'അവളെന്റെ കൈയില്‍ പിടിച്ചു, ഭക്ഷണപ്പൊതി തട്ടിപ്പറിച്ചു; വിശപ്പിന് ഭൂമിയിലൊറ്റ ഭാഷയേ ഉള്ളല്ലോ'

വെയിലും തണുപ്പും മഴയും ഓണവും വിഷുവും പെരുന്നാളുകളും രാത്രിത്തല്ലുകളും കടന്നുപോകുന്നു. ആവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ആ അന്തമില്ലാത്ത പാതകളില്‍ ആര്‍ദ്രതകള്‍ നഷ്ടമായി, ഇരുമ്പിന്‍ കാട്ടിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ നടന്നു... കൈ തൊടുന്ന ഇടമെല്ലാം വെയിലേറ്റു പൊള്ളിയ ഇരുമ്പായിരുന്നു. കാല്‍ച്ചുവട്ടില്‍ ഇരുമ്പായിരുന്നു. ചുറ്റും അലറി വിളിച്ചത് ഇരുമ്പിന്റെ ഉഗ്രതാളങ്ങളായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടിയിരുന്നു. പ്ലാന്റില്‍ മെസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ടോക്കണ്‍ എടുത്തു വാങ്ങാവുന്ന ചോറും ഇറച്ചിയും മീനും ലസിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഇരുമ്പിന്‍കാടിന്റെ തുറസുകളില്‍ പണിയെടുത്തിരുന്ന സിവില്‍ തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണംപോലും കൃത്യമായിട്ടു കിട്ടിയിരുന്നില്ല. ഞങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടുന്ന കൂലിയുടെ മൂന്നിലൊന്നുപോലും അവര്‍ക്കു കിട്ടിയില്ല. എന്നിട്ടും പണിയെടുക്കാനായിമാത്രം അവര്‍ ജീവിച്ചു.

അവരുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് അപൂര്‍വമായി പെണ്‍ശരീരങ്ങള്‍ കണ്ടത്. തലയില്‍ വലിയ കരിങ്കല്ലും ചുമന്ന് കാലില്‍ ചെരുപ്പുപോലുമില്ലാതെ തീയില്‍ ചവിട്ടി അവര്‍ നടന്നു. അവരുടെ നരച്ച് നിറം മങ്ങിയ ചേലത്തുമ്പുകളില്‍ പോയകാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകളായി, നിറങ്ങള്‍ അതിരിട്ടുനിന്നു. അവരുടെ മണ്ണായിരുന്നു അത്. അവരുടെ കൃഷിയിടങ്ങളായിരുന്നു അവിടം. അവര്‍ ഓടിക്കളിച്ച പാതകളായിരുന്നു അത്. ആ മണ്ണില്‍ വീണ അവരുടെ കണ്ണീരിനെ അളന്നെടുക്കാന്‍ ഭൂമിയിലെ മുഴുവന്‍ അളവുപാത്രങ്ങളും മതിയാവുമായിരുന്നില്ല. ആ മണ്ണില്‍നിന്നും ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ട പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും വൃദ്ധരും സമയക്കണക്കില്ലാതെ കുറഞ്ഞ കൂലിക്ക് അവിടെ പണിയെടുത്തു. 

പച്ചരിയും പച്ചക്കറികളും ഒന്നിച്ചിട്ട് പുഴുങ്ങിയ ഒരുനേരഭക്ഷണം ആ തീച്ചൂടിലിരുന്ന് അവര്‍ ഒരുമിച്ചു കഴിച്ചു. എല്ലാ ദുരിതങ്ങള്‍ക്കും തീച്ചൂടുകള്‍ക്കും നടുവില്‍ മഞ്ജുള എന്ന പെണ്‍കുട്ടി സൂര്യകാന്തിപ്പാടങ്ങളിലെ കുളിര്‍കാറ്റായി എന്റെ മുമ്പിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവളുടെ ദാവണിക്കും ജമ്പറിനും കടുംവര്‍ണ്ണങ്ങളായിരുന്നു. ആ മൂക്കുത്തിക്ക് വെയില്‍ച്ചില്ലിന്റെ തിളക്കമായിരുന്നു. ആ വര്‍ണ്ണവും തിളക്കവും സൂക്ഷിക്കാനായി അവള്‍ സഹിച്ച ദുരിതങ്ങളെ, വിശപ്പിന്റെ തിരമാലകളെ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

എന്റെ നിസ്സഹായതകളില്‍ അവളുടെ ശരീരം മോഹനമായി. മൂക്കുത്തിത്തിളക്കത്തെ തോല്‍പ്പിക്കുന്ന കണ്‍തിളക്കം അദ്ഭുതമായി. മുമ്പിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോഴെല്ലാം അവള്‍ എന്നെ നോക്കി. ഞാന്‍ ലേബര്‍ ക്യാമ്പിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോഴൊക്കെ എന്റെ കൈയില്‍ ഭക്ഷണപ്പൊതികളുണ്ടാവും.

തൊഴിലാളികളെല്ലാം വെള്ളം കുടിക്കുന്നത് ഒരേ ടാങ്കില്‍ നിന്നാണ്. ആ പൈപ്പിന്‍ ചുവട്ടില്‍നിന്ന് അവള്‍ വെള്ളം കുടിച്ചപ്പോഴൊക്കെ ഞാനും വെള്ളം കുടിച്ചു. എനിക്കറിയാവുന്ന തെലുങ്കില്‍ ഞാനവളോട് പേര്‍ ചോദിച്ചു. അവള്‍ പേര്‍ പറഞ്ഞില്ല. അവള്‍ക്കൊരു കഴുതയുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ ജോലിക്കു വരുമ്പോള്‍ അതും കൂടെവന്നു. അവള്‍ വെള്ളം കുടിക്കുമ്പോള്‍ അതും വെള്ളം കുടിക്കും. അവളുടെ കഴുത മറ്റു ജോലിക്കാര്‍ക്ക് തടസ്സം ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ അവരവളെ പേരുചൊല്ലി ചീത്തവിളിക്കും. ആ വിളിയില്‍നിന്നാണ് അവളുടെ പേര്‍ മഞ്ജുളയെന്നാണെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത്.

