിച്ചിരുന്നു.

ബ്ലോ​ഗിൽനിന്നുള്ള പ്രസക്തഭാ​ഗങ്ങൾ:

ഈയിടെ തിയേറ്ററിൽ വളരെ വൈകാരികതയോടെ കണ്ട ഒരു യഥാർത്ഥ മലയാള സിനിമയാണ് ആട് ജീവിതം. (തമിഴിൽ മോശം ഡബ്ബിംഗ്, ഇംഗ്ലീഷിൽ മോശം സബ്ടൈറ്റിലുകൾ എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ഞാൻ അത് മലയാളത്തിൽ കണ്ടു) 1954-ൽ നീലക്കുയിൽ എന്നൊരു മലയാളം സിനിമ ഇറങ്ങി. അതായിരുന്നു യഥാർത്ഥ മലയാള ചലച്ചിത്ര പ്രസ്ഥാനത്തിൻ്റെ തുടക്കം. ആ സിനിമ തീർത്ത അലയൊലിയിൽ തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ നീലക്കുയിൽ എന്നൊരു കോമിക് പുസ്തകവും ഇറങ്ങി.

മലയാള പൊതുസിനിമയ്ക്ക് അന്നു മുതൽ ഇന്നുവരെ ഒരു പാരമ്പര്യമുണ്ട്. പി.ഭാസ്‌കരൻ, കെ.എസ്. സേതുമാധവൻ, എ.വിൻസെൻ്റ്, പി.എൻ.മേനോൻ, എം.ടി.വാസുദേവൻ നായർ, ഭരതൻ, പത്മരാജൻ, എ.കെ.ലോഹിതദാസ്, മോഹൻ, ഐ.വി.ശശി, സിബി മലയിൽ എന്നിങ്ങനെ നീണ്ട നിരതന്നെയുണ്ട് അതിൽ.

അവർ സൃഷ്ടിച്ച എല്ലാ സിനിമകൾക്കും പൊതുവായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. അവ സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തെ വിശദമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. അത് അതിശയോക്തി കൂടാതെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൻ്റെ സ്വാഭാവികത തിരശ്ശീലയിലെത്തിച്ചു. നാടകത്തിൽ നിന്ന് മാറി ദൃശ്യാവിഷ്‌കാരത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. മനുഷ്യജീവിതത്തിൻ്റെ പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ചും ദുരിതങ്ങളെക്കുറിച്ചും വിജയങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവർ സംസാരിച്ചു. ഒരു നല്ല ആരാധകന് അത്തരം നൂറ് സിനിമകൾക്ക് പേരിടാൻ കഴിയും - ഞാൻ ഇതിനകം ഒരു ലിസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

അപകർഷതയിൽ മുങ്ങിക്കുളിച്ച, അപകർഷത ആഘോഷിക്കുന്ന സിനിമകൾ മലയാളത്തിലും വന്നിട്ടുണ്ട്. അവ തമിഴിൽ വമ്പൻ ഹിറ്റുകളായി. ആടുജീവിതം ഒരു യഥാർത്ഥ ചിത്രമാണ്. മഹത്തായ ചിത്രം. വരും തലമുറകൾക്ക് മലയാള സിനിമയുടെ ക്ലാസിക്കുകളിൽ ഒന്നായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടും. ലോകസിനിമയിൽ മലയാളത്തിൻ്റെ ഐഡൻ്റിറ്റിയായി ഇത് അവതരിപ്പിക്കാം. 

ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ മലയാളം ഒഴികെ മറ്റൊന്നും ഈ സിനിമ കാണിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള കലാപരമായ പൂർണ്ണത ഉൾക്കൊള്ളുന്നില്ല. ബംഗാളി സിനിമകൾക്ക് ഈ യാഥാർത്ഥ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് ആ ബംഗാളി പാരമ്പര്യം ഹിന്ദി ആധിപത്യം നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് മലയാളം ഒഴികെയുള്ള ഭാഷകളിൽ ഈ യാഥാർത്ഥ്യം കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ആരാധകർ അംഗീകരിക്കുമോ എന്ന സംശയം ഉയരും. ആ സംശയവും വളരെ ന്യായമാണ്. 

തമിഴിലാണ് ഈ ചിത്രം നിർമ്മിച്ചതെങ്കിൽ രണ്ടാം പകുതിയുടെ ഇരുപതാം മിനിറ്റിൽ പ്രേക്ഷകൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു കാര്യത്തിന് സാക്ഷിയാവും. ഒരു പുതിയ കഥാപാത്രം കടന്നുവരും. അതും മുഖ്യധാരാ നടൻ ആണെങ്കിൽ രണ്ടാം ഭാഗം ‘പിക്കപ്പ്’ ആണെന്ന് തമിഴ് ആരാധകൻ പറയും. എന്നാൽ കലാപരമായി സിനിമ അവിടെ തോൽക്കുന്നു. സിനിമ എന്ത് പറയാൻ ശ്രമിച്ചാലും അതിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ വ്യതിചലിക്കും. തമിഴിലോ തെലുങ്കിലോ ഏതെങ്കിലും ഇന്ത്യൻ ഭാഷയിലോ ഒരിക്കലും ആടുജീവിതം ഇതുപോലെ എടുക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരു തമിഴ് ആരാധകൻ ഉടൻ പറയും, ചിത്രം ബോറടിക്കുന്നു, കഥ ആവേശകരമായി നീങ്ങുന്നില്ല, രണ്ടാം പകുതിയിൽ പുതിയതൊന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല, മരുഭൂമി മാത്രമാണ് കാണിക്കുന്നത് എന്ന്.

