മാതൃഭൂമി ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'പറയാതെ വയ്യെന്റെ പ്രണയമേ...' എന്ന പുസ്തരചനയ്ക്കു പിന്നിലെ കഥ പറയുകയാണ് എഴുത്തുകാരി മിനി പി.സി.
ഓര്മയിലെ ആദ്യത്തെ കത്തെഴുത്തുകാഴ്ച മനോഹരമായ ഒരനുഭൂതിയായി ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്. അപ്പയാണ് ആ കത്തെഴുത്തുകാരന്. വീടിന്റെ മുകള്നിലയിലെ കിഴക്കേ അറ്റത്തുള്ള മുറിയിലിരുന്നാണ് എഴുത്ത്. ആ മുറിയുടെ ജനലിനോട് ചേര്ന്നാണ് മേശയിട്ടിരുന്നത്. മേശപ്പുറത്ത് സ്കെയിലും പെന്സിലും പലനിറ മഷിയുള്ള ഹീറോപേനകളും പുസ്തകം പൊതിയാനുള്ള കട്ടിയുള്ള ബ്രൗണ്പേപ്പറും ഇന്ലന്റും കവറുകളും പശയും സ്റ്റാമ്പുകളും ഒരു കമ്പിയില് കോര്ത്തുവെച്ച നിലയില് അപ്പയ്ക്ക് വന്ന കത്തുകളും അടുക്കും ചിട്ടയിലും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. അവിടെയിരുന്നാണ് അപ്പ എനിക്ക് പാഠംപുസ്തകങ്ങള് പൊതിഞ്ഞു തന്നിരുന്നത്. ആ മേശയുടെ പൂര്ണമായ നിയന്ത്രണം അപ്പയ്ക്കായിരുന്നു. മറ്റാരും അതിലുള്ള ഒരു സാമഗ്രികളിലും തൊട്ടുപോകരുതെന്ന് കര്ശനമായി വിലക്കിയിരുന്നു.
Also Read
വലിയ സൗഹൃദവലയമുള്ള ഒരാളായിരുന്നില്ല അപ്പ. വളരെ കുറച്ചു കൂട്ടുകാരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വിദേശത്തും സ്വദേശത്തും ജീവിക്കുന്ന അവരുമായി കത്തുകളിലൂടെ ഊഷ്മളമായ ബന്ധം പുലര്ത്താന് അപ്പ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അവരോടുള്ള അമിത സ്നേഹംകൊണ്ടാണോ എന്തോ ഓരോ കത്തും വളരെ കാര്യമായി ഒരുപാട് സമയമെടുത്താണ് എഴുതിയിരുന്നത്. കോടമഞ്ഞിറങ്ങുന്ന രാത്രികളില് അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് ഗേറ്റ് പൂട്ടി പല്ലുതേപ്പും കഴിഞ്ഞ് കിഴക്കേ മുറിയിലേക്ക് അപ്പ പോകുന്നത് കണ്ടാല് അത് കത്തെഴുതാനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്താണ് കത്തെന്നൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാനും പുറകില് കൂടും.
സ്വെറ്ററിട്ട് മഫ്ളര്കൊണ്ട് തലയും ചെവികളും മൂടിക്കെട്ടി കൈയില് തണുപ്പ് കൊള്ളാതിരിക്കാന് വൂളന് കൈയുറയുമിട്ട് ജനലും തുറന്നിട്ടാണ് ഇരിക്കുക. മുറിയ്ക്കുള്ളില് സൂചി വീണാല് പോലും കേള്ക്കാവുന്നത്ര നിശബ്ദതയായിരിക്കും. വളരെ നിഗൂഢഭാവത്തോടെ ഇരുന്നുള്ള അപ്പയുടെ ആ കത്തെഴുത്ത് കാണാന് എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. ആ നേരത്ത് ആരും അവിടേക്ക് കയറിച്ചെല്ലാനോ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാനോ പാടില്ല എന്നുള്ളതുകൊണ്ട് മറ്റാരും അതുവഴി വരുമായിരുന്നില്ല. മേശയുടെ അരികില് പ്ലാസ്റ്റിക് വയറുകൊണ്ട് നെയ്ത ഒരു ചെറിയ കട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അതില് സ്നേഹസേനയിലെ ചിത്രങ്ങള് മറിച്ചു നോക്കിയും അക്ഷരങ്ങള് കൂട്ടി വായിക്കാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടും ഞാന് കിടക്കും. ആ കിടപ്പിലും പ്രധാന ശ്രദ്ധ അപ്പയുടെ എഴുത്തിലായിരിക്കും.
