ജാസ്മിൻ പൂത്ത ശ്മശാനം | നോവൽ- 12,13,14

അധ്യായം 12: കനലുകൾക്ക് മുകളിലെ കാൽപ്പാടുകൾ

'ഗ്രീൻ യെമൻ' എന്ന കൂട്ടായ്മ കേവലം ഒരു കലാലയ കൂട്ടായ്മയിൽ നിന്നും വളർന്ന് അദൻ നഗരത്തിന്റെ വലിയൊരു ജനകീയ പ്രസ്ഥാനമായി മാറിയിരുന്നു. താരിഖിന്റെ ശക്തമായ നേതൃത്വത്തിൽ യുവാക്കൾ നഗരത്തിന്റെ ഭൂപടം തന്നെ പതുക്കെ മാറ്റിമറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ തകർന്ന കവലകളും ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്ത തരിശുഭൂമികളും ഇപ്പോൾ പച്ചപ്പിലേക്ക് വഴിമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ, നഗരത്തിൽ സമാധാനവും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഐക്യവും തിരികെ വരുന്നത് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ചിലർ അപ്പോഴും ചാരത്തിനടിയിലെ കനലുകൾ പോലെ നഗരത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കോണുകളിൽ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. യുദ്ധവും അശാന്തിയും ഭയവും നിലനിന്നാൽ മാത്രമേ തങ്ങളുടെ സ്വാർത്ഥ താല്പര്യങ്ങളും അധോലോക ആയുധക്കച്ചവടവും നടക്കൂ എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ചില പ്രാദേശിക ഗുണ്ടാസംഘങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ മാഫിയകളും താരിഖിന്റെ ഈ വളരുന്ന ജനസ്വാധീനത്തെ വലിയ ഭയത്തോടെയാണ് നോക്കിക്കണ്ടത്.
ഒരു ശനിയാഴ്ച പുലർച്ചെ, നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വലിയ ജംഗ്ഷനിൽ തലേദിവസം വെച്ചുപിടിപ്പിച്ച തൈകൾ നനയ്ക്കാനായി താരിഖും സുഹൃത്തുക്കളും എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവരെയാകെ ഞെട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു.
തലേന്ന് ചോരയും നീരുമൊഴുക്കി വെച്ചുപിടിപ്പിച്ച ഒലിവ് തൈകളെല്ലാം വേരോടെ പിഴുതെറിയപ്പെട്ടിരുന്നു! അവയ്ക്ക് സംരക്ഷണത്തിനായി വെച്ചിരുന്ന തടിവേലികൾ തല്ലിത്തകർത്തിരുന്നു. തകർക്കപ്പെട്ട ആ മണ്ണിൽ കരി ഓയിൽ ഒഴിച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന പുതിയ നാമ്പുകളുടെ ജീവൻ പോലും ഇല്ലാതാക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണമായൊരു സാമൂഹിക വിരുദ്ധരുടെ നശീകരണമായിരുന്നില്ല അതെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. 'ഗ്രീൻ യെമൻ' പ്രസ്ഥാനത്തിന് നേരെ ഇരുട്ടിന്റെ ശക്തികൾ നടത്തിയ ഒരു പരസ്യമായ യുദ്ധപ്രഖ്യാപനവും മുന്നറിയിപ്പും കൂടിയായിരുന്നത്.
'ആരാണ് ഈ ക്രൂരത ചെയ്തത്? ഏത് മൃഗങ്ങളാണ് ഇത് ചെയ്തത്?' അബ്ദുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. 'നമ്മൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ പോലീസിൽ പരാതിപ്പെടണം താരിഖ്. ഇത് ചെയ്തവരെ വെറുതെ വിടരുത്. അവരെ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരണം.'
