'എഴുത്തില്‍ മുഴുകിയാല്‍ പരിസരം പാടേ മറക്കും, വായിക്കാനും എഴുതാനുമായി ഒരു ജന്മം എന്നുതോന്നും'

മാതൃഭൂമി പത്രാധിപരായിരുന്ന കെ.പി. കേശവമേനോന്റെ സമയനിഷ്ഠയെപ്പറ്റി കേട്ട കഥകളാണ് ഓര്‍മയിലെത്തുന്നത്. ഒരു പ്രധാന സമ്മേളനത്തില്‍ അദ്ദേഹം അധ്യക്ഷനാണ്. ഉദ്ഘാടകനായ അന്നത്തെ ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രപതി സമയത്തിനെത്താതിരുന്നപ്പോള്‍ അധ്യക്ഷപ്രസംഗം ആദ്യം നടത്തി അദ്ദേഹം സ്ഥലംവിട്ടുവത്രേ. ഇതുപോലെ എത്രയോ സംഭവങ്ങള്‍ അക്കാലത്ത് കേള്‍ക്കുകയുണ്ടായി.

രാവിലെ പത്ത് മണിക്ക് ഒരു സമ്മേളനമുണ്ടെന്നും വിളിക്കാന്‍ ആള്‍ വരുമെന്നും പറഞ്ഞാല്‍ കൃത്യസമയത്തുതന്നെ ഒരുങ്ങിയിരിക്കും. പലരെയും കൂട്ടിവരേണ്ടതിനാല്‍ സംഘാടകരെത്തുന്നതുതന്നെ പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞാവും. വളരെ മുന്‍പേ കാത്തിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നതിന് 'എണ്ണ തേപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തുംപോലെ' എന്നൊരുപമ പറയാറുണ്ട്. കുട്ടിക്കാലത്ത് അമ്മ മേലാകെ കുളിര്‍ക്കെ എണ്ണ തേപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തും. എണ്ണ ദേഹത്തുപിടിക്കട്ടെ എന്നുപറഞ്ഞ് വളരെ നേരം കഴിഞ്ഞാണ് കുളിപ്പിക്കുക. എണ്ണ തേപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തിയാല്‍ പിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല. അതാണ് ആ ശൈലിയുടെ ഉറവിടം.

ഏതെങ്കിലും സമ്മേളനത്തിന് ഇന്ന സമയത്തെത്തണം എന്ന അറിയിപ്പുകിട്ടിയാല്‍ കൃത്യസമയത്ത് സ്ഥലത്തെത്തിയിരിക്കും. സദസ്യര്‍ എന്നുവേണ്ട സംഘാടകരെല്ലാവരുംതന്നെ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. ഒഴിഞ്ഞ ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍ നോക്കി കാത്തിരിപ്പുതന്നെ. നൂറാംതവണയും ഈയനുഭവമുണ്ടായാലും സ്വഭാവത്തില്‍ മാറ്റമില്ല. ഒരിക്കല്‍ ഒരു ബന്ധു ആകാശവാണി കാണാന്‍ കുട്ടികളെയുംകൊണ്ട് വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിക്ക് എത്തുമെന്ന് ഫോണ്‍ചെയ്തറിയിച്ചു. വാച്ചില്‍ അഞ്ചു മണി കഴിഞ്ഞതും ഓഫീസില്‍നിന്ന് ഇറങ്ങിയൊരു പോക്ക്! ബന്ധു ബസ്സുകയറി എത്തിയപ്പോഴേക്കും അഞ്ചരയായി. ആളെ അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ പോയല്ലോ എന്ന ഉത്തരം കിട്ടിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് നീരസമായി എന്ന് പറയേണ്ടതില്ല. അങ്ങനെ എത്രയോ സംഭവങ്ങള്‍!

കടുത്ത മദ്യവിരോധമായിരുന്നു മറ്റൊന്ന്. എന്നാല്‍, മദ്യപാനമെന്ന ദൗര്‍ബല്യം ബാധിച്ചവരോട് സഹാനുഭൂതി മാത്രമേയുള്ളൂ. മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും ദൂരസ്ഥലങ്ങളില്‍ സമ്മേളനങ്ങള്‍ക്കോ ഓഫീസ് ഡ്യൂട്ടിക്കോ പോയി തിരിച്ചെത്തുമ്പോള്‍ പാതിരയായാലും കുളി നിര്‍ബന്ധം. തോര്‍ത്തും തോളിലിട്ട് നേരേ കുളിമുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ പറയും: 'എന്റെ വലതുവശത്ത് ഇരുന്നത് മദ്യകുംഭമായിരുന്നു!' പലപ്പോഴും ഇതാണനുഭവമെങ്കിലും ഒരാളുടെയും പേര് പറയുകയില്ല!