മൂടല്മഞ്ഞ്, പെരുന്നാള് വിളക്കുകള് പോലെ ഓക്കുമരങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങുകള്, കാപ്പിപ്പൂക്കളുടെ മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം, ദൂരെയും അടുത്തുമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം മ്ലാവുകളുടെ ദീനമായ കരച്ചില്, ആനകളുടെ ചിന്നംവിളി, കുറുക്കന്മാരുടെ ഓരിയിടല്, മുനിയപ്പന് കോവിലിന്റെ ഇടിഞ്ഞ മതിലിനരികില് ഇരുന്നുള്ള പിത്തന്റെ ഉടുക്കു കൊട്ടല്, ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള കാറ്റിന്റെ അലര്ച്ച... ഈ ശബ്ദങ്ങള്ക്ക് നടുവില് കുട്ടികളെപ്പോലെ ചുണ്ടുകൂര്പ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന് ഇന്ലന്റ് നിവര്ത്തിവെച്ച് അതില് സ്കെയിലും പെന്സിലും ഉപയോഗിച്ച് ശ്രദ്ധാപൂര്വം നിറയെ വരകളിട്ട് നീലയോ കറുപ്പോ മഷിപ്പേന ഉപയോഗിച്ച് വരകളില് രണ്ടിലും മുട്ടിച്ച് ഉരുട്ടിയുരുട്ടി വളരെ സമയമെടുത്താണ് ഓരോ വാക്കും എഴുതുക.
ജീവിതത്തില് പല വിധത്തിലുള്ള ഒറ്റപ്പെടലുകളും അനാഥത്വവും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന മനുഷ്യര്ക്കും വലിയൊരു കൂട്ടത്തിനുള്ളില് എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി വീര്പ്പുമുട്ടലോടെ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നവര്ക്കും ഉള്ളിലുള്ളതെല്ലാം പങ്കുവെക്കാന് വെമ്പല് കൊള്ളുന്നവര്ക്കും കത്തെഴുത്തിലൂടെ കിട്ടുന്ന ആശ്വാസത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും എത്രയെന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അത് കൂടുതല് കത്തുകള് എഴുതാന് എന്നെ പ്രചോദിപ്പിച്ചു. പോകപ്പോകെ എനിക്കും കത്തെഴുതാന് സാങ്കല്പ്പകരല്ലാത്ത മൂന്നു കൂട്ടുകാരെ കിട്ടി.
വല്യവധിക്കാലത്ത് ഞങ്ങള് പരസ്പരം കത്തുകള് എഴുതി. പക്ഷേ, എന്റെ ഭാവനാത്മകമായ കത്തുകള് അവര്ക്കോ അവരുടെ ആഴവും പരപ്പുമില്ലാത്ത കത്തുകള് എനിക്കോ ഇഷ്ടമായില്ല. ആ അവധിക്കാലം തീര്ന്നപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള് തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം തന്നെ ഇല്ലാതായി. ആ സമയത്താണ് ഞാന് എനിക്കു തന്നെ രണ്ടു കത്തുകള് എഴുതുന്നത്. ഫ്രം അഡ്രസ്സില് നതാഷ എന്ന പേരാണ് വെച്ചിരുന്നത്. ആദ്യകത്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്തതിന്റെ പിറ്റേന്ന് സ്കൂള് വിട്ടു വന്നപ്പോള്ത്തന്നെ
''അമ്മേ, എനിക്ക് കത്തുണ്ടോ?'', എന്നു ഞാന് ചോദിച്ചു. അമ്മയ്ക്ക് സംശയമായി.
''ആരെങ്കിലും കത്തയച്ചിട്ടുണ്ടോ?''
''ഇല്ല.''
''പിന്നെ പതിവില്ലാതെ കത്തുണ്ടോ എന്നു തിരക്കുന്നതോ?''
അങ്ങനെ രണ്ടു ദിവസത്തെ വീര്പ്പുമുട്ടലിനൊടുവില് കത്തു വന്നു. കൈയക്ഷരം കണ്ടപ്പോള്ത്തന്നെ അമ്മയ്ക്ക് പിടികിട്ടി. എങ്കിലും ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ
''ആരാ ഈ നതാഷ?''എന്നു ചോദിച്ചു. എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി.
