'പ്രലോഭനങ്ങള്‍ക്കു ചിലപ്പോഴെങ്കിലും എന്തു ഭംഗിയാണല്ലേ ഫാദര്‍?' | കഥ - കൗമാരം | അഷിത

.

ഫാദര്‍ ജോസിന്റെ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കേ തിരിയുന്ന ഫാനിന്റെ ശബ്ദവും സ്പീഡും ഇടയ്ക്കു ചീറിപ്പായുന്ന പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറണും ആ സംസാരത്തിന് തീവ്രമായ പശ്ചാത്തലഭംഗി നല്‍കുന്നുണ്ടെന്ന് ലക്ഷ്മിക്കു തോന്നി. വളരെയധികം തീക്ഷ്ണമായ ഒന്നായിരുന്നു, ലക്ഷ്മിയുടെ വ്യക്തിത്വം. അത്തരം കാല്‍പനികചിന്തകളോടും അതിഭാവുകത്വം കലര്‍ന്ന ഉപമകളോടും ഒക്കെ ഏറെ പ്രിയമായിരുന്നു ലക്ഷ്മിക്ക്. വാസ്തവത്തില്‍ ഫാദര്‍ ജോസ് ആത്മാവിനെയും മതത്തിനെയും കുറിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോഴും ലക്ഷ്മി ബോധവതിയായിരുന്നത് ഫാദറിന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. പവിത്രവും ഗഹനവുമായ ചിന്തകള്‍ ഫാദറില്‍നിന്ന് ഉതിരുമ്പോള്‍ ആ ചുണ്ടുകളുടെ ദ്രുതചലനത്തില്‍ മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്മി ആകൃഷ്ടയായത്. 

ഒന്നുമറിയാതെ ഫാദര്‍ ജോസ് സംതൃപ്തിയോടെ സംസാരം തുടര്‍ന്നു. ലക്ഷ്മിയുടെ മടിയില്‍ ആ പുസ്തകം കമിഴ്ന്നുകിടന്നു. ഇടതുവശത്താവട്ടെ, ആ പൂച്ച അപ്പോഴും സ്വയം നക്കിത്തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കയായിരുന്നു. അതിന്റെ കണ്ണുകള്‍ പുറത്തുനിന്നു വന്നുവീണ വെയില്‍പ്പാളിയില്‍ പച്ചനിറത്തില്‍ മിന്നി. പുറത്ത് പ്രഭാതം മധ്യാഹ്നത്തിലേക്ക് കത്തിപ്പടര്‍ന്നിരുന്നു; ബാല്യത്തില്‍നിന്ന് കൗമാരത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റംപോലെ. കൗമാരത്തിന്റെ ഉന്മാദകരമായ സാഹസികതയും നിര്‍ലോഭമായ ന്യായീകരണങ്ങളും അതിവേഗം ബോറടിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ മധ്യാഹ്നത്തിനെ രസകരമാക്കാന്‍ ലക്ഷ്മിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ഫാദര്‍ ജോസിന്റെ സംഭാഷണത്തിന്റെ ഒഴുക്കു കുറുകേ മുറിച്ച് ലക്ഷ്മി പെട്ടെന്ന്, തീര്‍ത്തും ആകസ്മികമായ ഒരു കണ്ടുപിടിത്തമെന്നപോലെ പറഞ്ഞു: 'ഫാദര്‍! താങ്കള്‍ക്കെന്റെ അച്ഛന്റെ ഛായയുണ്ട്.'
ഫാദര്‍ ജോസ് അമ്പരപ്പോടെ, പെട്ടെന്നു ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയില്‍ നെറ്റിയിലെ ഗഹനമായ ചുളിവുകള്‍ ആകെ മായ്ഞ്ഞു. വളരെ ഹൃദ്യമായ ഒരു കാഴ്ചയായിത്തോന്നി, ലക്ഷ്മിക്കത്. 

ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ലക്ഷ്മി മെല്ലെ പറഞ്ഞു, ഫാദര്‍ ജോസിനെ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ട്: 'ഞാനിന്നലെ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു ഫാദര്‍. ഇന്നലെ ഉച്ചയുറക്കത്തില്‍. ഒരു കരിമൂര്‍ഖന്‍, നനഞ്ഞ ഈര്‍പ്പമുള്ള മരത്തില്‍ കയറുകയായിരുന്നു...'
'പണ്ട് സാത്താന്‍ ഹവ്വയെ സമീപിച്ചത് പാമ്പിന്റെ വേഷത്തിലായിരുന്നു.' ഫാദര്‍ ലക്ഷ്മിയെ തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഓര്‍മപ്പെടുത്തി. 

'പക്ഷേ, മരത്തിന്റെ ഇരുണ്ട തണലുകള്‍ക്ക് ഈര്‍പ്പവും മൂര്‍ഖന് കറുപ്പിലേക്കു വഴുതുന്ന കടുംചുവപ്പുനിറവുമായിരുന്നു.' ലക്ഷ്മി ഫാദര്‍ പറഞ്ഞത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ തുടര്‍ന്നു. ഫാദര്‍ ജോസ് ഒന്നു പതറി. സംഭാഷണം പെട്ടെന്ന് പ്രധാനപാത വിട്ട് ഇടവഴിയിലേക്കിറങ്ങിയപോലെ. പൂച്ചയെ മടിയില്‍വെച്ച് ലാളിക്കുന്ന ഈ പതിനാറുവയസ്സുകാരി താനറിയാത്ത ഏതോ ലോകത്തില്‍ കാല്‍ ചവുട്ടിനില്‍ക്കുന്നുവെന്ന ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ചിന്ത ഫാദറെ കുഴക്കി. വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ ചരടുതന്നെ ആരോ കൈയില്‍നിന്നു തട്ടിപ്പറിച്ചതുപോലെ നിസ്സഹായനായി ഫാദര്‍ ജോസ് നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കു മടങ്ങി.
'പ്രലോഭനങ്ങള്‍ക്കു ചിലപ്പോഴെങ്കിലും എന്തു ഭംഗിയാണല്ലേ ഫാദര്‍?' ലക്ഷ്മി സ്വരം താഴ്ത്തി ഒരു സ്വകാര്യമെന്നപോലെ ചോദിച്ചു.

ഫാദര്‍ ജോസിന്റെ നെറ്റിയില്‍ അതിവേഗത്തില്‍ വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍ പൊടിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകള്‍ ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തുനിന്ന് പതറിയില്ല. ഏതൊക്കെയോ വിചാരങ്ങളില്‍ മുങ്ങി ഒരു വൈക്കോല്‍ത്തുരുമ്പിനെയെന്നപോല്‍, ഒരിക്കലും തെറ്റിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അനുഷ്ഠാനമെന്നപോല്‍ സാവധാനം, കണ്ണുകള്‍ ചലിപ്പിക്കാതെ അദ്ദേഹം മാറിലെ കുരിശിനെ കൈയിലെടുത്തു.

പുറത്ത്, മധ്യാഹ്നം പടര്‍ന്നുകത്തിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. വളവു തിരിഞ്ഞുവരുന്ന ഒരു കാറിന്റെ ഹോണ്‍ തുടരത്തുടരെ മുഴങ്ങി. ഫാദറെ ഉറ്റുനോക്കി, നിശ്ശബ്ദം വെല്ലുവിളിച്ച് ലക്ഷ്മി പൂച്ചക്കുട്ടിയെ മടിയില്‍നിന്നിറക്കിവിട്ട് എഴുന്നേറ്റു. 'എന്തൊരു ഉഷ്ണം, ഹോ' എന്നു പറഞ്ഞ് സാവധാനം രണ്ടടി ഫാദറിനു നേര്‍ക്കു നടന്നു. ആ ഒരു നിമിഷത്തില്‍ ഫാദറിന്റെ കണ്ണുകള്‍ തുളുമ്പുന്ന കൗമാരത്തിന്റെ വടിവുകളുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ട് മേഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിക്ക് അത് ധാരാളമായിരുന്നു.