അനുഗൃഹീതശബ്ദത്തിനുടമയായ ആകാശവാണി ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് പി.എം. അഹമ്മദ്കോയ ഒരനുഭവം രേഖപ്പെടുത്തിയത് ഇങ്ങനെ:'... പരിപാടികള്‍ പുറത്തുപോയി റെക്കോഡ് ചെയ്തുകൊണ്ടുവരുന്ന പതിവുണ്ടല്ലോ. പലപ്പോഴും പിറ്റേന്നേ മടങ്ങാന്‍ പറ്റൂ. അങ്ങനെയൊരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ആതിഥേയരുടെ സത്കാരമാണ് രംഗം. മദ്യം വന്നു. നിര്‍ബന്ധിച്ചിട്ടും കക്കാടിനുമാത്രം കുലുക്കമില്ല. ഒരാള്‍ മാത്രം കൂട്ടത്തില്‍ കൂടാതെ! ലഹരി മൂത്ത ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു കുസൃതി തോന്നി. മദ്യക്കുപ്പിയെടുത്ത് കക്കാടിന്റെ തലയില്‍ കമിഴ്ത്തി. ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തപോലെ കുളിമുറിയില്‍ പോയി കുളിച്ച് ഈറനും ധരിച്ച് കൈകെട്ടി താളംപിടിച്ച് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വസ്ഥാനത്തുവന്നിരുന്നു. ആ അക്ഷോഭ്യത കണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ലഹരിയിറങ്ങി.'

എന്നാലിത്തരം അനുഭവങ്ങളൊന്നും വീട്ടില്‍ വന്നുപറയാറില്ല. സത്യസന്ധതയാണ് മറ്റൊരു നിഷ്ഠ. കളിയായിപ്പോലും കളവു പറയില്ല. ആരെങ്കിലും കളവു പറയുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലായാല്‍ ക്ഷമിക്കുകയുമില്ല. പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള അഭിനിവേശമാണ് ഇനിയൊന്ന്. 'എനിക്ക് മൂന്നാവശ്യങ്ങളേയുള്ളൂ; ഒന്ന്, പുസ്തകങ്ങള്‍. രണ്ട്, പുസ്തകങ്ങള്‍. മൂന്ന്, പുസ്തകങ്ങള്‍!' പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരന്‍ ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ വാക്കുകളാണിത്. ഈ ചൊല്ല് അക്ഷരംപ്രതി ജീവിതത്തില്‍ നടപ്പാക്കി. റേഷനരി വാങ്ങാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന സമയത്താണെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകം കണ്ടാല്‍ വാങ്ങിയിരിക്കും. പുസ്തകങ്ങള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന കാര്യത്തിലും അതീവശ്രദ്ധ പുലര്‍ത്തി. ഷെല്‍ഫിലെ 'ഇന്ന വരിയിലെ ഇത്രാമത്തെ പുസ്തകം' എന്ന് കണ്ണുമടച്ചു പറയും. ഞാനേതെങ്കിലും പുസ്തകം വായിക്കാനെടുത്ത് യഥാസ്ഥാനത്ത് വെച്ചില്ലെങ്കില്‍ വഴക്ക് ഉറപ്പാണ്!

പലരും പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കാന്‍ കൊണ്ടുപോകും. തിരിച്ചുതരാത്തവരോട് വല്ലാത്ത നീരസമാണ്. 'വായിക്കാന്‍ ജിജ്ഞാസയുള്ള ആളാണെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും വായിച്ച് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരും. അല്ലാത്തവര്‍ അക്ഷരസ്നേഹികളെന്നുനടിക്കുന്ന അക്ഷരവൈരികളാണ്' എന്നാണ് പറയാറ്.

'പുസ്തകം തിരിച്ചേല്‍പ്പിക്യേ? ഹേയ്, ഞങ്ങള്‍ക്കങ്ങനെയൊരു സ്വഭാവംതന്നെയില്ല' എന്ന് ലാഘവത്തോടെ പറയുന്നവരോട് ഒരിക്കലും പൊറുത്തില്ല. വളരെ വേഗത്തിലാണ് വായന. പ്രധാനപ്പെട്ട വരികള്‍ക്ക് അടിവരയിടും. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളില്‍ മാര്‍ജിനില്‍ അഭിപ്രായങ്ങളും കുറിച്ചിടും. അങ്ങനെ കൈയടയാളം വഹിക്കാത്ത പുസ്തകങ്ങള്‍ ഷെല്‍ഫിലുണ്ടാവില്ല.

ഭക്ഷണകാര്യത്തിലുള്ള ലാളിത്യമാണ് മറ്റൊരു സവിശേഷത. പരിപൂര്‍ണ സസ്യാഹാരശീലം. ഇന്നയിന്ന വിഭവങ്ങള്‍ വേണമെന്ന ഒരു നിര്‍ബന്ധവുമില്ല. ഇഷ്ടങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ കാളനും കടുമാങ്ങയും എന്നുപറഞ്ഞപോലെ തനി യാഥാസ്ഥിതികത്വം. മുന്‍പില്‍ കൊണ്ടുവെച്ചത് എന്താണ് എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല എന്ന് തോന്നുംവിധം തിരക്കിട്ടാണ് ഊണ്. എങ്കിലും രുചികളെപ്പറ്റി സൂക്ഷ്മതയുണ്ട്. കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെയാണ് ഉണ്ണാനിരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ എന്റെ പാചകത്തെ കളിയാക്കാന്‍ കിട്ടുന്ന ഒരവസരവും പാഴാക്കില്ല. അതിനാല്‍ വിശേഷവിധിയായി ആരെങ്കിലും ഊണുകഴിക്കാന്‍ വരുന്നുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാല്‍ എനിക്കു പരിഭ്രമം തുടങ്ങും. അങ്ങനെയല്ലാത്ത ദിവസങ്ങള്‍ തുലോം കുറവും! ഊണുമേശയിലെ ആ സജീവത എത്ര ആഹ്ലാദപ്രദമായിരുന്നു!