മാതൃഭൂമി ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, അനൂപ് ദാസിന്റെ 'മറ്റൊരു (മഹാ)ഭാരതം' എന്ന പുസ്തകത്തില്നിന്ന്:
കുഴിയില്, തഴച്ചുവളര്ന്ന മുടി. മണ്ണുകലര്ന്ന കറുത്ത മുടിയിഴകള്ക്ക് രണ്ടുവശത്തുമായി ഉയര്ന്നുനില്ക്കുന്ന പിഞ്ചുകൈകള്. എന്റെ മനസ്സില് സുജിത്തിന്റെ ചിത്രം ഇതു മാത്രമാണ്. ആ രണ്ടുവയസ്സുകാരന്റെ ലോകം കുഴല്ക്കിണറില് അവസാനിച്ചു. കിണറിനു പുറത്ത് അനേകായിരങ്ങള് തടിച്ചുകൂടിയതും പ്രാണനെ രക്ഷിക്കാന്, അമ്മ പ്രാണവേദന കടിച്ചമര്ത്തി സഞ്ചി തുന്നിയതും നാടൊന്നാകെ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നതും അവനറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ലെന്നുറപ്പാണ്. ആ സമയമത്രയും ജീവശ്വാസത്തിനായി കിണഞ്ഞതാവുമവന്.
വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ടാണ് തിരുച്ചിറപ്പള്ളിയില് രണ്ടുവയസ്സുള്ള ഒരു കുഞ്ഞ് കുഴല്ക്കിണറില് വീണതായി വിവരമറിഞ്ഞത്. കിണറില് 26 അടി താഴെയാണ് കുട്ടിയുള്ളതെന്നും ഉടന് രക്ഷിച്ചേക്കുമെന്നും ആദ്യ റിപ്പോര്ട്ട്. ശ്രമങ്ങളെല്ലാം പരാജയപ്പെടുന്നതിന്റെ വിവരങ്ങള് മാത്രമാണ് ഓരോ മണിക്കൂറിലും പുറത്തുവന്നത്. കുഴല്ക്കിണറിനുള്ളിലൂടെത്തന്നെ പിടിച്ചുയര്ത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങള് ആറു തവണ പരാജയപ്പെട്ടു. ആ സമയത്തിനുള്ളില് കുഞ്ഞ് 26 അടിയില്നിന്ന് 36 അടിയിലേക്കും പിന്നീട് അന്പതിലേക്കും അറുപതിലേക്കും, ഒടുവില് 88 അടി താഴ്ചയിലേക്കും പതിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും രണ്ടു പകലുകള് അസ്തമിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞായറാഴ്ച പുലര്ന്നതോടെ സമാന്തരമായി ഒരു കുഴിയെടുത്ത് കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാനുള്ള തീരുമാനത്തിലേക്ക് രക്ഷാപ്രവര്ത്തകര് എത്തി. ഈഘട്ടത്തിലാണ് ഞങ്ങള് തിരുച്ചിറപ്പള്ളിയിലേക്കു തിരിച്ചത്. കുഞ്ഞിനെ ഉടനെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയേക്കാം എന്ന പ്രതീക്ഷകളാണ് അത്രയും സമയം ആ യാത്ര മാറ്റിവെച്ചത്. രണ്ടു ദിവസം പിന്നിട്ടതോടെ പ്രതീക്ഷകള്ക്കുമേല് കാര്മേഘങ്ങള് മൂടി.
