'എല്ലാവരുടേയും കൂടെ പോകും, ലൈംഗിക ആസക്തിയുളളവരാണ്', ഈ പൊതുധാരണകൾ മാറ്റേണ്ടത് ആരാണ്?

'എല്ലാവരുടേയും കൂടെ പോകും, ലൈംഗിക ആസക്തിയുളളവരാണ്, ആൺകുട്ടികളെ കറക്കിയെടുക്കും' ലൈംഗികാതിക്രമങ്ങൾക്ക് ഇരയായിട്ടുളള പെൺകുട്ടികളെ കുറിച്ചുളള പൊതുധാരണ അപകടം പിടിച്ചതാണ്.  സമൂഹം ഇവരെ മോശക്കാരാക്കി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിന് ഒപ്പം തന്നെ അവളേയും പറഞ്ഞുപഠിപ്പിക്കുകയാണ് നീ മോശക്കാരിയാണ്, നിനക്ക് ഇനി വിവാഹം കിട്ടില്ല എന്നെല്ലാം. 

ചാരിത്ര്യം ഉളള ഒരു സ്ത്രീയെ പ്രണയിക്കുമ്പോഴും അവളുമായി ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. പക്ഷേ ചാരിത്ര്യം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയോട് ആർക്ക് വേണമെങ്കിലും എന്തുവേണമെങ്കിലും ആകാം. അതാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്. ചാരിത്ര്യം എന്നുപറയുന്നതിന് വളരയധികം പ്രാധാന്യമാണ് നാം കല്പിക്കുന്നത്. ചാരിത്ര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടത് നിങ്ങളുടേതല്ലാത്ത കുഴപ്പം കൊണ്ടായാലും അവിടെ കുറ്റക്കാരി നിങ്ങളാണ്. യഥാർഥത്തിൽ സ്റ്റേറ്റാണ് അവിടെ പരാജയപ്പെടുന്നത്. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചാരിത്ര്യം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ സംസ്ഥാനമാണ് പരാജയപ്പെടുന്നത്. പക്ഷേ ഉത്തരവാദിത്തം പെൺകുട്ടിയുടെ തലയിൽ വെച്ച് ചാർത്തുന്നു. വാളയാർ കേസിൽ പെൺകുട്ടിക്ക് ലൈംഗികതാല്പര്യമാണ് എന്നുപറഞ്ഞ സോജൻ എന്ന പോലീസ് ഓഫീസറെ ഓർക്കുന്നില്ലേ. പോലീസുകാർ പലരും അങ്ങനെയാണ്. ജാതി, മതം ഉൾപ്പടെ എന്തുകാര്യത്തിലും പുരോഗതി ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ചാരിത്ര്യം സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ അതുണ്ടാകുന്നില്ല. അതൊരു പ്രധാനകാര്യമാണ്. ചാരിത്ര്യം പോയ ഒരു പെൺകുട്ടി നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ആക്രമണസാധ്യത കൂടുതലാണ്. സാധാരണഗതിയിൽ ഇത്തരം പെൺകുട്ടികളെ ഫോസ്റ്റർ കെയറിന് വിടാറില്ല. ഇവർ വീടുകളിലെ ആൺകുട്ടികളെ സ്വാധീനിക്കുമെന്നാണ് പലരുടെയും കാഴ്ചപ്പാട്. ഇവർ സെക്‌സിന് അഡിക്ടാണ് എന്ന് പറയുന്ന സിഡബ്ല്യുസി അംഗങ്ങളെ പോലും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. - കേരള മഹിളാ സമഖ്യ മുൻ ഡയറക്ടർ പി.ഇ.ഉഷ പറയുന്നു. 

