ഇന്ത്യയിലെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന പരിഷ്‌കാരങ്ങളിലൊന്നാണ് നാലുവർഷ ബിരുദപദ്ധതി. അക്കാദമിക് സ്വാതന്ത്ര്യം, ബഹുവിഷയ പഠനം, ഗവേഷണാവസരങ്ങൾ, തൊഴിൽക്ഷമത വർധിപ്പിക്കൽ എന്നിവയാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങൾ. വലിയ പ്രതീക്ഷകളോടെയാണ് കേരളവും ഈ പരിഷ്‌കാരത്തെ ഏറ്റെടുത്തത്. എന്നാൽ, ആദ്യ ബാച്ചിലെ വിദ്യാർഥികൾ നാലാം വർഷത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ ഒരുക്കങ്ങൾ സംസ്ഥാനത്തെ സർവകലാശാലകൾക്കും കോളജുകൾക്കും മുന്നിൽ നിർണായകമായ ചില ചോദ്യങ്ങളുയരുന്നു. അധികമായി ഒരു വർഷം കൂടി വിദ്യാർഥികളെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ നമ്മുടെ കലാലയങ്ങളിലുണ്ടോ? പുതിയ അക്കാദമിക് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ അധ്യാപകർ സജ്ജരാണോ? ആവശ്യമായ സാമ്പത്തികവും അക്കാദമികവുമായ പിന്തുണ ലഭ്യമാണോ? പുതിയ പദ്ധതിയുടെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ നമ്മുടെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനം എത്രത്തോളം തയ്യാറെടുത്തിട്ടുണ്ട്?

To advertise here,

പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇന്ത്യയിലെ സർവകലാശാലാ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായിരുന്ന മൂന്നുവർഷ ബിരുദപഠനരീതിക്ക് പകരം കൂടുതൽ വഴക്കമുള്ള നാലുവർഷ ഘടനയിലേക്ക് മാറുകയാണ് രാജ്യം. ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസനയം (NEP) 2020 വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന ഈ മാറ്റം ബിരുദപഠനത്തിന്റെ കാലാവധി ഒരു വർഷം വർധിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ക്ലാസ് മുറികളിലെ അറിവുനേടലിൽനിന്ന് ബഹുവിഷയ പഠനം, പ്രായോഗിക പരിശീലനം, ഗവേഷണം, നൂതനാശയങ്ങൾ, മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തൊഴിൽമേഖലയ്ക്ക് ആവശ്യമായ നൈപുണികൾ എന്നിവയിലേക്ക് ബിരുദ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ സമീപനം തന്നെ മാറ്റുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

സാക്ഷരതയിലും വിദ്യാഭ്യാസ പങ്കാളിത്തത്തിലും ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ ലഭ്യതയിലും പരമ്പരാഗതമായി മികച്ച സ്ഥാനം നിലനിർത്തിയ കേരളം ഈ ദേശീയ കാഴ്ചപ്പാട് പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ ശ്രമിച്ച സംസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നാണ്. 2024–25 അധ്യയനവർഷം മുതൽ സംസ്ഥാനത്തെ സർവകലാശാലകളിലും അഫിലിയേറ്റഡ് കോളജുകളിലും നാലുവർഷ ബിരുദപദ്ധതി (FYUGP) നടപ്പാക്കി. കേരളത്തിലെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തെ കൂടുതൽ ആധുനികവും മത്സരക്ഷമവും സമൂഹത്തിന്റെയും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെയും ആവശ്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കുന്നതുമാക്കാനുള്ള സുപ്രധാന ചുവടുവെപ്പായാണ് ഇതിനെ അവതരിപ്പിച്ചത്.

എന്നാൽ, പാഠ്യപദ്ധതികളിലും സർക്കാർ ഉത്തരവുകളിലും ഒതുങ്ങാത്ത നിരവധി പ്രശ്നങ്ങളാണ് ഈ മാറ്റം ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്. ഒരു വർഷം കൂടി വിദ്യാർഥികളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കോളജുകൾക്ക് കഴിയുമോ? പുതിയ പഠനരീതിക്കും ഗവേഷണ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾക്കും അധ്യാപകർ തയ്യാറാണോ? ആവശ്യത്തിന് ലബോറട്ടറികളും ലൈബ്രറികളും ഗവേഷണ സൗകര്യങ്ങളും ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങളുമുണ്ടോ? നാലാം വർഷത്തെ പഠനച്ചെലവ് വിദ്യാർഥികൾക്ക് താങ്ങാനാകുമോ? അതിലുപരി, നാലാം വർഷവും കോളജിൽ തുടരുന്നതിൽ മതിയായ പ്രയോജനമുണ്ടെന്ന് വിദ്യാർഥികൾ കരുതുന്നുണ്ടോ?