ഞാന് വളരെ രഹസ്യമായി ആ കത്ത് എന്റെ പുസ്തകത്തിനുള്ളില് ആരും കാണാതെ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു. രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയപ്പോള് എടുത്തു വായിച്ചു. ഒരു വട്ടമല്ല പലവട്ടം. ഞാന് വായിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം അതിലുണ്ടായിരുന്നു. കുഞ്ഞു ചിത്രങ്ങളും നിറങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ കത്തില് നതാഷ എന്റെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും തിരക്കിയിരുന്നു. പലപ്പോഴും അത് ഞാന് തന്നെ എഴുതിയതാണെന്ന് മറന്നുപോയി. അതുകൊണ്ടാവും പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിലും ആ കത്തെടുത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചതും നിര്വൃതിയടഞ്ഞതും. സ്വപ്നങ്ങളും സങ്കല്പങ്ങളും ചാലിച്ചു ചേര്ത്തുള്ള ആ ഫാന്റസി കത്തെഴുത്ത് എനിക്ക് വല്ലാതെ ബോധിച്ചു. കുറച്ചുനാള് കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാമതൊരു കത്തെഴുതാന് അതെന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
രണ്ടാം തവണ കത്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്തതിനുശേഷം എനിക്ക് കത്തുണ്ടോ എന്ന് അമ്മയോട് ചോദിച്ചില്ല. വരുമെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. ആ ഉറപ്പുപോലെതന്നെ രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള് നതാഷയുടെ കത്തു വന്നു. അതൊരു ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു. ചേട്ടന് വീട്ടില് ഉള്ളപ്പോഴായിരുന്നു പോസ്റ്റ്മാന്റെ വരവ്.
''മിനിക്കുട്ടിയ്ക്ക് ഒരു കത്ത്.''
പോസ്റ്റുമാന് കത്ത് ചേട്ടനെ ഏല്പ്പിച്ചു പോയി. ഞാന് ഓടിച്ചെന്നു.
''എന്താ?''ചേട്ടന് പുച്ഛഭാവത്തില് എന്നെ നോക്കി.
''എനിക്കാണ് കത്ത്,''ഞാന് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
''ഇത് നിന്റെ ഹാന്ഡ്റൈറ്റിങല്ലേ?'', കത്ത് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിക്കൊണ്ട് പുള്ളി ചോദിച്ചു. ആ കാലമായപ്പോഴേക്കും അപ്പയുടെ പോലെ എന്റെ കൈയക്ഷരവും സ്കൂളിലിലും വീട്ടുകാര്ക്കിടയിലും ശ്രദ്ധ നേടിയിരുന്നു. എങ്കിലും ചേട്ടനോട് കള്ളം പറയാന് ഞാന് തീരുമാനിച്ചു.
''എന്റെ കൈയക്ഷരമല്ല,''ഞാന് തീര്ത്തു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, നുണയാണ് ഞാന് പറയുന്നതെന്ന് എന്റെ മുഖം കണ്ടാല്ത്തന്നെ മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു.
''ആരാ നതാഷ?'' ചേട്ടന് കത്തു തരാന് ഭാവമില്ലാതെ ചോദ്യം തുടര്ന്നു.
''എന്റെ ഫ്രണ്ട്,''ഞാനും നുണയ്ക്ക് അസ്ഥിവാരമിടും മട്ടില് ഓരോന്നു പറഞ്ഞുകൂട്ടി.
''നിന്റെ ഫ്രണ്ട്സില് ഈ പേരുള്ള ആരുമില്ലല്ലോ.''
''ഇത് ഇവിടെയുള്ളതല്ല. റഷ്യയിലുള്ളതാ,'' വായിച്ച റഷ്യന് പുസ്തകങ്ങള് തുണയ്ക്കട്ടെ എന്നു പ്രാര്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് പറഞ്ഞു.
''ആന നുണച്ചി! ആറാം ക്ലാസ്സില് എത്തിയതേയുള്ളു,''ചേട്ടന് ദേഷ്യത്തോടെ കത്ത് പൊട്ടിച്ചു.
''നീയാ കത്ത് കൊച്ചിന് കൊടുത്തേ,''കണ്ടു നിന്ന അമ്മ ഇടപെട്ടു.