പീഡനത്തിനിരയാകുന്നവരിൽ പലതരക്കാരായ കുട്ടികളുണ്ട്. ഉറ്റവരിൽ നിന്ന് പീഡനം നേരിടേണ്ടി വരുന്നവർ മുതൽ ഉറ്റവരാൽ ചൂഷണത്തിന് ഇരയായവർ വരെ. പെൺകുട്ടിയെ പണത്തിനായി വിൽക്കുന്നവരിൽ അമ്മയോ രണ്ടാനമ്മയോ ആയിരിക്കും പലപ്പോഴും ഏജന്റുമാർ. പുരുഷന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് വേണ്ടി ശാരീരിക വളർച്ച തോന്നുന്നതിനായി ഇവർക്ക് ഹോർമോൺ ഇൻഞ്ചെക്ഷനുകൾ നൽകാറുണ്ട്. കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇവർ ആഗ്രഹിക്കാത്ത സമയത്ത് ഇതിലേക്ക് എത്തിപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് സംഭവിച്ചതിനോട് എങ്ങനെയാണ് തിരിച്ചു പെരുമാറുക എന്ന് ഊഹിക്കാൻ പോലും സാധിക്കില്ല. ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഇവർക്ക് തന്നെ ഏൽക്കേണ്ടി വരുന്നു. കുട്ടി കടന്നുപോകുന്ന ഈ അവസ്ഥകളെ വളരെ മോശമായ രീതിയിലാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുക. അവരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി അതിനെ ശരിയായ രീതിയിൽ കൗൺസിലിങ് നൽകുന്ന രീതി ഇപ്പോഴില്ല. അവർക്ക് ഒരുപാട് അവസരങ്ങൾ കൊടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുട്ടികളെക്കുറിച്ചുളള മുൻവിധിയോടെയാണ് അവരെ സമീപിക്കുക 

വീട് പാട്രിയാർക്കൽ കോടതിയോ?

'പലപ്പോഴും വീട് ഒരു കോടതിയാണ്, അങ്ങേയറ്റം പാട്രിയാർക്കലായ ഒന്ന്. പല കേസുകളിലും കുട്ടികൾ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ അവളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട അമ്മ തന്നെ പ്രതിക്ക് വേണ്ടി വാദിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. കാര്യങ്ങൾ പുറത്തറിയാതിരിക്കാൻ കുട്ടിയെ സമ്മർദത്തിലാക്കാറുണ്ട്. പെൺകുട്ടിയുടെ ചാരിത്ര്യത്തിൽ കെട്ടിത്തൂക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നതാണല്ലോ കുടുംബത്തിന്റെ അഭിമാനം. തന്നെയുമല്ല പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ട കുട്ടിയല്ലാതെ അവർക്ക് വേറെ കുട്ടികളേയും നോക്കേണ്ടതുണ്ട്. അച്ഛനാണ് പ്രതിയെങ്കിൽ ആ പിന്തുണ ഇല്ലാതാകുന്നതോടുകൂടി അവർക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ സാധിക്കാതെ വരികയാണ്. അതുകൊണ്ട് അമ്മമാർ മിണ്ടില്ല. ഒരു കേസിൽ മകളെ പീഡിപ്പിച്ച അച്ഛൻ ജയിലിലായി. ഈ കുട്ടിയുടെ വിവാഹമാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോഴും ആ അമ്മ പറയുന്നത് അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാണ്. മറ്റൊരു കേസിൽ മകളെ പീഡിപ്പിച്ച അച്ഛന് ആറുവർഷമാണ് ശിക്ഷ ലഭിച്ചത്. ആ അമ്മ പറയുന്നത് അച്ഛൻ അത്ര വലിയ കുറ്റമൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല അതല്ലേ ആറുവർഷം മാത്രം ശിക്ഷ ലഭിച്ചത്. അല്ലെങ്കിൽ കൂടുതൽ ശിക്ഷ ലഭിക്കുമായിരുന്നുവെന്നാണ്. അച്ഛൻ പീഡിപ്പിച്ച കേസിൽ കുടുംബസ്വത്ത് പണയം വെച്ച് അച്ഛനെ ജാമ്യത്തിലെടുക്കുന്ന അമ്മമാർ വരെയുണ്ട്.' - പി.ഇ.ഉഷ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

