പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ വേണ്ട കുട്ടികൾക്ക് മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം; ഓരോ രക്ഷിതാവും സമൂഹവും അറിയേണ്ട കാര്യങ്ങൾ

കൊച്ചി: സാക്ഷരതയുടെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും കാര്യത്തിൽ കേരളം ഏറെ മുന്നോട്ട് പോയെന്ന് നമ്മൾ അഭിമാനിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഓർക്കേണ്ടതുണ്ട്; എല്ലാ കുട്ടികളും ഒരേപോലെയായിരിക്കില്ല പഠിക്കുന്നത്. ചില കുട്ടികൾക്ക് പഠനത്തിലോ, സംസാരത്തിലോ, പെരുമാറ്റത്തിലോ, ശാരീരികമായ കാര്യങ്ങളിലോ ചില വെല്ലുവിളികൾ ഉണ്ടാവാം. ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കാൻ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയും സഹായവും ആവശ്യമാണ്. ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് രക്ഷിതാക്കൾക്കും, അധ്യാപകർക്കും, സമൂഹത്തിനും നല്ല അറിവുണ്ടെങ്കിൽ ഈ കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ സാധിക്കും.

ഓട്ടിസം, എ.ഡി.എച്ച്.ഡി, ഡിസ്ലെക്സിയ, ബൗദ്ധിക വെല്ലുവിളികൾ, കേൾവിയോ കാഴ്ചയോ സംബന്ധമായ പ്രശ്നങ്ങൾ, ശാരീരികമായ പരിമിതികൾ, സംസാരവൈകല്യങ്ങൾ, ചില രോഗാവസ്ഥകൾ എന്നിവയുള്ള കുട്ടികൾക്കാണ് ‘സ്പെഷ്യൽ എജ്യൂക്കേഷൻ’ വേണ്ടത്. ഈ കുട്ടികളെ "പഠിക്കാൻ പിന്നോട്ട്" എന്നോ "ദുർബലർ" എന്നോ വിളിക്കുന്നത് അപക്വമാണ്. അവർക്ക് പഠിക്കാൻ ചില ‘പ്രത്യേക’ വഴികൾ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് വേണ്ടത്. ഭിന്നശേഷിയുള്ള ഓരോ കുട്ടിയുടെയും കഴിവിനും അവർ കാര്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുന്ന വേഗതയ്ക്കും അനുസരിച്ചുള്ള പഠനരീതികളാണ് ആവശ്യം.

സ്പെഷ്യൽ എജുക്കേഷൻ ആവശ്യമുള്ള കുട്ടികളെ തുടക്കത്തിലേ തിരിച്ചറിയേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. സംസാരത്തിൽ കാലതാമസം, നിർദ്ദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട്, വായിക്കാനോ എഴുതാനോ പ്രയാസം, ഒന്നിലും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ, കണ്ണിൽ നോക്കി സംസാരിക്കാതിരിക്കുക, അമിതമായ വികൃതി, നടക്കാനും മറ്റ് അടിസ്ഥാന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനും കാലതാമസം എന്നിവയൊക്കെ മാതാപിതാക്കൾ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഈ ലക്ഷണങ്ങൾ തുടരുകയാണെങ്കിൽ, ഒരു ശിശുരോഗ വിദഗ്ദ്ധനെയോ, കുട്ടികളുടെ മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ദ്ധനെയോ സ്പീച്ച് തെറാപ്പിസ്റ്റിനെയോ, ഒക്കുപ്പേഷണൽ തെറാപ്പിസ്റ്റിനെയോ കാണുന്നത് വളരെ നല്ലതാണ്.

കുട്ടിയുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി കഴിഞ്ഞാൽ, അവരെ കൈപിടിച്ചുയർത്താൻ പല വഴികളുണ്ട്. അവരെ സാധാരണ കുട്ടികളെ പോലെ പരിഗണിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. പകരം ഇതിനായി വ്യക്തിഗത വിദ്യാഭ്യാസ പദ്ധതികൾ, പ്രത്യേക ക്ലാസ്സുകൾ, പെരുമാറ്റ ചികിത്സ (ബിഹേവിയറൽ തെറാപ്പി), സ്പീച്ച് തെറാപ്പി, ഒക്കുപ്പേഷണൽ തെറാപ്പി, ഫിസിയോതെറാപ്പി, പ്രത്യേക ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവ പ്രയോജനപ്പെടുത്താം. ചിത്രങ്ങൾ കാണിച്ചുള്ള പഠനം, സെൻസറി തെറാപ്പി, ഒരു കുട്ടിക്ക് ഒരു അധ്യാപകൻ എന്ന രീതിയിലുള്ള പഠനം എന്നിവ പല കുട്ടികൾക്കും ഗുണകരമാകാറുണ്ട്. കേരളത്തിലെ പ്രത്യേക വിദ്യാലയങ്ങളിലും സാധാരണ വിദ്യാലയങ്ങളിലും ഇത്തരം രീതികൾ ഇന്ന് നല്ല ഫലം നൽകുന്നുണ്ട്.