കുറച്ചു ദിവസമായി കനത്ത മഴയാണ് തമിഴ്നാട്ടിലാകെ. മുന്നിലെ വാഹനംപോലും ശരിയായി കാണാന് കഴിയാത്തത്ര ശക്തമായ മഴയില് തിരുച്ചിറപ്പള്ളിയിലെത്തി. മണപ്പാറയിലേക്ക് ഇനിയും നാല്പ്പതു കിലോമീറ്റര് ദൂരം. മഴ മാറിനില്ക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഇരുട്ടു പടര്ന്നിട്ടുണ്ട്. മണപ്പാറയില്നിന്ന് നടുക്കാട്ട്പെട്ടിയിലേക്ക് ചെറിയ റോഡാണ്. ആദ്യം കാണുന്ന കുറച്ചു വീടുകള് കഴിഞ്ഞാല് റോഡിന്റെ രണ്ടു ഭാഗത്തും കൃഷിയിടങ്ങള്. ചോളമാണ് പ്രധാന കൃഷി. പയറും കാണുന്നുണ്ട്. കുറച്ചിടത്ത് നെല്ലും. മൂന്നു കിലോമീറ്റര് മുന്നോട്ടുപോയി. ഇടതുഭാഗത്ത് വലിയ വെളിച്ചം, നാട്ടിലൊക്കെ കാണാവുന്ന ക്രെയിനിന്റെ നാലോ അഞ്ചോ ഇരട്ടി വലുപ്പമുള്ള മൂന്നു യന്ത്രങ്ങള് ആ വെളിച്ചത്തില് ഉയര്ന്നുകാണുന്നുണ്ട്. വണ്ടി നിര്ത്തി സുജിത്തിന്റെ വീടിനു മുന്നില് എത്തുമ്പോഴേക്ക് അവിടെ മാധ്യമപ്രവര്ത്തകരെല്ലാം ഉപമുഖ്യമന്ത്രി പനീര്സെല്വത്തിന്റെ പ്രതികരണത്തിനായി കാത്തുനില്ക്കുകയാണ്.
'88 അടി താഴ്ചയിലാണ് കുഞ്ഞുള്ളത്. കുഴല്ക്കിണറിനുള്ളിലൂടെത്തന്നെ കുഞ്ഞിനെ പുറത്തെടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങള് നിര്ത്തി. സമാന്തരമായി 95 അടി ആഴത്തില് കുഴിയെടുത്ത് കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. അതിനുള്ള ശ്രമങ്ങള് പുരോഗമിക്കുന്നു,' പനീര്സെല്വം പറഞ്ഞു.
ഇപ്പോള് എത്രയടി കുഴിച്ചു?
'36 അടിയെത്തി.'
പുതിയ യന്ത്രത്തിന് കുഴിക്കാനുള്ള കപ്പാസിറ്റി എത്രയാണ്?
'പെട്രോളിയം ഖനനത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന യന്ത്രമാണിത്. മണിക്കൂറില് 10 അടി താഴ്ചയില് കുഴിക്കാനുള്ള ശേഷിയുണ്ട്.'
ഇപ്പോഴത്തെ നിലയില് പോയാല് പുലര്ച്ചയാകുമ്പോഴേക്ക് കുഞ്ഞിനെ പുറത്തെടുക്കാന് കഴിയുമല്ലേ?
'അങ്ങനെയാണ് നമ്മളെല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.'
തമിഴ്നാട്ടിലാകെ ഇങ്ങനെ മൂടാതെ കിടക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് കിണറുകളുണ്ടല്ലോ, ഇത്തരം സംഭവങ്ങള് ആവര്ത്തിക്കാതിരിക്കാന് ഇനിയെന്ത് നടപടിയാണ് സര്ക്കാര് സ്വീകരിക്കുക?
'ശക്തമായ ഇടപെടലാണ് ആലോചിക്കുന്നത്. ഉപയോഗശൂന്യമായ കുഴല്ക്കിണറുകള് മൂടാത്തവര്ക്കെതിരെ നിയമനടപടികള് ഉള്പ്പെടെ സ്വീകരിക്കും.'
കുഴല്ക്കിണറിനടുത്തുള്ള മറ്റൊരു കിണറിലൂടെ കുഞ്ഞിനെ പുറത്തെടുക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യത ഉദ്യോഗസ്ഥര് പരിശോധിച്ചു. അവിടെയും തടസ്സം പാറയാണ്.
ഈ സമയത്താണ് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാണാന് അകത്തേക്കു കയറിയത്. കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയൊരു ബനിയനും ട്രൗസറും നെഞ്ചോടു ചേര്ത്തുപിടിച്ച അമ്മ കണ്ണീര് പൊഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
'എതാവത് സാപ്പിട്, എതാവത് സാപ്പിട്,' അച്ഛന് അമ്മയോടു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലേ?
