'സോഷ്യലിസമുണ്ടാക്കലല്ല പാർട്ടിയുടെ ലക്ഷ്യം, സമ്പന്നരാകുന്നത് പാപമല്ല; നേതാക്കൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു'

ഇടതുപക്ഷത്തില്‍ പ്രതീക്ഷയര്‍പ്പിച്ച് 40000 അഭയാര്‍ഥികള്‍ രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍നിന്ന് ബംഗാളില്‍ പുനരധിവാസം തേടി എത്തിയിരുന്നുവത്രെ. കിഴക്കന്‍ ബംഗാളില്‍നിന്ന് കൂട്ടക്കൊല ഭയന്ന്, ഉടുതുണിമാത്രമായി പാഞ്ഞുവന്നവരാണ് നല്ലൊരു പങ്ക്. ഒരു ഗതിയുമില്ലാത്ത പാവങ്ങള്‍. അവരാണ് മുപ്പതുവര്‍ഷത്തിനു ശേഷവും ബംഗാളിന് തലവേദനകള്‍ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. വളരെ നീണ്ട, ഒരു തരം മതില്‍ക്കെട്ടുമില്ലാത്ത ബംഗ്ലാദേശ് അതിര്‍ത്തിയിലൂടെ ആര്‍ക്കുവേണമെങ്കിലും ഇന്ത്യയിലേക്ക് കടക്കാം. അങ്ങനെ വന്നവരുമുണ്ടായിരുന്നു ധാരാളം. എന്തായാലും മറിച്ചാബിയിലെ അഭയാര്‍ഥികള്‍ വലിയ പ്രശ്നമായപ്പോള്‍ പോലീസിനെ അയച്ച് വെടിവെച്ചുവീഴ്ത്തുകയാണ് സര്‍ക്കാര്‍ ചെയ്തതത്രെ. അക്കാലത്തെ പത്രവാര്‍ത്തകള്‍ തിരഞ്ഞുപോയാലും ഇതിന്റെ വിശദാംശങ്ങള്‍ അറിയാനാവും. പക്ഷേ, എത്ര പേര്‍ മരിച്ചു എന്ന് ആര്‍ക്കും പറയാനാവില്ല. കുറഞ്ഞത് നൂറെന്നും കൂടിയത് ആയിരങ്ങള്‍ എന്നും കേള്‍ക്കാം. 

വെള്ളത്തിലും ചെളിയിലും കുടുങ്ങിക്കിടന്ന മൃതദേഹങ്ങള്‍ അനേകദിവസം കൂട്ടത്തോടെ കരയിലടിയുമായിരുന്നത്രെ..
അഞ്ചുവര്‍ഷത്തെ ഭരണത്തിനിടയില്‍ ഒരുപോലീസ് വെടിവെപ്പുപോലും ഉണ്ടായില്ല എന്ന് അഭിമാനപൂര്‍വം പറഞ്ഞ ആഭ്യന്തരമന്ത്രിമാര്‍ കേരളത്തില്‍ ഒന്നിലേറെ ഉണ്ട്, ഇടതുപക്ഷമന്ത്രിസഭകളില്‍ തന്നെ. ബംഗാളില്‍ അത് സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും സാധ്യമല്ല. പണിമുടക്കിയ തൊഴിലാളികള്‍ നടത്തിയ പ്രകടനത്തിലെ വെടിവെപ്പുകളില്‍ അഞ്ചും പത്തുമാളുകള്‍ മരിക്കുന്നതുപോലും അത്ര അസാധാരണമൊന്നുമല്ല. 1998 ല്‍ മാത്രം പോലീസിന് 118 തവണ വെടിവെക്കേണ്ടി വന്നതായി മുഖ്യമന്ത്രി ബുദ്ധദേവ് ഭട്ടാചാര്യ നിയമസഭയില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ നാല്പതും ക്രമസമാധാനപാലനത്തിനായിരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞതായി അന്നത്തെ പത്രങ്ങള്‍ ഉദ്ധരിച്ച് ഉദയന്‍ നമ്പൂതിരി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
ഒരു കോടി വ്യാജവോട്ടര്‍മാര്‍?

