ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ആവണം അക്കാലത്തു എം. കൃഷ്ണന് നായരെ വായനക്കാര് അനുഗമിച്ചിരുന്നത്. കൃഷ്ണന് നായര് കുസൃതിയോടെ ചുറ്റുപാടും നിരീക്ഷിക്കുകയും അവയെപറ്റി എഴുതുകയും ചെയ്തു. തന്നെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വല്ലതും പറഞ്ഞോ എന്നറിയാന് എഴുത്തുകാര് സാഹിത്യവാരഫലത്തിലേക്ക് എത്തിനോക്കി.
നല്ലത് മാത്രം കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന പാവം മാനവഹൃദയങ്ങളാണല്ലോ എഴുത്തുകാര്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചില എഴുത്തുകാര് രോഷം കൊണ്ടു. കൈയില് കിട്ടുന്ന എന്തും വിമര്ശനവിധേയമാക്കാന് കൃഷ്ണന് നായര് മടിച്ചില്ല. തിരുവനന്തപുരത്ത് കിട്ടുന്ന ചായ എന്ന ദ്രാവകത്തെ കുറിച്ച്, സ്ത്രീകളുടെ പെരുമാറ്റത്തെ കുറിച്ച്, യാത്രയിലെ നുറുങ്ങ് അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച്... എന്തും വായിക്കാന് രസമുണ്ടായിരുന്നു. രസമുണ്ടെങ്കിലും വായനക്കാര്ക്ക് കൃഷ്ണന് നായരോട് അതിനാനുപാതികമായ ആദരവുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതെന്താണെന്നറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ, എഴുത്തില് ഒരു ദുരൂഹതയും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാവാം.
ആരോടോ ദേഷ്യം അടങ്ങാത്തതുപോലെ സാഹിത്യവാരഫലം പേജിന്റെ വലതുമൂലയില് കൃഷ്ണന് നായര് നിലയുറപ്പിച്ചു. എന്റെ ഓര്മ ശരിയാണെങ്കില് (അങ്ങനെയാണല്ലോ പലരും പറയുക) 1985 മുതല് ഞാന് സാഹിത്യവാരഫലത്തിന്റെ വായനക്കാരനാണ്.
വിമര്ശനത്തിന്റെ ദൈവം എന്ന് ഞാന് വിചാരിച്ചതും സ്നേഹിച്ചതും കെ.പി. അപ്പനെയാണ്. സാഹിത്യകൃതിയിലൂടെ അതിന്റെ രസാനുഭൂതിയിലൂടെ നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന അപ്പനെ ഞാന് ഹൃദയംകൊണ്ടു സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. സാഹിത്യസ്മൃതികളിലാണ് ആ മനുഷ്യന് ജീവിച്ചത്. ഖസാക്കിനെക്കുറിച്ചും ആനന്ദിനെക്കുറിച്ചും ആവേശത്തോടെ എഴുതിയിട്ട് സോഫയില് രാജാവിനെപ്പോലെ കിടക്കുന്ന അപ്പനെ ഞാന് ഒളിക്കണ്ണിട്ട് നോക്കിയിരുന്നു.
'എന്താ മോന്സി ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?' അപ്പന് ചോദിച്ചു.
'വെറുതെ. അല്ല, ഈ കൃഷ്ണന് നായര് എങ്ങനെയുണ്ട്.' കൃഷ്ണന് നായരെ അപ്പന് അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാനാണ് ഞാന് അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്.
'നമ്മുടെ എഴുത്തുകാര്ക്ക് പുള്ളിയെ അത്ര കണ്ടുകൂടെന്നേയുള്ളൂ. കൃഷ്ണന് നായരെ അത്ര എളുപ്പം തള്ളിക്കളഞ്ഞു കൂടാ. ചെറിയ നോട്ടമല്ല അദ്ദേഹം നോക്കുന്നത്. ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന വിദേശ എഴുത്തുകാര് ഉയര്ന്ന ഗോപുരങ്ങള് തന്നെ,' അപ്പന് സാര് പറഞ്ഞു.
അവരുടെ സംഭാഷണം അന്തംവിട്ടു ഞാന് നോക്കിയിരുന്നു. പത്ര ഓഫീസിലെ മിടിപ്പുകള്. എന്റെ അന്തംവിടല് കുറച്ച് കൂടിപ്പോയോ? വേലപ്പന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയപ്പോള് ജയചന്ദ്രന് നായര് സാര് ചുമ്മാ എന്ന് കൈ ചുരുട്ടി അംഗവിക്ഷേപം കാണിച്ചു. പത്രപ്രവര്ത്തനം മഹത്തായ ജോലിയാണെന്ന് വിചാരിച്ചു വന്ന ഒരു ഗ്രാമീണനായിരുന്നു ഞാന്.
'ഒന്നുമില്ല ഈ ജോലിയില്. കടയില് സാധനം എടുത്തുകൊടുക്കുന്ന ജോലിയാണെന്ന് വിചാരിച്ചാല് മതി.' മനോഹരമായ ആ സായാഹ്നത്തിലൂടെ ഞാന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ജയചന്ദ്രന് നായര് പറഞ്ഞത് പൂര്ണമായും ശരിയാണെന്ന് പ്രായപൂര്ത്തിയാവാത്ത വര്ഷങ്ങളിലൂടെ ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഇപ്പോഴും കൃഷ്ണന് നായര് പംക്തിയില് നിന്നുയരുന്ന ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി മറക്കാന് കഴിയില്ല. തിരുവനന്തപുരത്തെ മരണവീട്ടില് നിന്നാണ്. ഭര്ത്താവ് മരിച്ചു ശാന്തനായി കിടക്കുന്നു. മരണം അറിഞ്ഞു ഓടിയെത്തിയ, കൂടി നില്ക്കുന്നവരോടായി ആ സ്ത്രീ അലമുറയിടുന്നത് ഇങ്ങനെ: 'കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയും മമ്മൂട്ടിയെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് വട്ടപ്പാറയില് പോയി ആ ഷൂട്ടിങ് കാണിച്ചു തന്ന മനുഷ്യനാണ് ഈ കിടക്കുന്നത്...'
Content Highlights: M. Krishnan Nair memories by Moncy Joseph
Published: 02 May 2024, 06:59 pm IST
Related Topics
Disclaimer: Kindly avoid objectionable, derogatory, unlawful and lewd comments, while responding to reports. Such comments are punishable under cyber laws. Please keep away from personal attacks. The opinions expressed here are the personal opinions of readers and not that of Mathrubhumi.
Most Commented