ഇടയ്ക്ക് മഴപെയ്യുമ്പോള്‍ വെല്‍ഡിങ്ങും കട്ടിങ്ങുമൊക്കെ നിര്‍ത്തിവെച്ച് കേബിളുകള്‍ വലിച്ചുവാരി ഗോഡൗണില്‍ കൊണ്ടിട്ട് ഞങ്ങള്‍ വിശ്രമിക്കും. സിവില്‍ തൊഴിലാളികള്‍ അപ്പോഴും മഴ നനഞ്ഞ് കല്ലും മെറ്റലും ചുമക്കുന്നുണ്ടാവും. തന്റെ ദേഹത്തിന് താങ്ങാവുന്നതിലധികം ഭാരമുള്ള കല്ലും ചുമന്ന് മഴനനഞ്ഞ് നടന്നുപോവുന്ന മഞ്ജുളയുടെ ശരീരവടിവുകളെയാണ് എന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഉഴിഞ്ഞത്. അവളുടെ ശരീരത്തിന് സൂര്യകാന്തികളുടെ ഗന്ധമാവുമെന്ന് ഞാന്‍ സങ്കല്‍പ്പിച്ചു. മഴ നനഞ്ഞ ഉടലുമായി നായികമാര്‍ തിരശ്ശീലയില്‍ നിന്നിറങ്ങി വന്ന്, എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ വേഗം കൂട്ടി.

മഴ ഒരു ദിവസം നീണ്ടുനിന്നാല്‍ സൈറ്റിലാകെ വെള്ളം നിറയും. പിന്നെ വെള്ളം വാര്‍ന്നുപോകാന്‍വേണ്ട രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം ഞങ്ങള്‍ക്ക് അവധിയായിരിക്കും. ലേബര്‍ ക്യാമ്പില്‍ മദ്യക്കുപ്പികള്‍ ആനന്ദനൃത്തമാടും. ചീട്ടുകളിത്തല്ല് ചോരക്കളിയായി മാറും. തലയില്‍നിന്നും ചോരയൊലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആരൊക്കെയോ ഇറങ്ങി ഓടും. മനുഷ്യര്‍, വെറും മനുഷ്യര്‍... തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തോട്, അതിന്റെ തീരാദുരിതങ്ങളോട് ലഹരി മോന്തിയും തമ്മില്‍ത്തല്ലിയും കലഹിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ ഹാളിന്റെ വാതിലിനടുത്ത് നിലത്തു വിരിച്ച പുല്‍പ്പായയില്‍ കിടന്ന്, പുതപ്പുകൊണ്ട് ദേഹമാകെ മൂടി ഞാന്‍ മഞ്ജുളയുടെ ശരീരം തേടി ചെല്ലും. അവളുടെ മഴ നനഞ്ഞ ദാവണിയുടെ ഗന്ധം ശ്വസിക്കും. സൂര്യകാന്തികളുടെ ഗന്ധം എന്റെ കരചലനങ്ങള്‍ക്ക് വേഗത കൂട്ടും. ഞാനാ മൂക്കുത്തിയുടെ വെയില്‍ച്ചില്ലില്‍ ചുംബിക്കും. ആ വസ്ത്ര വാതിലുകളെല്ലാം എന്റെയുള്ളില്‍ തുറക്കപ്പെടും.

അവളപ്പോള്‍ തന്നേക്കാള്‍ വലിപ്പമുള്ള കല്ലും ചുമന്ന് ചളിപ്പാതയിലൂടെ നടക്കുകയാവും. അവള്‍ പാടെ പട്ടിണിയിലായിരുന്നു. കുടിലുകളില്‍നിന്ന് തയ്യാറാക്കി കൊണ്ടുവരുന്ന റാഗി ഉണ്ടകള്‍ വയറ്റില്‍ കിടന്നു കത്തിത്തീരുമായിരുന്നു. രണ്ടോ മൂന്നോ റാഗി ഉണ്ടകള്‍മാത്രം കഴിച്ച് പതിനെട്ട് മണിക്കൂര്‍ പണിയെടുക്കുന്ന അവരുടെ സഹനശക്തിയുടെ പേരും ജീവിതം എന്നുതന്നെയായിരുന്നു.

ജോലിയില്ലാത്ത മഴനാളുകളിലൊന്നില്‍ മെസ്സിലേക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഞാനവളെ വഴിയില്‍വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടി. പണിതീരാത്ത കരിങ്കല്‍ഭിത്തിയില്‍ തന്റെ കഴുതയെയും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് അവളിരുന്നു. അവളുടെ ജമ്പറും ദാവണിയും നനഞ്ഞുകുതിര്‍ന്നിരുന്നു. ആ ശരീരമുഴുപ്പുകളില്‍ ആസക്തനായി അന്തിച്ചുനിന്ന എന്നെ നോക്കി അവള്‍ ചിരിച്ചു. മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ ആകാശത്തിനു ചുവട്ടില്‍ കമ്പിവേലികള്‍ക്കപ്പുറം കടലപ്പാടങ്ങളിലൂടെ കാറ്റുകള്‍ കടന്നുപോയി.