പലപ്പോഴും സ്ത്രീകൾക്ക് വൈകിയാണ് നീതിബോധം വരുന്നത്. പ്രതികളോട് നിസ്സഹായതയിൽ നിന്നുടലെടുത്ത ആശ്രയത്വമോ സഹാനുഭൂതിയോ അനുതാപമോ കുടുംബത്തിന്റെ മാനമോ എല്ലാമായിരിക്കും ആ സ്ത്രീയെ ഇത്തരമൊരു നിലപാടിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നത്. ചില കുടുംബങ്ങളിൽ അമ്മയെ കൊളളാത്തതുകൊണ്ടാണ് അച്ഛൻ മകളെ തേടിപ്പോയതെന്ന അർഥത്തിലുളള കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ കൂടിയാകുമ്പോൾ അമ്മയുടെ തകർച്ച പൂർണമാകുന്നു. അടുത്തിടെ മാധ്യമശ്രദ്ധ നേടിയ ഒരു കേസായിരുന്നു രണ്ടുസഹോദരിമാരെ സഹോദരൻ പീഡിപ്പിക്കുന്ന വാർത്ത. കുട്ടികളുടെ അമ്മയ്ക്ക് കാര്യമറിയാമായിരുന്നു. മൂത്തസഹോദരിയെയാണ് ആദ്യം സഹോദരൻ ഉപദ്രവിക്കുന്നത്. ആ കുട്ടി അനിയത്തിയോട് സഹോദരന്റെ അടുത്ത് പോകരുതെന്ന് വിലക്കുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷേ രണ്ടുപേരും ചൂഷണത്തിന് ഇരയാകുകയാണ്. അവസാനം പോലീസ് സ്‌റ്റേഷനിൽ പോയി ഈ കുട്ടി അഭയം പ്രാപിക്കുകയായിരുന്നു. ഇവിടെ അമ്മ കൂട്ടുപ്രതിയാണ്. വിവരം മറച്ചുവെച്ചു എന്ന കുറ്റം അവർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ പോലീസ് അവരെ പ്രതിചേർത്തിട്ടില്ല. 

ഇതാണോ പുനരധിവാസം?

'ഹോമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്ന കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ ഫോളോഅപ്പ് ഉണ്ടാകുന്നില്ലെന്ന ആക്ഷേപവും നിർഭയ ഹോമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ഒരു അതിജീവിത പങ്കുവെക്കുകയുണ്ടായി. 'ഹോമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഇവർ എന്തുചെയ്യുന്നു, എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നൊന്നും നിർഭയയിലെ ആരും അന്വേഷിക്കാറില്ല. പഴയ പ്രശ്നങ്ങൾ വീണ്ടും നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടോ, കേസിന്റെ കാര്യങ്ങൾ എന്തായി എന്നൊരു അന്വേഷണവും ഉണ്ടാകാറില്ല. അവിടെ നിന്നിറങ്ങിയശേഷം ഞാൻ എന്തുചെയ്യുന്നു, കേസ് എന്തായി എന്നു ചോദിച്ചു ആരും ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഹോമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ശേഷം സമൻസ് വരുമ്പോൾ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് നേരിട്ടാണ് വിളിക്കാറുളളത്. നമ്മൾ തന്നെയാണ് കേസിന് പോകാറുളളത്. ഇതാണോ പുനരിധിവാസം?  ഇത്രയും കാലം ഞങ്ങൾ നോക്കി വളർത്തിയ കുട്ടികൾ, അവർക്ക് ഒരു പ്രശ്നം വന്നപ്പോൾ കൂടെ നിർത്തി തിരിച്ച് അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്ന് അന്വേഷിക്കണ്ടേ? അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ പുനരധിവാസം എന്നതുകൊണ്ട് അവർ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? അതിജീവിതർക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം ഉണ്ട്. പക്ഷേ പലർക്കും അതറിയില്ല. ആലപ്പുഴയിലെ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കാര്യം എനിക്കറിയാം. രണ്ടാനച്ഛനാണ് പ്രതി. കേസ് തീർപ്പായിട്ട് നാലുവർഷം കഴിഞ്ഞു. അവൾക്ക് ഇതുവരെ നഷ്ടപരിഹാരം ലഭിച്ചിട്ടില്ല. പലപ്പോഴും അതിജീവിതർക്ക് ഇക്കാര്യം അറിയണമെന്നില്ല ലീഗൽ കൗൺസിലറാണ് അത് പറയേണ്ടത്. 