''കൊടുക്കാം. എന്താ ഉള്ളിലുള്ളതെന്ന് നോക്കട്ടെ,''ചേട്ടന് വലിയ കാര്ന്നോര് ചമഞ്ഞ് വായന തുടങ്ങി. ചുറ്റും അപ്പയൊഴികെയുള്ളവരെല്ലാമുണ്ട്. പുള്ളി കത്തിലെ വിശേഷങ്ങള് വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ ഉറക്കെയുറക്കെ വായിച്ചു. വായനയ്ക്കിടെ,
''നിലാവിന്റെ നൂല്പ്പാലം, നിശാഗന്ധിയുടെ തടാകം... എന്തൊക്കെ പൊട്ടത്തരങ്ങളാണ് എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇവള് ശരിക്കും ഒരു മാനസമൈനയാണ്,'' എന്ന് പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
അമ്മയൊഴികെയുള്ളവരും കൂടെ ചിരിച്ചു. എനിക്ക് വലിയ അപമാനവും സങ്കടവും തോന്നി. ഞാന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. കരച്ചിലിനിടെ,
''എന്താണ് മാനസമൈന?'', എന്ന് അമ്മ ചോദിച്ചത് കേട്ടു.
''അവള്ക്ക് മാനസികം ഉണ്ടെന്ന്, ''ചേട്ടന് വലിയ തമാശ പറഞ്ഞ മട്ടില് കൂടുതല് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
''മിണ്ടാതിരിക്കെടാ. ശത്രുക്കള്ക്ക് പോലും അത് വരല്ലേന്ന് പ്രാര്ഥിക്ക്,'' അമ്മ ശാസിച്ചു.
''എന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. ഇവള്ക്ക് വട്ടാണ്. അല്ലെങ്കില് കാശു മുടക്കി ഇന്ലന്റ് വാങ്ങി സ്വന്തമായിട്ട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ എഴുതുമോ? പിന്നെ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നുള്ള സംസാരവും രീതികളും കണ്ടാല്ത്തന്നെ ആര്ക്കും മനസ്സിലാകും വട്ടാണെന്ന്. ആ ഡോക്ടറെ കാണിച്ച് ഇപ്പൊ തുടങ്ങി മരുന്ന് കഴിച്ചാല് മാറും.'' ചേട്ടന് ചിരി നിര്ത്തി ഗൗരവത്തിലായി. അതുകേട്ട് എനിക്ക് പേടി തോന്നി. കരച്ചില് ഉച്ചത്തിലായി. ആ സംഭവത്തിനുശേഷം ഞാന് എനിക്കുതന്നെ കത്തെഴുതി അയച്ചിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും ചേട്ടനും ചേച്ചിമാരും തരം കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം എന്നെ മാനസമൈനയെന്ന് വിളിച്ചു.
ആ സംഭവത്തിനുശേഷവും ഞാന് കത്തെഴുത്ത് തുടര്ന്നു. വായന വളരുന്നതിനോടൊപ്പം വായനയിലൂടെ ഞാന് അറിഞ്ഞ, എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരായി തോന്നിയ ആളുകള്ക്കെല്ലാം ഞാന് നിരന്തരം കത്തുകള് എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ എഴുത്തുകള് പ്രണയലേഖനങ്ങളോ സൗഹൃദഭാഷണങ്ങളോ ആയിരുന്നു. ജീവിതത്തില് ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയപ്പോഴും തളര്ന്നു പോയപ്പോഴും തകര്ന്നു പോയപ്പോഴും എനിക്ക് ആശ്വാസവും ബലവും സമാധാനവും അത് തന്നു. ദൈവസന്നിധിയില് ഹൃദയം മുഴുവനായും പകര്ന്ന *ഹന്നയെപ്പോലെ ഞാനും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവര്ക്കെഴുതുന്ന കത്തുകളിലൂടെ ഹൃദയം മുഴുവനും പകര്ന്ന് സ്വതന്ത്രയായി. ആ കത്തുകളെല്ലാം ഞാന് എഴുതിയത് തുകല് ഉറയിട്ട വലിയൊരു ബുക്കിലാണ്. നിറയെ പേജുകളുള്ള ആ നീളന് പുസ്തകം അഗ്രഹാരത്തിലുള്ള ഒരു സാമി വില്ക്കാന് കൊണ്ടുവന്നപ്പോള് അപ്പ വാങ്ങിയതായിരുന്നു.
''പഠിക്കുന്ന ബുക്കില് മേലില് ഒന്നും കുത്തിക്കുറിക്കരുത്'' എന്ന് ഓര്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് അപ്പ അതെനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്. ആ പുസ്തകം പൊന്നുപോലെ ഞാന് സൂക്ഷിച്ചു. പിന്നീട് വിവാഹം കഴിഞ്ഞു പോന്നപ്പോള് ഇടക്കാലത്തേക്കാണെങ്കിലും ആ പുസ്തകം ഞാന് മറന്നു.