പദ്ധതിയുടെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിനായി കേരളം തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ ഈ ചോദ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാവുകയാണ്.

ഇവിടെ സമയക്രമം സംബന്ധിച്ച ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സംസ്ഥാനത്തുടനീളം നാലുവർഷ ബിരുദപദ്ധതി ഔദ്യോഗികമായി നടപ്പാക്കിയത് 2024–25 അധ്യയനവർഷത്തിലാണ്. അതിനാൽ പൊതുവായ സംസ്ഥാനതല പ്രവേശനക്രമത്തിലെ 2026–27 അധ്യയനവർഷം മൂന്നാം വർഷമാണ്. ആദ്യത്തെ സംസ്ഥാനതല ബാച്ച് നാലാം വർഷത്തിലെത്തുക 2027–28 അധ്യയനവർഷത്തിലായിരിക്കും. എന്നാൽ 2023-ൽ കേരള സർവകലാശാല തിരഞ്ഞെടുത്ത സാമൂഹികശാസ്ത്ര വിഭാഗങ്ങളിൽ പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിൽ പദ്ധതി ആരംഭിച്ചിരുന്നു. ആ ബാച്ച് ഇതിനകം പുതിയ സംവിധാനത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഉയർന്നുവന്ന വെല്ലുവിളികൾ നേരിട്ടുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ നാലാം വർഷം എന്നത് വിദൂരമായ അക്കാദമിക സാധ്യതയല്ല. സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തയ്യാറെടുപ്പിനെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ പരീക്ഷിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യമാണ്.

നാലുവർഷ ബിരുദം എന്ന ആശയം നല്ലതാണോ എന്നതിലല്ല ഇനി ചർച്ച. അത് പ്രായോഗികമായി വിജയിപ്പിക്കാൻ കേരളത്തിന് കഴിയുമോ എന്നതാണ് നിർണായക ചോദ്യം.

ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസനയം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന പരിഷ്‌കാരം

2020-ലെ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസനയം മുന്നോട്ടുവെച്ച പ്രധാന ഘടനാപരമായ മാറ്റങ്ങളിലൊന്നാണ് നാലുവർഷ ബിരുദപദ്ധതി. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സർവകലാശാലകൾക്ക് ബിരുദപഠനപദ്ധതികൾ പുനഃക്രമീകരിക്കുന്നതിനായി സർവകലാശാലാ ഗ്രാന്റ്സ് കമ്മിഷൻ (UGC) ബിരുദപഠനത്തിനുള്ള പാഠ്യപദ്ധതിയും ക്രെഡിറ്റ് ചട്ടക്കൂടും (CCFUP) വികസിപ്പിച്ചു.

മൂന്നുവർഷം ഒരേ വിഷയക്രമത്തിൽ പഠിച്ച് ബിരുദം നേടുന്ന പരമ്പരാഗത രീതിയിൽനിന്ന് മാറുകയാണ് പുതിയ സംവിധാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.

വിഷയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം, വിവിധ അക്കാദമിക മേഖലകളിലേക്ക് മാറാനുള്ള അവസരം, ക്രെഡിറ്റ് ശേഖരണവും കൈമാറ്റവും, സ്ഥാപനങ്ങൾക്കിടയിലെ പഠനസഞ്ചാരം, ഇന്റേൺഷിപ്പ്, ഗവേഷണപരിചയം എന്നിവ പുതിയ ചട്ടക്കൂടിന്റെ ഭാഗമാണ്.

വിദ്യാർഥികളുടെ പഠനപുരോഗതിയും തിരഞ്ഞെടുപ്പും അനുസരിച്ച് വ്യത്യസ്ത യോഗ്യതകൾ നേടാൻ പുതിയ സംവിധാനത്തിൽ അവസരമുണ്ട്:

  • മൂന്നുവർഷ ബിരുദം.
  • നാലുവർഷ ഓണേഴ്‌സ് ബിരുദം.
  • നിശ്ചിത അക്കാദമിക യോഗ്യതകൾ പാലിക്കുന്നവർക്ക് നാലുവർഷ ഓണേഴ്‌സ് വിത്ത് റിസർച്ച് ബിരുദം.

കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള പഠനം, വിഷയത്തിലുള്ള പ്രത്യേക വൈദഗ്ധ്യം, ഗവേഷണം അല്ലെങ്കിൽ തൊഴിൽപരമായ അനുഭവം എന്നിവയ്ക്കുള്ള അവസരമാണ് അധികവർഷം ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.

അന്താരാഷ്ട്ര അക്കാദമിക സംവിധാനങ്ങളുമായി ഇന്ത്യൻ ബിരുദവിദ്യാഭ്യാസത്തെ കൂടുതൽ പൊരുത്തപ്പെടുത്താനും വിദ്യാർഥികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സഞ്ചാരം സുഗമമാക്കാനും ഈ പരിഷ്‌കാരം ലക്ഷ്യമിടുന്നു.

ബിരുദവും ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലും പുതിയ ഘടന മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നു. നാലുവർഷ ഓണേഴ്‌സ് ബിരുദം പൂർത്തിയാക്കുന്നവർക്ക് ഒരു വർഷത്തെ ബിരുദാനന്തര ബിരുദ പഠനത്തിന് യോഗ്യത ലഭിക്കാവുന്നതാണ്. മൂന്നുവർഷ ബിരുദം പൂർത്തിയാക്കുന്നവർക്ക് പൊതുവെ രണ്ടുവർഷത്തെ ബിരുദാനന്തര ബിരുദ പഠനരീതിയായിരിക്കും ബാധകമാകുക. ഓണേഴ്‌സ് വിത്ത് റിസർച്ച് പാതയിലൂടെ, ബാധകമായ യു.ജി.സി ചട്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പി.എച്ച്.ഡി പ്രവേശനത്തിനുള്ള അവസരവും ലഭിക്കും.

അതിനാൽ ബിരുദപഠനത്തിന്റെ കാലാവധി നീട്ടുന്നതിലുപരി ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഘടനതന്നെ മാറ്റുന്ന പരിഷ്‌കാരമാണിത്.

എന്നാൽ, പുതിയ അക്കാദമിക ഘടനയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ സ്ഥാപനാന്തരീക്ഷവും ആവശ്യമാണ്. കടലാസിൽ ഒരു പാഠ്യപദ്ധതി മാറ്റാൻ അധികസമയം വേണ്ടിവരില്ല. അതിനാവശ്യമായ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും അധ്യാപകശേഷിയും ഗവേഷണസംസ്‌കാരവും ഭരണസംവിധാനങ്ങളും വികസിപ്പിക്കാൻ ഏറെ സമയമെടുക്കും.

യഥാർഥ വെല്ലുവിളി ആരംഭിക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്.

കേരളത്തിന്റെ പരീക്ഷണം: നാലുവർഷ ബിരുദം

2024–25 അധ്യയനവർഷത്തിലാണ് കേരളത്തിലെ സർവകലാശാലകളിലും അഫിലിയേറ്റഡ് കോളജുകളിലും നാലുവർഷ ബിരുദപദ്ധതി നടപ്പാക്കിയത്.

കേരള സംസ്ഥാന ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ കൗൺസിലിന്റെയും വിവിധ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ സമിതികളുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ ബിരുദപാഠ്യപദ്ധതി പരിഷ്‌കരിക്കുന്നതിനുള്ള ചർച്ചകൾ നേരത്തേ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. ബഹുവിഷയ പഠനം, പ്രായോഗിക പരിശീലനം, ഗവേഷണം, നൈപുണിവികസനം എന്നിവ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന സംവിധാനമാണ് ലക്ഷ്യമിട്ടത്.

കേരള സർവകലാശാലയുടെ നാലുവർഷ ബിരുദ ചട്ടങ്ങൾ തന്നെ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. അന്തർവിഷയ, ബഹുവിഷയ പഠനം, മേജർ-മൈനർ വിഷയങ്ങൾ, ഇന്റേൺഷിപ്പ്, പ്രോജക്ടുകൾ, വഴക്കമുള്ള പഠനക്രമം, ക്രെഡിറ്റ് കൈമാറ്റം തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് ഈ ചട്ടങ്ങൾ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. 2024–25 അധ്യയനവർഷം മുതലുള്ള പ്രവേശനത്തിന് ഈ ചട്ടങ്ങൾ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നു.