നിർഭയിൽ കഴിയുന്ന കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവർക്ക് അവരുടേതായ ഒരിടമുണ്ടാകുന്നില്ല. അവരുടെ സാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാനൊന്നും ഇടമില്ലാതെ.. പോകുന്നിടത്തെല്ലാം ചാക്കുകെട്ടായി പോകുന്നവർ. ആ ചാക്ക് ഒരു ചോദ്യമാണ്. ഒരു കുട്ടി വളർന്നുവരുമ്പോൾ കുറേ സാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാൻ ഉണ്ടാകില്ലേ ഇവിടെ അതില്ല. ഇൻസ്റ്റിറ്റിയൂഷണൽ ആയി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നാം അവർക്ക് കിടക്കാൻ സ്ഥലം കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകും. ഭക്ഷണവും വെള്ളവും കൊടുക്കുന്നുണ്ടാകും പക്ഷേ അവളുടേതായ ഒരിടം ഇത്തരം ഇടങ്ങളിൽ അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട് പോവുകയാണ്. 

.

ഹോമുകളിൽ നിലവിൽ പതിനെട്ടു വയസ്സുവരെ മാത്രമേ അതിജീവിതകളെ താമസിപ്പിക്കാവൂ എന്നുണ്ട്. ഞാനുളളപ്പോൾ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. 26 വയസ്സുവരെയുളളവർ അന്ന് ഹോമുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പലരും വീട്ടിൽ പോകാൻ സാഹചര്യമില്ലാത്തതിനാൽ അവിടെ തുടർന്നതാണ്. അഞ്ചുമുതൽ 20ന് മുകളിൽ പ്രായമുളള കുട്ടികൾ വരെ ഒരു ഹോമിനകത്ത്. രക്ഷിതാക്കളെ പിരിഞ്ഞ്, ജീവിതത്തിൽ നേരിടേണ്ടി വന്ന ഏറ്റവും മോശം അനുഭവവുമായി ഹോമിൽ എത്തുന്ന എല്ലാവർക്കും അവിടെ പൊരുത്തപ്പെട്ട് പോകാൻ കഴിയണമെന്നില്ല. തിരിച്ച് വീട്ടിൽ പോകാൻ കഴിയാത്ത കുട്ടികൾ നിരവധിയുണ്ടാകാം. രണ്ടാനച്ഛന്റെയോ  അമ്മാവന്റെയോ സ്വന്തം അച്ഛന്റെയോ ഉപദ്രവം നേരിടേണ്ടി വന്നവർ. ഇവർക്ക് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോവുക സാധ്യമല്ല. അവർക്കാണ് പുനരധിവാസം വേണ്ടത്. പക്ഷേ അതെത്ര കണ്ട് നടപ്പാകുന്നുണ്ടെന്ന് ചിന്തിക്കണം.' നിർഭയ ഹോമിൽ അന്തേവാസിയായിരുന്ന അതിജീവിത തനിക്കുണ്ടായ അനുഭവങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് സംസാരിച്ചത്. എന്നാൽ ഹോമിലെഫീൽഡ് വർക്കർമാർ അതീവഗുരുതരമായ കേസുകളിൽ ഫോളോ അപ് ഒരുപരിധിവരെ നടത്താറുണ്ടെന്ന് തന്നെയാണ് അധികൃതർ വാദിക്കുന്നത്. 

ഫണ്ടില്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ നഷ്ടപരിഹാരം 

കേസിന്റെ ഗൗരവും അനുസരിച്ചായിരിക്കും പലപ്പോഴും പീഡനം നേരിടേണ്ടി വരുന്ന പെൺകുട്ടിക്കുളള നഷ്ടപരിഹാരം നിശ്ചയിക്കുക. നഷ്ടപരിഹാരം തീരുമാനിക്കുന്നത് ഡിസ്ട്രിക്ട് ലീഗൽ സർവീസ് അതോറിറ്റിയാണ് തീരുമാനിക്കുക. പോക്‌സോ കോടതികൾ വിധി പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ തന്നെ പ്രതിക്കുളള ശിക്ഷ വിധിക്കുന്നതിനൊപ്പം പിഴയും ഈടാക്കാറുണ്ട്. പ്രതി പിഴ ഈടാക്കാകുകയാണെങ്കിൽ അത് അതിജീവിതയ്ക്ക് നൽകണമെന്നാണ് പറയുക. ചിലപ്പോൾ ഡിഎൽഎസ്എയോട് ഇക്കാര്യം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ വിധിയിൽ പരാമർശമുണ്ടാകും. അത്തരം കേസുകളിൽ ഡിഎൽഎസ്എ കുട്ടി നേരിട്ട പീഡനം അത് കുട്ടിയുടെ ശാരീരിക-മാനസിക- പഠനനിലവാരത്തെ, വളർച്ചയെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചുവെന്നും കുട്ടിയിൽ ആഘാതം എത്രത്തോളം ശക്തമാണെന്നും, ചികിത്സ ആവശ്യമുണ്ടോ, കുട്ടിയുടെ പശ്ചാത്തലം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പഠിച്ചതിന് ശേഷമായിരിക്കും നഷ്ടപരിഹാരം തീരുമാനിക്കുക. 