വിവാഹശേഷം ഞാന് എത്തിപ്പെട്ടത് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചുറ്റുപാടിലായിരുന്നു. എഴുത്തും വായനയും സാധ്യമാകാത്ത മറ്റൊരു ലോകം. ഇടറിയും നടന്നും വേച്ചും തളര്ന്നും മുന്നോട്ടേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലങ്ങളിലും അപൂര്വമായിട്ടാണെങ്കില്ക്കൂടി സ്വയം താങ്ങി നടത്താനെന്നോണം ചില കത്തുകളും കഥകളും ഞാന് എഴുതി. പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന് ഏല്പ്പിച്ച കഥകള് പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് അയക്കാതെ വീട്ടിലും ഓഫീസിലുമായി ഗതികിട്ടാ പ്രേതം കണക്കെ ചുറ്റിക്കറങ്ങുകയും ഒടുവില് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുകയും ചെയ്തപ്പോള് കത്തുകള് ഡയറിക്കുള്ളില് സുരക്ഷിതമായി എനിക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല് ആ കത്തുകളെല്ലാം കൂട്ടിച്ചേര്ത്ത് ഒരു പുസ്തകമാകുമെന്നോ അത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനാകുമെന്നോ ഒരിക്കലും ഞാന് കരുതിയിരുന്നില്ല.
കാലപ്പോക്കില് വിസ്മൃതിയിലാണ്ടുപോയ എന്റെ കത്തുകള് വീണ്ടും ഓര്മയില് എത്തുന്നത് രണ്ടായിരത്തി പതിനെട്ടില് അപ്പയുടെ മരണത്തോടെയാണ്. അന്ന് സംസ്കാരച്ചടങ്ങില് പങ്കെടുക്കാന് എത്തിയ ഇന്ദിരാന്റി അപ്പ എഴുതിയ കത്തുകളെക്കുറിച്ച് വളരെ നേരം സംസാരിച്ചു. ആ കത്തുകളിലൂടെ കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഊര്ജത്തിന്റെ തിളക്കം സംസാരത്തിനിടെ ആ കണ്ണുകളില് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
''ആന്റി ആ കത്തുകള് ഏതെങ്കിലും സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കില് എനിക്ക് തരാമോ?'',ഞാന് ചോദിച്ചു.
''നോക്കട്ടെ ,''അവര് പറഞ്ഞു. ആ നേരത്താണ് എന്റെ കത്തുപുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന് ഓര്ക്കുന്നത്. അമ്മയോട് ചോദിച്ചപ്പോള് പഴയ വീട് പൊളിച്ച് പുതിയ വീട് പണിത സമയത്ത് പഴയ വീടിന്റെ ചായിപ്പിലെ ചാക്കുകെട്ടിലൊന്നില് അപ്പ അത് ഭദ്രമായി എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. ഞാന് ഒരാളെ പണിയ്ക്ക് കൂട്ടി ആ പുസ്തകം തിരഞ്ഞെടുപ്പിച്ചു. എന്റെ ശ്രമങ്ങള് കണ്ട് വളരെ കാലങ്ങള്ക്കിപ്പുറവും ചേട്ടന് 'മാനസ മൈനയെന്ന്, പരിഹസിച്ചു. ഞാനത് കാര്യമാക്കിയില്ല. അതെന്നെ വേദനിപ്പിച്ചതുമില്ല.
പരിതാപകരമായിരുന്നു ആ ബുക്കിന്റെ അവസ്ഥ. പുറംചട്ട കിഴിഞ്ഞു തൂങ്ങി, താളുകള് കീറി, ചിതലരിച്ച്... എങ്കിലും എന്റെ ഈശോയും രാജരാജ ചോഴനും ബ്രൂസ് ലീയും ഓഷോയും മൈക്കേല് ജാക്സനും എഴുതിയ കത്തുകളൊന്നും ചിതല് തിന്നു പോയിരുന്നില്ല. അവര് എന്നെയും കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനവരെ അവിടെ നിന്നും എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന് വിവാഹശേഷം എഴുതിയ ആദത്തിനും പ്രണയബുദ്ധനും മാര്ക്കേസിനും വാലന്റൈനുമൊപ്പം ചേര്ത്തുവെച്ചു. ആ നിമിഷം ജീവിതത്തിന്റെ പല കാലങ്ങളിലൂടെ, കടന്നുപോന്നിട്ടുള്ള കൊടിയ വേദനകളിലൂടെ, കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ മനസ്സ് പാഞ്ഞു.