സുഹൃത്തുക്കൾ പലരും ആക്രോശിച്ചും സങ്കടപ്പെട്ടും നിന്നപ്പോൾ താരിഖ് മാത്രം വളരെ ശാന്തനായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ നടന്ന് മണ്ണിൽ പിഴുതെറിയപ്പെട്ടു കിടന്ന ഒരു ചെറിയ ജാസ്മിൻ തൈ കൈകളിലെടുത്തു. അതിന്റെ വേരുകൾ അപ്പോഴും ഉള്ളിലെ നനവ് പൂർണ്ണമായി വിട്ടുകളഞ്ഞിരുന്നില്ല. കുട്ടിക്കാലത്ത് ലെയ്‌ലയുടെ തകർന്ന വീടിന് മുന്നിൽ വെച്ച് അവളുടെ നീല അബായയുടെ തുണിക്കഷണം കണ്ടെടുത്ത അതേ വലിയ വിങ്ങൽ അവന്റെ ഉള്ളിലൂടെ വീണ്ടും കടന്നുപോയി.
'പോലീസിൽ പരാതിപ്പെട്ടിട്ട് വലിയ കാര്യമില്ല അബ്ദുള്ള,' താരിഖ് ശാന്തവും എന്നാൽ ഗാംഭീര്യവുമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. 'നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്താനാണ് അവർ ഇത് ചെയ്തത്. നമ്മൾ ഭയന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞാൽ അവരാണ് ഇവിടെ ജയിക്കുക. തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ മനുഷ്യർ ഒരുപക്ഷേ തോറ്റുപോയിട്ടുണ്ടാകാം, പക്ഷേ ജീവന്റെ വേരുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുട്ടിന്റെ ശക്തികൾക്ക് ഒടുവിൽ തോൽക്കേണ്ടി വരും. പ്രകൃതിയെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഒരു തോക്കിനും കഴിയില്ല.'
അവൻ കൈയിലെ ആ കുഞ്ഞു തൈ പതുക്കെ അതേ മണ്ണിലേക്ക് തിരികെ വെച്ച്, സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് മണ്ണുമൂടി നനയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. 'അവർ എത്ര തവണ പിഴുതെറിയുന്നോ, അത്രയും തവണ നമ്മൾ ഇത് വീണ്ടും നട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഈ മണ്ണ് നമ്മുടേതാണ്, ഇവിടെ യുദ്ധം വിതയ്ക്കുന്നവരുടേതല്ല.'
താരിഖിന്റെ ആ അസാധാരണമായ നിശ്ചയദാർഢ്യം സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ആവേശമായി മാറി. അവർ അന്നുതന്നെ നഗരത്തിൽ നിന്ന് ഇരട്ടി തൈകൾ വാങ്ങി ആ കവലയിൽ വീണ്ടും വെച്ചുപിടിപ്പിച്ചു. അവിടെ അവർ കാവലിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
എന്നാൽ ഭീഷണികൾ അവിടെക്കൊണ്ടും അവസാനിച്ചില്ല. ഒരു വൈകുന്നേരം താരിഖ് കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് സെമിത്തേരിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വഴിയിൽ, ആളൊഴിഞ്ഞ ഇരുണ്ട തെരുവിൽ വെച്ച് രണ്ടു മോട്ടോർ ബൈക്കുകളിലായി വന്ന നാല് മുഖംമൂടിധാരികൾ അവന്റെ വഴി തടഞ്ഞു. അവരുടെ കൈകളിൽ ഇരുമ്പ് വടികളും മൂർച്ചയുള്ള വലിയ കത്തികളുമുണ്ടായിരുന്നു.
'നീയാണോ ആ വലിയ പരിസ്ഥിതി നേതാവ്? യെമനെ മാറ്റാൻ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്ന താരിഖ്?' അവരിലൊരുവൻ അട്ടഹസിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവൻ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി താരിഖിന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് തട്ടിക്കളഞ്ഞു. 'ഇനി അദൻ നഗരത്തിൽ തൈ നട്ടുനടന്നാൽ നിന്റെ ജീവന്റെ വിത്ത് ഞങ്ങൾ ഈ മണ്ണിൽ തീർക്കും. ആ ശ്‌മശാനത്തിൽ നിനക്കും ഒരു ചെറിയ കല്ലറയൊരുക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് അധികം സമയം വേണ്ട. കേട്ടടാ?'