പക്ഷേ, നഷ്ടപരിഹാരം ലഭിക്കാൻ കാലതാമസമെടുക്കാറുണ്ടെന്നും ഈ മേഖലയിൽ വർഷങ്ങളായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്ന അഭിഭാഷകർ പറയുന്നു. ഫണ്ടില്ലെന്നാണ് പലപ്പോഴും ഇതിന് കാരണമായി പറയാറുളളത്.

നിർഭയയിൽ വേണ്ടത് കൂട്ടായ പരിശ്രമം 

എല്ലാ തരത്തിലുമുളള വൊക്കേഷണൽ ട്രെയിനിങ്ങുകൾ, പിക്‌നിക്, സിനിമ, ഡാൻസ് ക്ലാസ്, മ്യൂസിക് ക്ലാസ്, ക്രാഫ്റ്റ് വർക്കുകൾ, സമ്മർ ക്യാമ്പുകൾ തുടങ്ങി കുട്ടികളുടെ വ്യക്തിത്വവികസനത്തിനാവശ്യമായ പരിശീലനങ്ങളെല്ലാം നിർഭയയിൽ നൽകുന്നുണ്ട്. പതിനെട്ടിന് മുകളിൽ പ്രായമായാൽ ഈ കുട്ടികളെ ആഫ്റ്റർ കെയർ ഹോമിലേക്ക് മാറ്റും. സമൂഹത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാൻ ഇവരെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന, സ്വയംപര്യാപ്തരാക്കുന്ന ക്ലാസുകളും പരിശീലനങ്ങളും നൽകിവരുന്നുണ്ട്. 

നിർഭയയിൽ വേണ്ടത് ഒരു കൂട്ടായ പരിശ്രമമാണ്. തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. അത് പരിഹരിക്കുന്നതിനായി കൂട്ടത്തോടെ നിലകൊളളുക എന്നുളളതാണ് വേണ്ടത്. കാവൽ പ്ലസിൽ പറയുന്നത് കുട്ടിക്കും കുട്ടിയുടെ കുടുംബം ദുർബലരാണെങ്കിൽ അവർക്കും ആവശ്യമായ ബോധവൽക്കരണമുൾപ്പടെയുളള സഹായങ്ങൾ നൽകി അവരെ പുനരധിവസിപ്പിക്കണമെന്നാണ്. അതിന് ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളും ഒന്നിച്ച് നിൽക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

എല്ലാം ജീവനക്കാരുടെ കൈയിൽ

ഏതൊരു നിർഭയഹോമിന്റെയും പ്രവർത്തനം അവിടുത്തെ ജീവനക്കാരുടെ പെരുമാറ്റം പോലെയിരിക്കും. തുച്ഛമായ ശമ്പളത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ് പലരും. കോടതിയിൽ പ്രതികളെ കണ്ട് അസ്വസ്ഥരാകുന്ന കുട്ടികളെ അമ്മയെ പോലെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ജീവനക്കാരുണ്ട്. സത്യസന്ധമായിരിക്കും ഇവരുടെ സേവനം ആരോടും പരാതിയോ പരിഭവമോ ഇല്ലാതെ കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്ന ഇവരിൽ നിന്ന് നേർവിപരീതമായിരിക്കും ഇതൊരു ജോലി മാത്രമായി കാണുന്നവരുടെ പെരുമാറ്റം.