'ഇല്ല, മൂന്നു ദിവസമായി.'
അവരുടെ മുഖത്തുനോക്കാനല്ലാതെ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാന് എനിക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. വില്സണ് നിര്വ്വികാരമായ ഒരവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, കരഞ്ഞുതീര്ന്നതാവും.
കര്ഷകനാണ് വില്സണ്. വില്സന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും കര്ഷകത്തൊഴിലാളികള്. ചോളമാണ് കൃഷിയെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. കൃഷിക്കായാണ് കിണറു കുത്തിയത്. വെള്ളം കിട്ടാതായപ്പൊ മണ്ണിട്ടു മൂടി. പക്ഷേ, മഴയില് വീണ്ടും കുഴിയായി.
മടിയിലൊരു കുഞ്ഞുണ്ടായിരുന്നു.
ഇതാരാണ്?
'സുജിത്തിന്റെ ചേട്ടന്.'
അവന്റെ പേര് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുതന്നിരുന്നു, ഓര്മ്മയിലില്ല. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നവനറിയില്ല. പക്ഷേ, ഇത്രയും ദിവസം ഒരുമിച്ച് കളിച്ചുനടന്ന അനിയന് ഇപ്പോഴില്ല എന്ന് അവനും അറിയുന്നു.
സമാന്തരമായി എടുക്കുന്ന കുഴിയിലെ പണി ഇടയ്ക്കിടെ നിര്ത്തിവെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പാറ പൊട്ടിക്കുന്ന യന്ത്രത്തിന്റെ അഗ്രഭാഗം തഴഞ്ഞുതീരുന്നതാണ് കാരണം. മണിക്കൂറില് പത്തടി പോയിട്ട് രണ്ടടിപോലും കുഴിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകാന് കഴിയുന്നില്ല. ശ്രമം തുടര്ന്നു. ഇതുവരെ എടുത്ത കുഴിയില് അഞ്ച് കുഴല്ക്കിണറുകള് കുഴിച്ചു. വൈകീട്ടാകുമ്പോഴേക്ക് സമാന്തര കുഴിയിലെ കുഴല്ക്കിണറുകള് 67 അടിയെത്തിയെന്ന വാര്ത്ത ലഭിച്ചു. പക്ഷേ, 37 അടി 1.20 മീറ്ററില് തുരക്കാന് ബാക്കിയുണ്ട്. അതു കഴിഞ്ഞു വേണം വീണ്ടും കുഴല്ക്കിണര് കുഴിക്കാന്. സാദ്ധ്യത മങ്ങിമങ്ങി വന്നു.
അപ്പോഴും ആയിരക്കണക്കിന് ജനങ്ങള് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചോളപ്പാടങ്ങള്ക്കു നടുവില് അവര്ക്കായി പോലീസ് ബാരിക്കേഡ് തീര്ത്തു. കരഞ്ഞും സങ്കടപ്പെട്ടും സ്വയം പഴിച്ചും അവര് വന്നുംപോയുമിരുന്നു. ഈ ഗ്രാമത്തിലുള്ളവര്, തമിഴ്നാടിന്റെ എല്ലാ മുക്കിലും മൂലയിലും ഉള്ളവര്.
വൈകിട്ടാണ് നടുക്കാട്ട്പെട്ടിയിലെ കാറ്റില് മരണത്തിന്റെ ഗന്ധമുയര്ന്നത്. ഡോക്ടര്മാര് കുഴി പരിശോധിച്ചു. മരണം സ്ഥിരീകരിച്ചു. പക്ഷേ, പുറത്തുവിട്ടില്ല. തുടക്കം മുതല് രക്ഷാപ്രവര്ത്തനത്തിന്റെ നേതൃത്വമായ ആരോഗ്യമന്ത്രി വിജയഭാസ്കര് വീട്ടുകാരുമായി സംസാരിച്ചു. അവരെ കാര്യങ്ങള് ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തി. ശേഷം ഉദ്യോഗസ്ഥരെ വിളിച്ച് യോഗം ചേര്ന്നു. സമാന്തര കുഴിനിര്മ്മാണം അര്ദ്ധരാത്രിയോടെ നിര്ത്തി. കുഴല്ക്കിണര് നില്ക്കുന്ന ഭാഗം നന്നായി മറച്ചു. മൃതദേഹം കുഴല്ക്കിണറിനുള്ളിലൂടെത്തന്നെ പുറത്തെടുക്കാന് തീരുമാനിച്ചു.