അവൻ താരിഖിന്റെ നെഞ്ചിൽ ശക്തിയായി തള്ളി. താരിഖ് പിന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞുപോയെങ്കിലും വീഴാതെ ഒന്നുലഞ്ഞ് നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു കണിക പോലും ഇല്ലായിരുന്നു. യുദ്ധവിമാനങ്ങളുടെ ബോംബേറുകളെയും മരണത്തിന്റെ മണമുള്ള ആശുപത്രി ഇടനാഴികളെയും അതിജീവിച്ച ആ പന്ത്രണ്ടുകാരന്റെ ആത്മാവായിരുന്നു അപ്പോൾ ജ്വലിച്ചു നിന്നത്.
അവൻ നേരെ ആ മുഖംമൂടിധാരിയുടെ ക്രൂരമായ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ദൃഢതയോടെ പറഞ്ഞു: 'മരണത്തെ എനിക്ക് ഒട്ടും പേടിയില്ല സഹോദരാ. കാരണം ഞാൻ ജനിച്ചതും ജീവിക്കുന്നതും ഒരു ശ്മശാനത്തിലാണ്. ദിവസവും മരണത്തെകണ്ട് കബറുകൾക്ക് കാവലിരുന്ന് വളർന്നവനാണ് ഞാൻ. പക്ഷേ, ഒരുകാര്യം നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിക്കോളൂ, നിങ്ങൾ ഇന്ന് നശിപ്പിക്കുന്ന ഓരോ ചെറിയ തൈയ്ക്കും പകരം ഈ നഗരത്തിലെ നൂറു കുഞ്ഞുങ്ങൾ പുതിയ വിത്തുകളുമായി നാളെ തെരുവിലേക്ക് ഇറങ്ങും. തോക്കുകൾക്ക് പുതിയ തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാൻ കഴിയില്ല.'
താരിഖിന്റെ അസാധാരണമായ ധൈര്യത്തിന് മുന്നിൽ അക്രമികൾ ഒരു നിമിഷം പതറിപ്പോയി. തോക്കുകളെയും മരണത്തെയും ഭയപ്പെടാത്ത ഒരു മനുഷ്യനെ എങ്ങനെ നേരിടണമെന്ന് അവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അകലെ തെരുവിന്റെ അറ്റത്തുനിന്ന് ആളുകൾ വരുന്നത് കണ്ട് അവർ വണ്ടിയെടുത്ത് വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുപോയി.
തളർന്ന ചുവടുകളോടെ ശ്‌മശാനത്തിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പ് കവാടം കടന്ന് അകത്തെത്തിയ താരിഖ് നേരെ ലെയ്‌ലയുടെ കല്ലറയ്ക്ക് മുന്നിലേക്കാണ് നടന്നത്. അവിടെ പടർന്ന് പന്തലിച്ചു നിന്ന ജാസ്മിൻ പൂക്കളുടെ വന്യമായ സുഗന്ധം അവന്റെ അസ്വസ്ഥമായ മനസ്സിനെ പതുക്കെ ശാന്തമാക്കി.
കുടിലിന്റെ തിണ്ണയിലിരുന്ന അബു അഹമ്മദ് അപ്പോഴേക്കും കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. നഗരത്തിലെ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ ഫോണിൽ വിളിച്ച് വിവരങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
'താരിഖ് മോനേ... നീ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു നന്മയാണ്, ഈ രാജ്യത്തിനുള്ള പ്രാർഥനയാണ്. പക്ഷേ പുറംലോകം ഇപ്പോഴും ചതിക്കുഴികളും ക്രൂരതകളും നിറഞ്ഞതാണ്. നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ ഈ വൃദ്ധൻ എന്തുചെയ്യും?' അബു അഹമ്മദിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു വിറയലും ഭയവുമുണ്ടായിരുന്നു.