വിദ്യാർഥികൾക്ക് സ്വന്തം അക്കാദമിക യാത്ര രൂപപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള വഴക്കവും കേരളത്തിന്റെ മാതൃകയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യം പഠിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാർഥിക്ക് ലഭ്യമായ കോഴ്‌സുകളും സർവകലാശാലാ ചട്ടങ്ങളും അനുസരിച്ച് മനഃശാസ്ത്രം, സാമൂഹികശാസ്ത്രം, മാധ്യമപഠനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാം. വാണിജ്യവിഷയം പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർഥിക്ക് ഡാറ്റ അനലിറ്റിക്‌സ്, സംരംഭകത്വം, ആശയവിനിമയം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലേക്ക് കടക്കാനും അവസരമുണ്ടാകും.

ഈ സമീപനത്തിന് വലിയ സാധ്യതകളുണ്ട്.

വിവിധ വിഷയങ്ങളിൽനിന്നുള്ള അറിവ് സംയോജിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്കാണ് ആധുനിക തൊഴിൽമേഖലയിൽ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നത്. ഡാറ്റാ അനലിറ്റിക്‌സ് അറിയുന്ന മാധ്യമപ്രവർത്തകൻ, കൃത്രിമബുദ്ധിയിൽ പരിചയമുള്ള കൊമേഴ്‌സ് ബിരുദധാരി, ആശയവിനിമയശേഷിയുള്ള ശാസ്ത്രബിരുദധാരി, ഡിജിറ്റൽ നൈപുണികളുള്ള ഹ്യൂമാനിറ്റീസ് വിദ്യാർഥി എന്നിവർക്കെല്ലാം തൊഴിൽമേഖലയിൽ അധികമൂല്യം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും.

എന്നാൽ വിദ്യാർഥികൾക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രായോഗികമായി നൽകാൻ കോളജുകൾക്ക് കഴിയുമോ എന്നതിലാണ് പദ്ധതിയുടെ വിജയം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്.

മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിൽനിന്ന് മൈനർ വിഷയം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ സർവകലാശാല അനുമതി നൽകിയേക്കാം. എന്നാൽ ആ വിഷയം പഠിപ്പിക്കാൻ യോഗ്യതയുള്ള അധ്യാപകൻ കോളജിലുണ്ടോ? പ്രത്യേക ക്ലാസ് നടത്താൻ മതിയായ വിദ്യാർഥികൾ ഉണ്ടാകുമോ? വ്യത്യസ്ത വിഷയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവർക്ക് അനുയോജ്യമായ സമയക്രമം തയ്യാറാക്കാൻ കഴിയുമോ? സ്വന്തം കോളജിൽ ലഭ്യമല്ലാത്ത വിഷയമാണ് വിദ്യാർഥി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതെങ്കിൽ എന്തായിരിക്കും പരിഹാരം? പ്രായോഗിക ചോദ്യങ്ങളാണിവ.

ഐച്ഛിക വിഷയങ്ങളിലെ വിദ്യാർഥി പ്രവേശനത്തിൽ ഒരേ രീതിയിലുള്ള പ്രവണതയില്ലാത്തതും അധ്യാപകരുടെ ജോലിഭാരത്തിൽ വ്യത്യാസമുള്ളതും പ്രവർത്തനപരമായ വെല്ലുവിളികളാണെന്ന് കേരള സംസ്ഥാന ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ കൗൺസിൽ തന്നെ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിദ്യാർഥികേന്ദ്രീകൃതമായ സംവിധാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനഘടന ഉപേക്ഷിക്കാതെ നിലവിലുള്ള സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം മെച്ചപ്പെടുത്തുകയെന്നതാണ് കൗൺസിലിന്റെ സമീപനം.

ആദ്യത്തെ വലിയ ബാച്ച് നാലാം വർഷത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനാകുമോ എന്നതാണ് ഇനി അറിയേണ്ടത്.

കൂടുതൽ വിദ്യാർഥികളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കോളജുകൾക്ക് കഴിയുമോ?

ഏറ്റവും അടിയന്തരമായി പരിഗണിക്കേണ്ടത് അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളാണ്. സർക്കാർ, എയ്ഡഡ്, സ്വാശ്രയ മേഖലകളിലായി കേരളത്തിൽ വലിയൊരു കോളജ് ശൃംഖലയുണ്ട്. എന്നാൽ ഇവയുടെ ഭൗതികസൗകര്യങ്ങളിലും സ്ഥാപനശേഷിയിലും വലിയ അന്തരമുണ്ട്.