മരിക്കാന്‍ മടിയില്ലാത്തവനേ എതിര്‍ക്കാന്‍ പറ്റൂ എന്നുവന്നാല്‍ എതിര്‍ക്കാന്‍ അധികം പേരെ കിട്ടില്ല. വോട്ടെടുപ്പുകള്‍ പോലും ഏകപക്ഷീയ രാഷ്ട്രീയശക്തിപ്രകടനമാവും. ബൂത്തുപിടിത്തം സര്‍വസാധാരണമാകും. തോക്കു ചൂണ്ടിയുള്ള ബൂത്തുപിടിത്തം തന്നെ വേണമെന്നില്ല. ശാസ്ത്രീയമായ രീതികള്‍ വേറെ നിരവധിയുണ്ട്. 2004ലെ പാര്‍ലമെന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പു കാലത്ത് ബംഗാളില്‍ നിരീക്ഷകനായിരുന്ന ബിഹാര്‍ ഐ.എ.എസ്. ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ അഫ്സല്‍ അമാനുള്ള ഇലക്ഷന്‍ കമ്മീഷന് സമര്‍പ്പിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ ബംഗാളില്‍ നടപ്പുള്ള ബൂത്തുപിടിത്ത രീതികള്‍ വിവരിച്ചിരുന്നു. വളരെ വിചിത്രങ്ങളും അസാധാരണങ്ങളുമായ ഒരുപാട് ആശയങ്ങളാണ് ഭാവനാസമ്പന്നരായ പാര്‍ട്ടിപ്രവര്‍ത്തകന്മാര്‍ നടപ്പാക്കിയിരുന്നത്. വോട്ടര്‍പ്പട്ടികയില്‍ പേരു ചേര്‍പ്പിക്കലും വെട്ടിക്കലും തൊട്ട് തുടങ്ങും കൃത്രിമത്തിന്റെ പരമ്പര. ബൂത്തില്‍ എതിര്‍കക്ഷിക്ക് ഏജന്റില്ല എന്നുറപ്പുവരുത്തുക, ക്യൂ ജാം ചെയ്ത് വോട്ടിങ് തടസ്സപ്പെടുത്തുക, ബൂത്തുകള്‍ക്കു വളരെ അകലെ അക്രമമുണ്ടാക്കി ആളുകളെ അകറ്റുക തുടങ്ങി ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളിലൂടെ ഒരു മണ്ഡലത്തില്‍ ആയിരം മുതല്‍ ഇരുപതിനായിരം വോട്ടുവരെ 'ശാസ്ത്രീയമായി' സ്വന്തമാക്കാം. സി.പി.എം. ഒഴികെയുള്ള പാര്‍ട്ടികള്‍ സാത്വികരായി മാറി നില്‍ക്കുകയാണ് എന്ന് ധരിക്കേണ്ട. 

ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ചെയ്യാന്‍ മിക്കപ്പോഴും അവര്‍ക്ക് കഴിയാറില്ല എന്നേ അര്‍ഥമാക്കേണ്ടൂ. 2006-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പു കാലത്ത് ബംഗാള്‍ പ്ലാനിങ് കമ്മീഷന്‍ ഭൂപരിഷ്‌കരണ സമിതി ചെയര്‍മാന്‍ ദേബബ്രത ബന്ദോപാധ്യായ പരസ്യമായി പറഞ്ഞത് ബംഗാളില്‍ ചുരുങ്ങിയത് ഒരു കോടി വ്യാജവോട്ടര്‍മാരുണ്ടെന്നാണ്. നിരവധി മണ്ഡലങ്ങളില്‍ വോട്ടര്‍മാരുടെ എണ്ണം ജനസംഖ്യയേക്കാള്‍ ഇരട്ടി വേഗത്തില്‍ വര്‍ദ്ധിക്കുന്നതിന്റെ കണക്കുകള്‍ പ്രതിപക്ഷം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ തന്നെ പെടുത്തിയതാണ്.