താരിഖ് ഓടിച്ചെന്ന് അബു അഹമ്മദിന്റെ അരികിലിരുന്ന് അയാളുടെ വറ്റി വരണ്ട കൈകളിൽ തന്റെ തലചായ്ച്ചു. 'അമ്മൂച്ചാ... ലെയ്‌ല മരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചതാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന നന്മകൾ മാത്രമാണ് നമ്മളോടൊപ്പം ഈ ലോകത്ത് അവശേഷിക്കുക. അക്രമികൾക്ക് മുന്നിൽ ഭയന്ന് നമ്മൾ പിന്മാറിയാൽ, നമ്മൾ വീണ്ടും ആ പഴയ ഇരുണ്ട യുദ്ധകാലത്തേക്ക് തന്നെ മടങ്ങേണ്ടി വരും. എനിക്കതിന് കഴിയില്ല. പ്രത്യാശയുടെ ഈ പൂന്തോട്ടം യെമൻ മുഴുവൻ പടരുന്നതുവരെ എനിക്ക് വിശ്രമമില്ല.'
അബു അഹമ്മദ് മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാൾ താരിഖിന്റെ ചുമലിൽ തട്ടി പതുക്കെ തലയാട്ടി. ആ രാത്രിയിൽ, ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ കൂടുതൽ തിളക്കത്തോടെ പ്രകാശിക്കുന്നതായി താരിഖിന് തോന്നി. കനലുകൾക്ക് മുകളിലൂടെയാണെങ്കിലും തന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ കൃത്യമായ വഴിയിലൂടെയാണ് നീങ്ങുന്നതെന്ന് ആ പതിനേഴുകാരൻ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

 

അധ്യായം 13: വെളിച്ചത്തിന്റെ അതിരുകളും കനക്കുന്ന നിഴലുകളും
ശ്‌മശാനത്തിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പ് കവാടത്തിനുള്ളിൽ നിന്നും തെരുവുകളിലേക്ക് പടർന്ന താരിഖിന്റെ 'ഗ്രീൻ യെമൻ' പ്രസ്ഥാനം ഇപ്പോൾ കേവലം അദൻ നഗരത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ലാതായി മാറിയിരുന്നു. അക്രമികളുടെ ക്രൂരമായ ഭീഷണികൾക്കും ആക്രമണങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ പതറാതെ താരിഖും അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും നടത്തിയ ആദർശപരമായ പോരാട്ടത്തിന്റെ കഥകൾ രാജ്യത്തെ പ്രമുഖ മാധ്യമങ്ങൾ വലിയ പ്രാധാന്യത്തോടെ ഏറ്റെടുത്തു. മരണത്തിന്റെ താഴ്വരയായ ഒരു കരിപുരണ്ട ശ്മശാനത്തെ ജീവന്റെ പൂന്തോട്ടമാക്കി മാറ്റിയ ഒരു സാധാരണ ബാലൻ ഇന്ന് യെമന്റെ തകരാത്ത മനസ്സിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും ആഗോള പ്രതീകമായി വളർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്ത അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങളിലും വലിയ ചർച്ചയായി മാറി.
വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വലിയ സന്നദ്ധ സംഘടനകളും പ്രശസ്തരായ പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകരും പത്രപ്രവർത്തകരും താരിഖിനെ നേരിൽ കാണാനായി അദൻ നഗരത്തിലെ ആ പഴയ ശ്‌മശാനത്തിലേക്ക്
എത്തിത്തുടങ്ങി. വലിയ ക്യാമറകളും മൈക്കുകളുമായി വന്ന അവർ അവന് വലിയ ധനസഹായങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര പുരസ്‌കാരങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
'താരിഖ്, നിന്റെ പ്രവർത്തനം ഈ ആധുനിക ലോകത്തിന് മുഴുവൻ വലിയൊരു മാതൃകയാണ്. നിനക്ക് വിദേശത്ത് പോയി വലിയ സർവ്വകലാശാലകളിൽ ഉപരിപഠനം നടത്താനും ഈ പ്രസ്ഥാനം ലോകമെമ്പാടും വ്യാപിപ്പിക്കാനുമുള്ള എല്ലാ സഹായങ്ങളും ഞങ്ങൾ നൽകാം,' ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര പരിസ്ഥിതി സംഘടനയുടെ ഉയർന്ന പ്രതിനിധി അവനോട് ആദരവോടെ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, ആ തിളങ്ങുന്ന ക്യാമറക്കണ്ണുകൾക്കോ ലോകപ്രശസ്തിക്കോ താരിഖിന്റെ ചിന്തകളിൽ വലിയ സ്ഥാനമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ലഭിച്ച വലിയ സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങളെല്ലാം 'ഗ്രീൻ യെമൻ' പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കായി നഗരത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പുതിയ നഴ്‌സറികൾ തുടങ്ങാനും കൂടുതൽ വൃക്ഷത്തൈകൾ വാങ്ങാനുമായി പൂർണ്ണമായി മാറ്റിവെച്ചു. വിദേശത്ത് പോകാനും സുഖമായി ജീവിക്കാനുമുള്ള വലിയ ക്ഷണം താരിഖ് വളരെ സ്‌നേഹത്തോടെയും വിനയത്തോടെയും നിരസിച്ചു.