എത്ര നിയന്ത്രിച്ചിട്ടും വലിയൊരു കരച്ചില് കഴുത്തെല്ലുകളെ ഞെരുക്കിക്കൊണ്ടെന്നോണം പുറത്തേക്ക് ചാടി. ഞാന് മതിയാവോളം കരഞ്ഞു. പിന്നീടുള്ള രാത്രികളിലിരുന്ന് ആ കത്തുകള് പകര്ത്തി എഴുതുകയും നവീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിമൂന്ന് ഫെബ്രുവരിയില് പ്രണയദിനത്തോടനുബന്ധിച്ച് ആ പ്രണയക്കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരം പിങ്ക് നിറത്തിന്റെ ചാരുതയുള്ള പേജുകളോടെ, പാബ്ലോ പിക്കാസോയുടെ ചിത്രങ്ങളോടെ 'പറയാതെ വയ്യെന്റെ പ്രണയമേ..' എന്ന തലക്കെട്ടില് മാതൃഭൂമി ബുക്സിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങി.
'പറയാതെ വയ്യെന്റെ പ്രണയമേ..' വെറും പ്രണയക്കുറിപ്പുകള് മാത്രമല്ല, വ്യക്തികള് തമ്മിലുള്ള പ്രണയത്തിനപ്പുറം ലോകം കണ്ടിട്ടുള്ള എക്കാലത്തെയും വലിയ അത്ഭുതങ്ങളായ, ഏറ്റവും കൂടുതല് പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞ മനുഷ്യരോടുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണങ്ങള് കൂടിയാണിത്. ഈശോ, ബുദ്ധന്, ആദം, മാര്ക്കേസ്, രാജരാജ ചോഴന്, ബ്രൂസ് ലീ, ഓഷോ, മൈക്കിള് ജാക്ക്സണ്, വാലന്റൈന് എന്നിങ്ങനെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തരായ ഒന്പതുപേര്ക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ കാലങ്ങളില്, വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളില് താരാമേരി കുര്യന് എന്ന ഉജ്ജ്വല പ്രണയി എഴുതുന്ന പ്രണയക്കുറിപ്പുകളും കാലങ്ങള്ക്ക് ശേഷമുള്ള അവയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലുകളുമാണിത്.
'പറയാതെ വയ്യെന്റെ പ്രണയമേ..' വായിച്ച് ഒരുപാടുപേര് പ്രായഭേദമില്ലാതെ വായനാനുഭവം പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ട്. അവരില് കൂടുതലും കോളേജുകുട്ടികളാണ്. അവര് പൊതുവെ പറഞ്ഞൊരു കാര്യം ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവര്ക്ക് ഇ -മെയില് വഴിയും മറ്റും കത്തെഴുതാന് ഈ പുസ്തകം വലിയൊരു പ്രേരണയായെന്നാണ്. അതുകേട്ടപ്പോള് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. ആശയവിനിമയത്തിനായി ആയിരം വഴികളുള്ള പുതുലോകത്ത് ഹ്രസ്വമായ പങ്കിടലുകളില് ചുരുങ്ങിത്തീരാതെ ദീര്ഘമായ കത്തുകളിലൂടെ ഹൃദയം പകരാനും അതുവഴി ആശ്വസിക്കാനും ആശ്വസിപ്പിക്കപ്പെടാനും കഴിയുകയെന്നത് ഭാഗ്യം തന്നെയാണ്. ദൈവസന്നിധിയില് ഹൃദയം പകര്ന്ന ഹന്നയെപ്പോലെ നന്മയുള്ള സൗഹൃദങ്ങളിലും പ്രണയങ്ങളിലും സ്നേഹങ്ങളിലും കത്തുകളിലൂടെ കാപട്യത്തിന്റെയും വഞ്ചനയുടെയും ഒളിമറകളില്ലാതെ നമുക്ക് നമ്മെത്തന്നെ പകരാനാകട്ടെ.
*ഒരു ബൈബിള് കഥാപാത്രം
Content Highlights: Writers diary of Parayaathe vayyente pranayame by Mini P.C.
Published: 02 Sept 2024, 10:30 am IST
Related Topics
Disclaimer: Kindly avoid objectionable, derogatory, unlawful and lewd comments, while responding to reports. Such comments are punishable under cyber laws. Please keep away from personal attacks. The opinions expressed here are the personal opinions of readers and not that of Mathrubhumi.
Most Commented