ഇന്ത്യയിലെ മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തുമില്ലാത്ത വിചിത്രമായ ഒരു പ്രതിഭാസം പശ്ചിമ ബംഗാളിലുണ്ട്. പ്രശസ്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പുകാര്യ വിദഗ്ദ്ധനായ യോഗേന്ദ്ര യാദവ് ദ ഹിന്ദുവിനു വേണ്ടി 2006 ഏപ്രില്‍ 16 ന് എഴുതിയ കുറിപ്പിലാണ് അതിലേക്ക് ശ്രദ്ധക്ഷണിച്ചത്. പശ്ചിമബംഗാളില്‍ വോട്ടിങ് ശതമാനം ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്നു.1977 വരെ 56- 66 ശതമാനത്തില്‍ നിന്ന പോളിങ് അതില്‍പിന്നീട് 75 ഉം 79 ഉം 82 ഉം ശതമാനം വരെ ഉയര്‍ന്നു. ഈ വര്‍ദ്ധനയെ നാടകീയം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും യോഗേന്ദ്ര യാദവ് ഇത് എന്തുകൊണ്ട് എന്ന് കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. ശാസ്ത്രീയമായ വോട്ടു കൃത്രിമത്തിന്റെ തെളിവാണിതെന്ന് പ്രതിപക്ഷത്തിനുറപ്പാണ്.

വോട്ട് നേടുക, ഭരണം നേടുക എന്നിവ സാധാരണ ജനാധിപത്യ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റ ഭാഗമായി കാണുന്നവര്‍ക്കേ ധാര്‍മികപ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടാവൂ. ബംഗാളില്‍ ജനാധിപത്യപാര്‍ട്ടികള്‍ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവര്‍ക്കുപോലും അതില്ല. കൃത്രിമങ്ങളും അക്രമങ്ങളും അധാര്‍മികമായതെന്തും നടത്തി തിരഞ്ഞെടുപ്പു ജയിക്കാം. കാരണം അതൊരു യുദ്ധമാണ്. വര്‍ഗസമരമാണ് അല്ലെങ്കില്‍ ധര്‍മസമരമാണ്. എതിര്‍കക്ഷി നമ്മുടെ പാര്‍ട്ടി പോലുളള മറ്റൊരു പാര്‍ട്ടിയല്ല, അതൊരു ജന്മശത്രുവാണ് അല്ലെങ്കില്‍ വര്‍ഗശത്രുവാണ്. വിപ്ലവത്തിലാണെങ്കില്‍ ഉന്മൂലനം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടവര്‍. അത്തരക്കാരെ എന്തുമാര്‍ഗം ഉപയോഗിച്ചായാലും തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ തോല്‍പ്പിക്കുന്നത് സമരത്തില്‍ പെടുന്ന കാര്യംതന്നെ.ബംഗാള്‍ ഈ മാനസികാവസ്ഥയില്‍നിന്ന് ഇപ്പോഴും പുറത്തുവന്നിട്ടില്ല.

എണ്‍പതുകള്‍ക്കു ശേഷം ഇടതുമുന്നണിക്ക് കരുത്തുള്ള ബദല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നതാണ് സത്യം. 2006 ല്‍ ഒഴികെ മറ്റ് എല്ലായ്പ്പോഴും ഇടതുവിരുദ്ധ വോട്ടുകള്‍ ആകെയെടുത്താല്‍ 50 ശതമാനത്തിലേറെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും മുഖ്യപ്രതിപക്ഷകക്ഷിയായ കോണ്‍ഗ്രസ് ഗ്രാമങ്ങളില്‍ പേരിനു മാത്രമേ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. സി.പി.എമ്മിന്റെ സംഘടിതശക്തിയോട് ഏറ്റുമുട്ടാനുള്ള പിന്‍ബലമോ നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യമോ കോണ്‍ഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവര്‍ക്ക് എല്ലാ ബൂത്തുകളിലും ഏജന്റുമാരെ നിയോഗിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന മണ്ഡലങ്ങള്‍ പോലും അപൂര്‍വമായി. ചുണയുള്ള നേതൃത്വമോ ചുണയുള്ള പ്രവര്‍ത്തകരോ ഇല്ലാത്ത പാര്‍ട്ടിക്ക് വോട്ട് ചെയ്യാന്‍ എന്തിന് ജനങ്ങള്‍ കഷ്ടപ്പെടണം? ബൂത്തുപിടിത്തത്തില്‍നിന്ന് തങ്ങളുടെ മണ്ഡലത്തെ ഒഴിവാക്കാന്‍ ചില കോണ്‍ഗ്രസ് എം.എല്‍.എ.മാര്‍ സി.പി.എമ്മുമായി ധാരണയിലെത്താറുണ്ടെന്നുപോലും ബംഗാളില്‍ കഥ പ്രചരിക്കാറുണ്ട്. കുറച്ചു മണ്ഡലങ്ങളിലെങ്കിലും പ്രതിപക്ഷവും ജയിക്കണമല്ലോ.