'എന്റെ ചിന്തകളുടെയും ജീവിതത്തിന്റെയും വേരുകൾ കിടക്കുന്നത് ഈ തകർന്ന മണ്ണിലാണ്,' അവൻ ലെയ്‌ലയുടെ പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ കബറിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ വിദേശ പ്രതിനിധികളോട് പറഞ്ഞു. 'യെമനിലെ ഓരോ തെരുവും പൂർണ്ണമായി പച്ചപ്പണിയുന്നതുവരെ എനിക്ക് ഈ ജന്മനാട് വിട്ട് എങ്ങോട്ടും വരാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ മനുഷ്യർക്ക് നടുവിലാണ് എന്റെ സമാധാനം.'
ലോകം മുഴുവൻ അവനെ വാഴ്ത്തുമ്പോഴും, ശ്‌മശാനത്തിലെ ആ കൊച്ചു മൺകുടിലിനുള്ളിൽ വലിയൊരു സങ്കടത്തിന്റെ കറുത്ത നിഴൽ താരിഖിനെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനെ ഒരു മകനെപ്പോലെ വളർത്തിയ അബു അഹമ്മദിന്റെ ആരോഗ്യം ദിവസം ചെല്ലുന്തോറും വല്ലാതെ വഷളായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രായാധിക്യവും മുൻപ് യുദ്ധകാലത്ത് അനുഭവിച്ച കഠിനമായ പട്ടിണിയും മാനസിക വിഷമങ്ങളും ആ വൃദ്ധന്റെ ശരീരത്തെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ ആ പഴയ കിടക്കയിൽ നിന്ന് ഒന്നു തിരിഞ്ഞു കിടക്കാൻ പോലും താരിഖിന്റെ സഹായം ആവശ്യമായിരുന്നു.
പകൽ സമയത്തെ കോളേജ് പഠനവും തെരുവ് നവീകരണ തിരക്കുകളും കഴിഞ്ഞാൽ താരിഖ് തന്റെ ബാക്കി സമയം മുഴുവൻ അബു അഹമ്മദിന്റെ അരികിലായിരുന്നു ചെലവഴിച്ചിരുന്നത്. അവൻ ആ വൃദ്ധന് സ്‌നേഹത്തോടെ കഞ്ഞി വെച്ചു നൽകി, അയാളുടെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ പാദങ്ങൾ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് തിരുമ്മി, കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒരു അനാഥനായി ഇവിടെയെത്തിയപ്പോൾ അയാൾ തനിക്ക് നൽകിയ അതേ പിതൃതുല്യമായ സ്‌നേഹത്തോടെ അയാളെ പരിചരിച്ചുപോന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ആ കൊച്ചു മുറിയിൽ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത പടർന്ന സമയത്ത് അബു അഹമ്മദ് താരിഖിന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ മുറുകെ പിടിച്ചു. അയാളുടെ ശ്വാസമെടുപ്പ് വളരെ പരുക്കനും പ്രയാസമേറിയതുമായിരുന്നു. മരണത്തിന്റെ തണുപ്പ് അയാളുടെ വിരലുകളിലേക്ക് പടരുന്നത് താരിഖ് അറിഞ്ഞു.
'താരിഖ് മോനേ...' അബു അഹമ്മദ് വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് വിളിച്ചു. 'പുറത്ത് വലിയൊരു ലോകം നിന്നെ വിളിക്കുന്നുണ്ട്. നീ ഇനിയും ഈ തളർന്ന വൃദ്ധന്റെ അരികിലിരുന്ന് നിന്റെ വിലപ്പെട്ട സമയം കളയരുത്. നീ വലിയ ഉയരങ്ങളിൽ എത്തി ഈ നാടിനെ മാറ്റേണ്ടവനാണ്.'