ദേശീയ ദുരന്തനിവാരണ സേനയിലെ മലയാളി ഉദ്യോഗസ്ഥന് ജിതേഷ് ആണ് ഇതിനു നേതൃത്വം നല്കിയത്. പുലര്ച്ചെ ഒന്നരയോടെ ആദ്യ ശരീരഭാഗം ലഭിച്ചു. മൂന്നരയോടെ റവന്യു സെക്രട്ടറി മരണം സ്ഥിരീകരിച്ചു. നാല് മുപ്പതിന് പ്രധാന ശരീരഭാഗങ്ങളെല്ലാം കിട്ടി. അഴുകിയ മൃതദേഹത്തില്നിന്ന് കുറേ ഭാഗങ്ങള്, കിണറിന്റെ 600 അടി താഴ്ചയില് പതിച്ചു.
പോസ്റ്റ്മോര്ട്ടം നടപടികള് പൂര്ത്തിയാക്കി, ഫാത്തിമ പുത്തൂരിലെ പള്ളി സെമിത്തേരിയിലേക്ക്. അവിടെ അനേകം കല്ലറകള്ക്കിടയില് സുജിത്തിനായി പനിനീര്പ്പൂക്കള് വിരിച്ച ഒരിടം. ആയിരങ്ങളാണ് അന്ത്യാഞ്ജലി അര്പ്പിച്ചത്. മെഴുകുതിരിയും പനിനീര്പ്പൂക്കളുമായി പിന്നെയും മനുഷ്യര് എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഫാത്തിമ മാതാ പള്ളി സെമിത്തേരിയില് സുജിത്തിനെ മണ്ണിട്ടു മൂടിയ അതേ സമയത്ത് വീട്ടുമുറ്റത്തെ കുഴല്ക്കിണറില് കോണ്ക്രീറ്റ് നിറച്ചു. അവനുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് ദീപാവലിപ്പടക്കം പൊട്ടിക്കേണ്ടിയിരുന്ന മുറ്റത്ത് ചെറിയൊരു പന്തലുയര്ന്നു. നാലുപാടുമുള്ള ചോളപ്പാടങ്ങളില്നിന്ന് രക്ഷാപ്രവര്ത്തകരും യന്ത്രങ്ങളും മടക്കയാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങി.
രണ്ടു ചോദ്യം മാത്രം അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നൂറടി താഴ്ചയിലുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിച്ചെടുക്കാന് മാത്രം ഉയരത്തിലേക്ക് നമ്മുടെ സാങ്കേതികവിദ്യ ഇനി എപ്പോഴാണ് വളരുക?
നമ്മളെല്ലാം എന്നാണ് ജാഗ്രത കാട്ടിത്തുടങ്ങുക?
ഒരു ചിത്രം മാത്രം മനസ്സില് പതിഞ്ഞു.
തഴച്ചുവളര്ന്ന മുടി. മണ്ണുകലര്ന്ന കറുത്ത മുടിയിഴകള്ക്ക് രണ്ടുവശത്തുമായി ഉയര്ന്നുനില്ക്കുന്ന പിഞ്ചു കൈകള്.
മാപ്പ് എന്നുമാത്രം പറയാം, ആ പൈതലിനോട്.
മാപ്പ്...
Content Highlights: Book excerpt from the book 'Mattoru maha bharatham'
Published: 29 Jan 2025, 12:38 pm IST
Related Topics
Disclaimer: Kindly avoid objectionable, derogatory, unlawful and lewd comments, while responding to reports. Such comments are punishable under cyber laws. Please keep away from personal attacks. The opinions expressed here are the personal opinions of readers and not that of Mathrubhumi.
Most Commented