സി.പി.എം. വലിയൊരു സ്ഥാപനം

രണ്ടര ലക്ഷത്തോളം മുഴുവന്‍സമയ പ്രവര്‍ത്തകരും വിപുലമായ സംഘടനാസംവിധാനവുമുള്ള വലിയൊരു സ്ഥാപനമാണ് ബംഗാളിലെ സി.പി.എം. മുഴുവന്‍സമയ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് മാസത്തില്‍ 1500 രൂപ മുതല്‍ 3000 രൂപ വരെ അലവന്‍സുണ്ട്. ബോണസ്, ലീവ്, യാത്രാനുകൂല്യം തുടങ്ങിയവ വേറെയും ഉണ്ട്. പാര്‍ട്ടി ഓഫീസുകള്‍ എല്ലാ ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലുമുണ്ട്. പാര്‍ട്ടിയാണ് ബംഗാളിലെ വലിയ ഭൂവുടമ. കേരളത്തിലുള്ളത്ര മാധ്യമശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയിട്ടില്ല എന്നേയുള്ളൂ. അലവന്‍സിനു പുറമേ ഓഫീസുകളില്‍ എല്ലാ ദിവസവും നല്‍കുന്ന ഭക്ഷണം, യാത്ര-പ്രചാരണച്ചെലവുകള്‍ എല്ലാം ചേര്‍ന്നാല്‍ എത്ര കോടി രൂപവേണ്ടിവരും പാര്‍ട്ടി നടന്നുപോകാന്‍? ഒരു പാര്‍ട്ടിയും ഒരിക്കലും വെളിപ്പെടുത്താറില്ല ഈ കണക്കുകളൊന്നും. ലെവി പിരിച്ചും ബക്കറ്റ് പിരിച്ചും മാത്രം ഇത്രയും പണം സ്വരൂപിക്കാനാവില്ലതന്നെ. 

സി.പി.എമ്മിന്റെയോ മറ്റിടതുപക്ഷ പാര്‍ട്ടികളുടെയോ മന്ത്രിമാര്‍ക്കെതിരെ വലിയ അഴിമതി ആരോപണങ്ങളൊന്നും ഉയര്‍ന്നുവരാറില്ല. 34 കൊല്ലത്തിനിടയില്‍ മന്ത്രിസ്ഥാനം വഹിച്ച 250-ല്‍ ഏറെ പേരില്‍ അഴിമതിയുടെ പേരില്‍ പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരില്ല എന്നുതന്നെ പറയാം. സംസ്ഥാനനേതാക്കള്‍ ആര്‍ഭാടജീവിതം നയിക്കുന്നവരുമല്ല. അവരുടെ ലളിതശൈലി കാരണം പാര്‍ട്ടിയില്‍ അഴിമതിയുണ്ട് എന്ന് പുറത്തുള്ളവര്‍ക്ക് തോന്നാറുമില്ല. രണ്ടാംനിരയിലും അതിനുതാഴെയുമുള്ളവരെക്കുറിച്ച് നല്ല അഭിപ്രായമില്ല. ഭരണത്തിന്റെ ആനുകൂല്യവിതരണം, തൊഴില്‍ നിയമനങ്ങള്‍, റോഡ് കരാര്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ഭരണതീരുമാനങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ എല്ലാറ്റിലുമുള്ള പാര്‍ട്ടി ഇടപെടല്‍ വന്‍ അഴിമതിയായി. പാര്‍ട്ടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സമ്പന്നവര്‍ഗമാണ് എല്ലായിടത്തും കാര്യങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കുന്നതെന്ന തോന്നല്‍ പാര്‍ട്ടിക്കാരിലും ഉണ്ട്. 