താരിഖിന്റെ കണ്ണുകൾ സങ്കടം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. അവൻ ആ വൃദ്ധന്റെ വറ്റിവരണ്ട കൈകളിൽ തന്റെ മുഖം ചേർത്തുപിടിച്ചു ഉറക്കെ വിങ്ങി. 'ഇല്ല അമ്മൂച്ചാ, ഉമ്മയും വാപ്പയും പോയതിന് ശേഷം എനിക്ക് ഈ വലിയ ലോകത്ത് അഭയവും സ്‌നേഹവും തന്നത് നിങ്ങളാണ്. ഈ ശ്‌മശാനത്തിൽ ജീവിതം എങ്ങനെയെന്ന് എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നത് നിങ്ങളാണ്. നിങ്ങളെ വിട്ട് ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകില്ല, പോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.'
അബു അഹമ്മദ് തന്റെ പല്ലുകൊഴിഞ്ഞ വായ തുറന്ന് പതുക്കെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. 'ഞാൻ എന്റെ ആയുസ്സ് മുഴുവന് ഈ തണുത്ത മണ്ണിൽ മനുഷ്യർക്ക് കബറൊരുക്കിയാണ് ജീവിച്ചുതീർത്തത്. മരണം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മറ്റാരേക്കാളും നന്നായറിയാം മോനേ. എന്റെ സമയം അടുത്തിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ ലോകം വിട്ടുപോകാൻ ഒരു സങ്കടവുമില്ല. കാരണം, ഞാൻ മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ കബറിന് മുകളിലും നീ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പൂക്കൾ വിരിയിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. മരണത്തിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട താഴ്വരയെ നീ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു സുഗന്ധമുള്ള തോട്ടമാക്കി മാറ്റി. ഞാൻ ഭാഗ്യവാനായ ഒരു കാവൽക്കാരനാണ്...'
അന്ന് രാത്രി താരിഖിന് ഒട്ടും ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ പതുക്കെ കുടിലിന് പുറത്തിറങ്ങി ഇരുട്ടിൽ ലെയ്‌ലയുടെ കല്ലറയ്ക്കരികിലിരുന്നു. രാത്രിയിലെ തണുത്ത് വന്യമായ കാറ്റിൽ ജാസ്മിൻ പൂക്കൾ ഉലഞ്ഞു സുഗന്ധം പരത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തുണയും തണലുമായി നിന്ന ആ വലിയ വൃദ്ധനും ഉടൻ തന്നെ തകർന്നു വീഴാൻ പോവുകയാണെന്ന ക്രൂരമായ സത്യം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
അവൻ നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി ഉള്ളുരുകി പ്രാർഥിച്ചു. ബോംബുകളേക്കാൾ വലിയൊരു നിശ്ശബ്ദ വേദന മരണത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ആ ശ്മശാനത്തിലേക്ക് വീണ്ടും കടന്നുവരുന്നത് അവൻ വളരെ ഭയത്തോടെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

അധ്യായം 14: അവസാനത്തെ താക്കോലും ആദ്യത്തെ വെട്ടവും
ആ രാത്രിക്ക് സാധാരണയേക്കാൾ ദൈർഘ്യവും ഭാരവുമുള്ളതായി താരിഖിന് തോന്നി. പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണിയായിട്ടും ആ കൊച്ചു കുടിലിനുള്ളിൽ അബു അഹമ്മദിന്റെ ശ്വാസമെടുപ്പ് കനത്തുതന്നെയിരുന്നു. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ താരിഖ് ആ വൃദ്ധന്റെ ചുളിവുകൾ വീണ മുഖത്തേക്ക് കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, വലിയൊരു പ്രയാസത്തോടെ അബു അഹമ്മദ് തന്റെ മങ്ങിയ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറന്നു. ആ കൺകോണുകളിൽ മരണത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയും തണുപ്പും പൂർണ്ണമായി പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന തന്റെ വലതുകൈ പതുക്കെ ഉയർത്തി, തന്റെ അരഞ്ഞാണിൽ കിടന്നിരുന്ന ആ പഴയ, തുരുമ്പിച്ച വലിയ ഇരുമ്പ് താക്കോൽക്കൂട്ടം എടുത്തു. വർഷങ്ങളായി ആ ശ്‌മശാനത്തിന്റെ വലിയ കവാടങ്ങൾ തുറക്കാനും അടയ്ക്കാനും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന, അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ ഒരേയൊരു അടയാളമായിരുന്ന താക്കോൽക്കൂട്ടം.