ഒരു സിനിമയുടെ യഥാർത്ഥ ബന്ധം സംഭവിക്കുന്നത് പ്ലോട്ട് ട്വിസ്റ്റുകളിലൂടെയല്ല. ദൃശ്യപരമായി, അതായത് കാഴ്ചക്കാരൻ്റെ കണ്ണിലൂടെ സംഭവിക്കുന്നു. അത് സംഭവിക്കണമെങ്കിൽ, കഥയിലെ സംഭവങ്ങൾ വളരെ വലുതായിരിക്കരുത്. തിരിവുകൾ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല. അവർ കാഴ്ചക്കാരനെ ദൃശ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ തൻ്റെ കണ്ണിലൂടെ സിനിമ കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പുതിയ ആരാധകൻ എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന രംഗങ്ങൾ അധികനേരം കാണില്ല. എന്നാൽ ഈ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത യാഥാർത്ഥ്യമാണ് യഥാർത്ഥ മലയാള സിനിമ. 

മനുഷ്യൻ്റെ അക്ഷയമായ ആന്തരിക സാധ്യതകളെയാണ് ഈ സിനിമ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഏത് സാഹചര്യത്തെയും മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ഊർജ്ജം കൊണ്ട് എങ്ങനെ തരണം ചെയ്യുന്നുവെന്ന് കാണിക്കുന്നു. സൗഹൃദത്തിലൂടെയും പോരാട്ടത്തിലൂടെയും രൂപപ്പെട്ട മഹത്തായ മാനുഷിക നിമിഷങ്ങൾ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. മലയാളത്തിലെ മാസ്റ്റർപീസുകളിൽ ഇത്തരം മഹത്തായ നിരവധി മനുഷ്യനിമിഷങ്ങൾ ഇതിനുമുമ്പ് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

ആ നിമിഷത്തിൽ വിശ്വസിച്ച്, ക്ലൈമാക്സിലെത്തി, ശാന്തമായ അവസാനത്തോടെ സിനിമയെടുക്കുന്നത് മലയാളത്തിലല്ലാതെ മറ്റൊരു ഭാഷയിലും ഇന്ന് സാധാരണമല്ല. എം ടി വാസുദേവൻ നായരുടെയും ലോഹിതദാസിൻ്റെയും ക്ലാസിക്കുകൾ പോലെ പല മലയാള സിനിമകളും ഒറ്റ വരിയിൽ ക്ലൈമാക്‌സ് ചെയ്യുന്നു. ഈ സിനിമയും അങ്ങനെ തന്നെ. ആടുജീവിതത്തിന്റേത് കൃത്രിമമായ ആവേശവും അമിത വികാരപ്രകടനവുമില്ലാത്ത ഒരു ക്ലൈമാക്സാണ്. മനുഷ്യത്വം ഉദിക്കുന്ന ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദത, അത്രമാത്രം. അതാണ് ചിത്രം.

ചെലവ് കുറഞ്ഞ മലയാള സിനിമകൾക്ക് മറ്റ് ബിഗ് ബജറ്റ് ഇന്ത്യൻ സിനിമകളുടെ സാങ്കേതിക മികവ് ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ലെന്നാണ് നമ്മളിൽ പലരുടെയും അഭിപ്രായം. അത് നിങ്ങളുടേതല്ല. അടൂർ ഗോപാലകൃഷ്ണൻ, അരവിന്ദൻ തുടങ്ങിയ സംവിധായകരുടെ ഛായാഗ്രഹണത്തിലെ വിസ്മയങ്ങളും പുത്തൻ കുതിപ്പുകളും വളരെ കുറഞ്ഞ ബജറ്റിൽ നിർമ്മിച്ച ചിത്രങ്ങളിലാണ് സംഭവിച്ചത്. മാത്രമല്ല, മലയാളത്തിലെ താരങ്ങൾക്ക് പ്രതിഫലം വളരെ കുറവായതിനാൽ അവർ സിനിമയ്ക്ക് വേണ്ടി വലിയ തുക ചിലവഴിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ മികച്ച വിദഗ്ധർക്ക് പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയും. ആഡംബരം കാണിക്കുന്നതിനുപകരം യാഥാർത്ഥ്യം സൃഷ്ടിക്കാൻ ആ സാങ്കേതികവിദ്യ മലയാളികൾ ഉപയോഗിക്കും.

ആടുജീവിതം അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ചിത്രമാണ്. സൗണ്ട് ട്രാക്ക്, ഛായാഗ്രഹണം, ആർട്ട് ഡിസൈൻ തുടങ്ങി എല്ലാ മേഖലകളും മികവുപുലർത്തി. ഇതൊരു യഥാർത്ഥ മലയാള സിനിമയാണ്. മലയാളികൾക്ക് അവരുടേതായ ഒരു വ്യക്തിത്വമുണ്ട്. നമുക്ക് അവരെ മികച്ച പര്യവേക്ഷകരെന്നും അതിജീവിച്ചവരെന്നും വിളിക്കാം. ആ മനഃസ്ഥിതി കാണിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് ആടുജീവിതം മലയാളത്തിലെ മികച്ച സിനിമയാവുന്നത്.