സര്‍ക്കാര്‍പണം പറ്റുന്ന കരാറുകാര്‍ ഉള്‍പ്പെടെ എല്ലാവരില്‍നിന്നും പാര്‍ട്ടിയുടെ പേരില്‍ ഇടത്തട്ടുകാര്‍ പണം ഈടാക്കുന്നു, ഭൂവില്പനകളിലെ ഏജന്റുമാര്‍ പോലും പാര്‍ട്ടിയുടെ പേരു പറഞ്ഞ് മീശ പിരിക്കുന്നു, താഴേക്കിട നേതാക്കള്‍ പോലും കാറില്‍നിന്നിറങ്ങുന്നില്ല തുടങ്ങിയ പരാതികള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടു. ഇവര്‍ ഒരു പുതിയ വര്‍ഗമായി ജനങ്ങളുടെ കണ്ണിലെ കരടായി വളര്‍ന്നു. മുഖ്യമന്ത്രി ബുദ്ധ തന്നെ ഇതോരോന്നും എടുത്തുപറഞ്ഞ് വോട്ടര്‍മാരോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുകയുണ്ടായി. ലാല്‍ഗഢില്‍ സി.പി.എം. നേതാക്കള്‍ക്കു നേരേ മാവോവാദി ആക്രമണം റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ പോയ മാധ്യമലേഖകരെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു. അക്രമം നടന്ന പ്രദേശത്ത് ഏറ്റവും വലിയ കെട്ടിടം പ്രാദേശിക സി.പി.എം. നേതാവിന്റെ വീടായിരുന്നു, മറ്റെല്ലാം ചെറിയ കുടിലുകള്‍.

ജ്യോതിബസുവിന്റെ കാലശേഷം പാര്‍ട്ടി ഇടത്തരക്കാരുടെ കൂടി പാര്‍ട്ടിയായി മാറിയിരുന്നു. പഴയ പിടിവാശികള്‍ പലതും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. സോഷ്യലിസമുണ്ടാക്കലല്ല പാര്‍ട്ടിയുടെ ലക്ഷ്യമെന്നും സമ്പന്നരാകുന്നത് പാപമല്ലെന്നും നേതാക്കള്‍ പരസ്യമായി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 2006-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഇടതുമുന്നണി അന്‍പതു ശതമാനത്തിലേറെ വോട്ട് നേടിയത് പുതിയ പ്രതിച്ഛായ കാരണമാണ്. പലതായി പിളര്‍ന്ന പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ നിഷ്ഫലത വേറെയും. കുറെയേറെ വ്യവസായങ്ങള്‍, ഷോപ്പിങ് മാളുകള്‍, ഐ.ടി.കേന്ദ്രങ്ങള്‍, ടൗണ്‍ഷിപ്പുകള്‍ എന്നിവ രൂപംകൊണ്ടു. ഒപ്പം മറ്റൊന്നുകൂടി സംഭവിച്ചു... ഗ്രാമങ്ങളിലെ പാര്‍ട്ടി സര്‍വാധിപത്യങ്ങള്‍ ദുര്‍ബലമായി. 2009-ലെ പാര്‍ലമെന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും തുടര്‍ന്നു നടന്ന തദ്ദേശ സ്ഥാപന തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും തൃണമൂല്‍ സഖ്യം ജയം നേടിയത് ഒരാധിപത്യത്തിന്റെ അന്ത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ സന്ദേശമായി.

'ബംഗാളിലെ അവസാനിക്കാത്ത രാത്രി' അവസാനിക്കാന്‍ പോവുകയാണെന്നാണ് 'മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് വിരുദ്ധന്മാര്‍' ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നത്. തെറ്റുകള്‍ തിരുത്താന്‍ ഇടതുപക്ഷം ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ജനങ്ങളില്‍ അത് വലുതായ പ്രതികരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ബദല്‍ ആകാനുള്ള ആശയവ്യക്തതയോ നയപരിപാടികളോ തൃണമൂല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സിന് ഉള്ളതായി ആരും അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. എങ്കിലും ആ പക്ഷത്തേക്ക് പ്രകടമായ ചായ്വ് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. റൈറ്റേഴ്സ് ബില്‍ഡിങ്ങിലെ മന്ത്രിമാര്‍ മാറിയാലും രാഷ്ട്രീയ സംസ്‌കാരത്തില്‍ വലിയ മാറ്റമൊന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചുകൂടാ. അസഹിഷ്ണുതയും അക്രമവും മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്ന് മമതാപാര്‍ട്ടി ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.