വിശാലമായ ക്യാമ്പസുകളും മികച്ച ലബോറട്ടറികളും ആധുനിക ലൈബ്രറികളും ഗവേഷണകേന്ദ്രങ്ങളും ആവശ്യത്തിന് ക്ലാസ് മുറികളുമുള്ള കോളജുകളുണ്ട്. അതേസമയം, പരിമിതമായ സ്ഥലസൗകര്യങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയും നിലവിലുള്ള സൗകര്യങ്ങൾതന്നെ പരമാവധി ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളും നിരവധിയാണ്.

പരമ്പരാഗത മൂന്നുവർഷ ബിരുദപഠനരീതിയിൽ ഒരു കോളജിന് ഒരേസമയം മൂന്ന് ബാച്ചുകളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിധത്തിലാണ് ക്ലാസ് മുറികൾ, ലബോറട്ടറികൾ, ലൈബ്രറികൾ, ഹോസ്റ്റലുകൾ തുടങ്ങിയ സൗകര്യങ്ങൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തിരുന്നത്.

നാലുവർഷ ബിരുദപദ്ധതി ഈ സമവാക്യം മാറ്റുന്നു.

ഓരോ വർഷവും പുതിയ വിദ്യാർഥികളെ പ്രവേശിപ്പിക്കുന്ന കോളജുകളിൽ നിലവിലുള്ള മൂന്ന് ബാച്ചുകൾക്കൊപ്പം നാലാമത്തെ ബാച്ചിനെയും ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടിവരും. പ്രവേശനസംഖ്യയിൽ മാറ്റമില്ലാതിരിക്കുകയോ ലഭ്യമായ എക്സിറ്റ് സംവിധാനത്തിലൂടെ വിദ്യാർഥികൾ പഠനം അവസാനിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ തുടർപഠനത്തിലുള്ള വിദ്യാർഥികളുടെ എണ്ണം വർധിക്കും.

ക്യാമ്പസിന്റെ മിക്കവാറും എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ഇത് ബാധിക്കും.

ക്ലാസ് മുറികളും പഠനസ്ഥലങ്ങളും: ഒന്നിലധികം ഷിഫ്റ്റുകളിലായി ക്ലാസുകൾ നടത്തുന്നതോ സമയക്രമം വളരെ കൃത്യമായി ക്രമീകരിച്ചിട്ടുള്ളതോ ആയ കോളജുകൾക്ക് നാലാമത്തെ ബാച്ചിനെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നത് പ്രയാസമാകും. നാലാം വർഷ വിദ്യാർഥികൾക്ക് പ്രത്യേക ക്ലാസുകൾ, സെമിനാറുകൾ, പ്രോജക്ട് ചർച്ചകൾ, വിഷയാധിഷ്ഠിത പഠനത്തിനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവ ആവശ്യമാണ്.

ലബോറട്ടറികൾ: ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക വിഭാഗങ്ങളിൽ അധിക ലാബ് സമയം, ഉപകരണങ്ങൾ, പരീക്ഷണ സാമഗ്രികൾ, സാങ്കേതിക സഹായം, അറ്റകുറ്റപ്പണി എന്നിവ ആവശ്യമായി വരും. ഗവേഷണാധിഷ്ഠിത പ്രോജക്ടുകൾക്ക് സാധാരണ ബിരുദതല പ്രാക്ടിക്കൽ ക്ലാസുകളിലെ സൗകര്യങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള സംവിധാനങ്ങളും വേണ്ടിവരും.

ലൈബ്രറികൾ: ഓണേഴ്‌സ് വിത്ത് റിസർച്ച് പഠനത്തിന് അക്കാദമിക ജേണലുകൾ, ഗവേഷണ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ, പുസ്തകങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ ഡാറ്റാബേസുകൾ, റഫറൻസ് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ എന്നിവ ലഭ്യമാകണം. ഒരു ലൈബ്രറി കെട്ടിടമുണ്ടെന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഗവേഷണത്തിന് ആവശ്യമായ ലൈബ്രറി സൗകര്യങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയാനാവില്ല.