'താരിഖ്...' അബു അഹമ്മദിന്റെ ശബ്ദം ഒരു നേർത്ത ശരത്കാല കാറ്റുപോലെ പുറത്തുവന്നു. 'ഇത്... ഇത് ഇനി നിന്റെ കൈകളിൽ ഇരിക്കട്ടെ മോനേ. ഞാൻ ഈ കവാടവും മരണത്തിന്റെ മണ്ണും ആയുസ്സ് മുഴുവൻ കാത്തുകഴിഞ്ഞു. ഇനി ഇതിന്റെ ഉള്ളിലെ ജീവനെയും പ്രത്യാശയെയും കാക്കേണ്ടത് നീയല്ല, നിന്റെ ഉള്ളിലെ അക്ഷരങ്ങളും ആശയങ്ങളുമാണ്. നീ ഇത് ഏറ്റെടുക്കുക.'
താരിഖ് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ വലിയ ഇരുമ്പ് താക്കോൽ വാങ്ങി. അതിന്റെ തണുപ്പ് അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ പടർന്നു. അവൻ ആ വറ്റി വരണ്ട കൈകളിൽ തന്റെ മുഖമമർത്തി സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി.
'ഒരു യഥാർഥകാവൽക്കാരൻ ഒരിക്കലും ശ്മശാനത്തിൽ വെച്ച് കരയാൻ പാടില്ല മോനേ...' അബു അഹമ്മദ് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തെ ആ കുഞ്ഞു പുഞ്ചിരി താരിഖിന് സമ്മാനിച്ചു. തൊട്ടുപിന്നാലെ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. ആ വലിയ കൈകൾ താരിഖിന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ അയഞ്ഞുപോയി.
നേരം പുലർന്നപ്പോൾ ശ്‌മശാനത്തിന്റെ വലിയ കവാടത്തിന് മുന്നിൽ അദൻ നഗരത്തിലെ ജനക്കൂട്ടം തടിച്ചുകൂടിയിരുന്നു. നഗരത്തിലെ വലിയ മനുഷ്യരും കുട്ടികളും സ്ത്രീകളും അബു അഹമ്മദിന് ആദരാഞ്ജലികൾ അർപ്പിക്കാൻ എത്തി. പലരും വരിവരിയായി വന്ന് ആ ശരീരത്തിന് മുകളിൽ വലിയ പൂച്ചെണ്ടുകൾ വെച്ചു. സന്നദ്ധ സംഘടനകളിലെ ആവേശഭരിതരായ യുവാക്കൾ അബു അഹമ്മദിന്റെ കബറൊരുക്കാൻ മുന്നോട്ട് വന്നുവെങ്കിലും താരിഖ് അവരെ വളരെ സ്‌നേഹത്തോടെ തടഞ്ഞു.
'വേണ്ട... അമ്മൂച്ചന് വേണ്ടിയുള്ള കുഴി ഞാൻ തനിച്ചുതന്നെ വെട്ടും,' താരിഖ് ദൃഢതയോടെ പറഞ്ഞു.
അവൻ ആ പഴയ വലിയ പിക്കാസെടുത്തു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കുട്ടിയായിരുന്ന തന്റെ കൈകളിൽ തന്ന്, കല്ലറ വെട്ടാൻ ആദ്യമായി പഠിപ്പിച്ചു തന്ന അബു അഹമ്മദിന്റെ അതേ പിക്കാസ്. താരിഖ് ആ പിക്കാസ് അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക്, മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി മണ്ണിലേക്ക് ആദ്യത്തെ ശക്തമായ വെട്ടുവെട്ടി.
