ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ട സമയം. സമരനായകന്മാരിൽ ഒരാളായ നെഹ്‌റു നാസിക്കിലെ ജയിലിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം എഴുത്തിലും വായനയിലും മുഴുകി ദിവസങ്ങൾ തള്ളിനീക്കി.

To advertise here,

ഒരുദിവസം കൂട്ടുതടവുകാരിൽ ഒരാൾ നെഹ്‌റുവിനെ കാണാൻവന്നു. ''ചാച്ചാജീ...'',അയാൾ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി: ''ഇവിടെയുള്ള പ്രായമായ പലരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ അവശനിലയിലാണ്. അങ്ങ് ഒന്ന് ഇടപെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ...''

അതു കേട്ട് നെഹ്‌റു അദ്ഭുതപ്പെട്ടു: ''എന്തു പറ്റി? അവർക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടുന്നില്ലേ?''

'ദേ, ഇതു കണ്ടോ?'' അയാൾ തന്റെ കൈയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഉണക്ക ചപ്പാത്തി പുറത്തെടുത്തു: ''ഈ ഉണക്ക ചപ്പാത്തിയിൽ ആകെ കല്ലുകളാണ്. പല്ലില്ലാത്ത കിഴവന്മാർ ഇതെങ്ങനെ കഴിക്കാൻ?''

അയാൾ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. സദാ ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയിരുന്ന നെഹ്‌റു ഭക്ഷണക്കാര്യങ്ങൾക്ക് വലിയ ശ്രദ്ധ കൊടുത്തിരുന്നില്ല. നിറയെ കല്ലുകൾ ഉള്ള ആ ചപ്പാത്തിയുമെടുത്ത് നെഹ്‌റു ജയിൽ സൂപ്രണ്ടിനെ സന്ദർശിച്ചു. ''നോക്കൂ, ഈ ചപ്പാത്തി എങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങൾ കഴിക്കുക? ഇതിൽ നിറയെ കല്ലും മണ്ണുമാണ്.''

പരാതി കേട്ട സൂപ്രണ്ടിന് അരിശം കയറി. ''അതുശരി. നിങ്ങളെല്ലാം ജന്മനാടിനെ സേവിക്കാനാണോ, അതോ മൃഷ്ടാന്ന ഭോജനം നടത്താനാണോ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്?''

നെഹ്‌റു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: ''ഒരു സംശയവും വേണ്ട. മാതൃഭൂമിയെ രക്ഷിക്കാനാണ് ഞങ്ങൾ വന്നത്. അല്ലാതെ പിറന്ന നാടിനെ ചപ്പാത്തിക്കൊപ്പം ഭക്ഷിക്കാനല്ല.''

നെഹ്രുവിന്റെ മറുപടി കേട്ട് ജയിൽ സൂപ്രണ്ട് ഇളിഭ്യനായി.