മുത്തശ്ശിയുടെ കൈയിൽ എപ്പോഴും ഒരു വലിയ സഞ്ചിയുണ്ടാകും. എന്താണ് അതിനുള്ളിൽ? ഇക്കഥ വായിക്കണേ.

മേഘങ്ങൾക്കുമുകളിലെ ഒരു നീലമലയിൽ ഫെങ് പോ പോ എന്ന കാറ്റിന്റെ മുത്തശ്ശി താമസിച്ചിരുന്നുവത്രേ. വെള്ളിമുടിയും ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞ മുഖവും കുസൃതിച്ചിരിയുമുള്ള ഒരു മുത്തശ്ശി!

മുത്തശ്ശിയുടെ കൈയിൽ എപ്പോഴും ഒരു വലിയ സഞ്ചിയുണ്ടാകും. സാധാരണ സഞ്ചിയല്ല അത്. ലോകത്തിലെ പലതരം കാറ്റുകൾ അതിനുള്ളിലാണ് താമസം!

''ശൂ... ശൂ...'' എന്ന് പാടുന്ന ഇളംകാറ്റ്,

മേഘങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരുന്ന മഴക്കാറ്റ്,

മഞ്ഞുപോലെ തണുപ്പിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്,

''ഹൂൂൂ... വൂൂൂ...'' എന്ന് അലറുന്ന കൊടുങ്കാറ്റ്!

ഏത് കാറ്റിനെ എപ്പോൾ പുറത്തുവിടണമെന്ന് ഫെങ് പോ പോയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.

ഒരു വേനൽക്കാലത്ത് മലയുടെ താഴേയുള്ള ലിൻഹുവ ഗ്രാമത്തിൽ കടുത്ത ചൂടായി. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾപോലും അനങ്ങിയില്ല. കുളത്തിലെ വെള്ളം കുറഞ്ഞു. വയലിലെ ചെടികൾ തലതാഴ്ത്തി. കുട്ടികൾ വീടിനുപുറത്തേക്കിറങ്ങാൻപോലും മടിച്ചു.

ഗ്രാമത്തിലെ മേയ് എന്ന കുഞ്ഞുപെൺകുട്ടി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു:

''ഇവിടെ ഒരു ചെറുകാറ്റുപോലുമില്ലല്ലോ!''

അടുത്തിരുന്ന മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു:

''മേഘമലയുടെ മുകളിൽ കാറ്റിന്റെ മുത്തശ്ശി താമസിക്കുന്നുണ്ട്. അവളുടെ സഞ്ചി തുറന്നാൽ കാറ്റ് വരും!''

''എങ്കിൽ ഞാൻ മുത്തശ്ശിയെ കാണാൻ പോകും!'', മേയ് പറഞ്ഞു.

അവൾ മലകയറി. കാടും പാറകളും മഞ്ഞുമേഘങ്ങളും കടന്ന് ഒടുവിൽ ഒരു ചെറിയ വീട്ടിലെത്തി.

വീടിന്റെ മുന്നിൽ വലിയൊരു സഞ്ചി കെട്ടിവെച്ച് ഫെങ് പോ പോ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.

''മുത്തശ്ശീ... മുത്തശ്ശീ!''

ഫെങ് പോ പോ കണ്ണുതുറന്നു.

''ആരാണ് എന്നെ വിളിക്കുന്നത്?''

''ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ ഭയങ്കര ചൂടാണ്. മരങ്ങളും ചെടികളും വാടുന്നു. കുറച്ച് കാറ്റ് തരാമോ?''

മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചു.

''അതിനെന്താ! പക്ഷേ, ഓർക്കണം, ഒന്നും അമിതമായിക്കൂടാ!''

അവൾ സഞ്ചിയുടെ ഒരു ചെറിയ കെട്ട് അഴിച്ചു.

ശൂൂൂൂ...!

ഇളംകാറ്റ് പുറത്തേക്കുചാടി.

അത് മലമുകളിലൂടെ പാഞ്ഞു. മരങ്ങളുടെ ഇലകളെ തഴുകി. പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഒടുവിൽ ഗ്രാമത്തിലെത്തി.

''കാറ്റ്! കാറ്റ് വന്നേ!'' കുട്ടികൾ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു.

വയലിലെ ചെടികൾ ആടിത്തുടങ്ങി. കാറ്റാടികൾ കറങ്ങി. എല്ലാവർക്കും ആശ്വാസമായി.

പക്ഷേ, അതേസമയം മുത്തശ്ശിയുടെ സഞ്ചിക്കുള്ളിൽനിന്ന് ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു.

''ഹൂൂൂ... എന്നെയും പുറത്തുവിടൂ!''

അത് കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു.

കൗതുകം തോന്നിയ മേയ് ചോദിച്ചു:

''അതിനെ കുറച്ചുനേരം പുറത്തുവിട്ടാലോ?''

''അയ്യയ്യോ!'' മുത്തശ്ശി സഞ്ചി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

''ഇളംകാറ്റിന്റെ സമയത്ത് കൊടുങ്കാറ്റിനെ വിട്ടാൽ മരങ്ങൾ ഒടിയും, വീടുകൾക്ക് കേടുവരും. ഓരോ കാറ്റിനും അതിന്റേതായ സമയവും ജോലിയുമുണ്ട്.''

മേയ് തലകുലുക്കി.

അവൾ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. അന്ന് വൈകുന്നേരം ഇളംകാറ്റിൽ കുട്ടികൾ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മേയ് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു.

''നന്ദി, കാറ്റിന്റെ മുത്തശ്ശീ!''

അന്നുമുതൽ ലിൻഹുവ ഗ്രാമത്തിൽ ഇളംകാറ്റ് വീശുമ്പോഴെല്ലാം കുട്ടികൾ പറയും:

''ഫെങ് പോ പോ തന്റെ കാറ്റുസഞ്ചി തുറന്നല്ലോ!''.