ഓരോ വെട്ടിലും അബു അഹമ്മദ് തനിക്ക് തന്ന സ്‌നേഹത്തിന്റെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും ഓർമ്മകളായിരുന്നു അവന്റെ ഉള്ളിൽ തികട്ടിവന്നത്. പട്ടിണി കിടന്ന ഇരുണ്ട രാത്രികളിൽ തനിക്ക് തന്ന റൊട്ടിക്കഷണങ്ങൾ, യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ വരുമ്പോൾ ബോംബുകളെ ഭയക്കാതെ തന്റെ കുഞ്ഞുശരീരത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്ന ആ വലിയ നെഞ്ച്... താരിഖിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ആ മണ്ണിലേക്ക് ഇറ്റിറ്റുവീണു. കൈകളിൽ നിന്ന് ചോര പൊടിഞ്ഞിട്ടും അവൻ വേദനകൾ മറന്ന് നിർത്താതെ മണ്ണുമാന്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. അത് ആ വൃദ്ധന് അവൻ നൽകിയ പ്രണാമമായിരുന്നു.
ഉച്ചയോടടുത്ത് കല്ലറ പൂർത്തിയായി. ലെയ്‌ലയുടെ കബറിനും അവന്റെ ഉമ്മയുടെയും വാപ്പയുടെയും കബറുകൾക്കും കൃത്യമായി നടുവിലായിട്ടാണ് അവൻ അബു അഹമ്മദിനായി മണ്ണൊരുക്കിയത്. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെല്ലാം ഇനി ഒരേ നിരയിൽ ഒരുമിച്ച് ശാന്തമായി ഉറങ്ങും.
നാട്ടുകാരുടെ സഹായത്തോടെ അബു അഹമ്മദിന്റെ ശരീരം ആ മണ്ണിലേക്ക് ഇറക്കിവെച്ചു. താരിഖ് സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് ആദ്യത്തെ പിടി മണ്ണ് വാരിയിട്ടു. പതുക്കെ കല്ലറ മുഴുവനായി മൂടപ്പെട്ടു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം, ജനങ്ങളെല്ലാം മടങ്ങിപ്പോയ ശേഷം താരിഖ് ആ പുതിയ കബറിന് മുന്നിൽ തനിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ ഒരു വശത്ത് ലെയ്‌ലയുടെ ജാസ്മിൻ പൂത്ത തോട്ടം, മറുഭാഗത്ത് ഉമ്മയുടെയും വാപ്പയുടെയും കബറുകൾ , ഇപ്പോൾ നടുവിലായി അബു അഹമ്മദിന്റെ പുതിയ മൺകൂന.
അവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ആ ഇരുമ്പ് താക്കോൽക്കൂട്ടം എടുത്ത് അബു അഹമ്മദിന്റെ കബറിന് മുകളിൽ പതുക്കെ വെച്ചു.
'അമ്മൂച്ചാ... നിങ്ങൾ എന്റെ കൈകളിൽ തന്ന ഈ താക്കോൽ കൊണ്ട് ഞാൻ ഇനി ഈ കവാടങ്ങൾ മാത്രമല്ല തുറക്കുക. യെമനിലെ ഒരുപാട് കുട്ടികളുടെ ഭാവിയുടെ വലിയ കവാടങ്ങളാണ്. നിങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഈ മണ്ണ് ഇനി ലോകം അറിയുന്ന പ്രത്യാശയുടെ വലിയൊരു തോട്ടമാകും. നിങ്ങൾ സമാധാനമായി ഉറങ്ങിക്കോളൂ...' താരിഖ് മന്ത്രിച്ചു.
ഇരുട്ട് പടർന്നപ്പോൾ, ആ വലിയ ശ്‌മശാനത്തിൽ താരിഖ് പൂർണ്ണമായും ഒറ്റയ്ക്കായി. പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മാക്കളും അവന് കാവലായി നിന്നു. അവൻ തന്റെ ഡയറി എടുത്ത് പുതിയൊരു താളിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. അറിവിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും പുതിയൊരു അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.