ഭിന്നശേഷിയുള്ള കുട്ടികളുടെ വളർച്ചയിൽ കുടുംബങ്ങൾക്കും വലിയ പങ്കുണ്ട്. മാതാപിതാക്കൾ ചിട്ടയായ ദിനചര്യകൾ ഉണ്ടാക്കണം. വീട്ടിൽ ലളിതമായ കളികളിലൂടെയും മറ്റും കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കണം. സ്നേഹത്തോടെയും വ്യക്തമായും അവരോട് സംസാരിക്കണം. ചെറിയ നേട്ടങ്ങളെപ്പോലും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം. മറ്റ് കുട്ടികളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത് ഒഴിവാക്കണം. സഹോദരങ്ങളെയും മുത്തശ്ശി-മുത്തശ്ശന്മാരെയും കുട്ടിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും അവരെ ക്ഷമയോടെ സഹായിക്കാനും പഠിപ്പിക്കണം.

സമൂഹത്തിനും ഈ കുട്ടികളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും. അങ്കണവാടികൾ, സ്കൂളുകൾ, പ്രാദേശിക ക്ലബ്ബുകൾ എന്നിവയ്ക്ക് ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവൽക്കരണ ക്ലാസ്സുകൾ നടത്താനും കുട്ടികളെ നേരത്തെയുള്ള പരിശോധനകൾക്കായി നിർദ്ദേശിക്കാനും സാധിക്കും. പഞ്ചായത്തുകളും മുനിസിപ്പാലിറ്റികളും സ്കൂളുകളിലെ റിസോഴ്സ് റൂമുകൾ കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെടുത്താനും, ഭിന്നശേഷിക്കാർക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കാനും, തെറാപ്പി സെന്ററുകൾക്ക് പിന്തുണ നൽകാനും, ഭിന്നശേഷി മിഷനുകളുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കാനും കഴിയും. തൊഴിലുടമകൾ, സാമൂഹിക കൂട്ടായ്മകൾ, അയൽക്കാർ എന്നിവരെല്ലാം ഓരോ കുട്ടിയുടെയും കഴിവുകൾ പരിഗണിക്കാതെ അംഗീകരിക്കാനും അവരോട് ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറാനും ശ്രദ്ധിക്കണം.

പ്രത്യേക അധ്യാപകർ ഈ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ പ്രധാന കണ്ണിയാണ്. ഓരോ കുട്ടിയും എങ്ങനെ പഠിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവർക്ക് വേണ്ട പ്രത്യേക പഠന പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കാൻ പരിശീലനം ലഭിച്ചവരാണിവർ. അവരുടെ ജോലിക്ക് ക്ഷമയും, കഴിവും, തുടർച്ചയായ പരിശീലനവും ആവശ്യമാണ്. ഈ അധ്യാപകരെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും അവരുടെ പ്രാധാന്യം അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്താൽ കൂടുതൽ കുട്ടികൾക്ക് ശരിയായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കേരളത്തിന് ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയും.

എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം ആരുടെയും ഔദാര്യമല്ല. അത് ഓരോ കുട്ടിയുടെയും അവകാശമാണ്. ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ്, കൃത്യസമയത്തുള്ള ഇടപെടലുകൾ, സമൂഹത്തിന്റെ പിന്തുണ എന്നിവയിലൂടെ കേരളത്തിലെ ഓരോ കുട്ടിക്കും പഠിക്കാനും വളരാനും ജീവിതത്തിൽ മുന്നേറാനും കഴിയുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല.

 

തയ്യാറാക്കിയത് : ഡോ. ജോസഫ് സണ്ണി കുന്നശ്ശേരി, കൊച്ചി പ്രയത്ന ചൈൽഡ് ഡെവലപ്മെന്റ് സെന്ററിന്റെ സ്ഥാപകൻ