ഡിജിറ്റൽ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ: ഡാറ്റാധിഷ്ഠിത പ്രോജക്ടുകൾ, ഡിജിറ്റൽ ഗവേഷണം, ഓൺലൈൻ കോഴ്‌സുകൾ, ബഹുവിഷയ പഠനം എന്നിവയ്ക്ക് വിശ്വസനീയമായ ഇന്റർനെറ്റ് സൗകര്യം, കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ, സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകൾ, സാങ്കേതിക സഹായം എന്നിവ അനിവാര്യമാണ്.

ഹോസ്റ്റലുകളും വിദ്യാർഥി സൗകര്യങ്ങളും: താമസസൗകര്യം, കാന്റീൻ, ശുചിത്വ സംവിധാനങ്ങൾ, ഗതാഗതം, കുടിവെള്ളം, വിനോദ സൗകര്യങ്ങൾ, വിദ്യാർഥി പിന്തുണാ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയിലും സമ്മർദം വർധിക്കും. പ്രത്യേകിച്ച് ദൂരപ്രദേശങ്ങളിൽനിന്ന് വിദ്യാർഥികളെത്തുന്ന കോളജുകളിലാണ് ഇത് കൂടുതൽ പ്രകടമാകുക.

പഠനാന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം എന്ന മറ്റൊരു വിഷയവും ഇതോടൊപ്പം പരിഗണിക്കണം.

നാലാം വർഷം വീണ്ടും ഒരു വർഷം കൂടി ക്ലാസ് മുറികളിലെ പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. ഓണേഴ്‌സ് വിത്ത് റിസർച്ച് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വിദ്യാർഥികൾക്ക് ഗവേഷണ ലബോറട്ടറികൾ, അക്കാദമിക മാർഗനിർദേശം, പ്രോജക്ടുകൾക്കുള്ള പ്രത്യേക ഇടങ്ങൾ, ഗവേഷകരുമായും പ്രൊഫഷണലുകളുമായും സംവദിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ എന്നിവ ലഭിക്കണം.

അതിനാൽ നാലാം വർഷത്തെ അടിസ്ഥാനസൗകര്യ ആവശ്യകത നിശ്ചയിക്കേണ്ടത് അധികമായി എത്തുന്ന വിദ്യാർഥികളുടെ എണ്ണത്തെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കിയാകരുത്. അവർ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന പഠനപാതയുടെ സ്വഭാവവും പരിഗണിക്കണം.

പ്രൊഫഷണൽ ഇന്റേൺഷിപ്പ് ഉൾപ്പെടുന്ന ഓണേഴ്‌സ് ബിരുദം നൽകുന്ന കോളജിന് ഫിസിക്‌സ്, കെമിസ്ട്രി, ബയോടെക്‌നോളജി തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഗവേഷണാധിഷ്ഠിത ബിരുദം നൽകുന്ന കോളജിനുള്ള അതേ സൗകര്യങ്ങൾ ആവശ്യമാകണമെന്നില്ല.

എല്ലാ വിഷയങ്ങൾക്കും ഒരേ അടിസ്ഥാനസൗകര്യ മാനദണ്ഡം നിർബന്ധമാക്കുന്നത് പ്രായോഗികമല്ല. എന്നാൽ വ്യക്തമായ കുറഞ്ഞ നിലവാരമാനദണ്ഡങ്ങളും പഠനപാതയ്ക്ക് അനുസരിച്ചുള്ള അധിക ആവശ്യകതകളും നിർവചിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

കൂടുതൽ വിദ്യാർഥികളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതും അവർക്ക് ഗുണമേന്മയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാൻ കഴിയുന്നതും രണ്ടുതരം കാര്യങ്ങളാണ്.

വിദ്യാർഥികൾക്ക് ഇരിക്കാൻ ആവശ്യത്തിന് ബെഞ്ചുകളും ക്ലാസ് മുറികളും ഒരു കോളജിലുണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ, അർഥവത്തായ പഠനാനുഭവം നൽകാൻ ആവശ്യമായ അധ്യാപകരും ഗവേഷണ മാർഗദർശകരും ഉപകരണങ്ങളും അക്കാദമിക വിഭവങ്ങളും ഉണ്ടോ?

സർവകലാശാലകൾ ഉത്തരം നൽകേണ്ട അടിസ്ഥാന ചോദ്യമിതാണ്.

 

(മാതൃഭൂമി മീഡിയാ സ്കൂൾ ഡീനാണ് ലേഖകൻ)