മുതലയിറച്ചിയും മാനിറച്ചിയും തിന്നാൻ തരും, വന്യജീവി സംരക്ഷണമെന്ന പേരും, നമ്മുടെ നാടെത്രയോ ഭേദം

Representational Image

ആനക്കൊമ്പ് പ്രദർശനം ഇന്ന് പ്രതാപമല്ല

ടാന്‍സാനിയയില്‍ നിന്ന് അവിടുത്തെ വീരപ്പന്‍മാര്‍ കൊന്നു കടത്തിയ ആനക്കൊമ്പ് പിടിച്ചെടുത്ത് കൂട്ടത്തൊടെ പെട്രോള്‍ ഒഴിച്ച് കത്തിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ ആനക്കൊമ്പുകള്‍ അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയില്‍ കോടികള്‍ വിലമതിക്കുന്നതാണ്. സര്‍ക്കാര്‍ അത് വിറ്റ് കാശാക്കാതെ നശിപ്പിക്കുന്നതിന് പിന്നില്‍ വലിയൊരു സന്ദേശം ഉണ്ട്. പ്രതാപത്തിനും സൗന്ദര്യത്തിനും വേണ്ടിയല്ല കാനനമൃഗങ്ങള്‍ എന്നൊരു വലിയ സന്ദേശം. മൃഗങ്ങളുടെ കൊമ്പും തോലും പ്രതാപചിഹ്നങ്ങളാവുന്നതിന് പിന്നിലെ മാനസികാവസ്ഥ മാറിയാലേ യഥാര്‍ഥ വന്യജീവി സംരക്ഷണമാവൂ. ചത്തമാനിന്റെ കൊമ്പല്ലേ എന്ന് ചോദിക്കുന്നവര്‍ക്കറിയില്ല ഇതൊരു പ്രതാപ ചിഹ്നമാവുമ്പോള്‍ അറിയാതെ ഉള്ളിലുണരുന്ന കൊലപാതക വാസനയെ പറ്റി.

ഈയിടെ ഒരു കാനന യാത്രയ്ക്ക് പോയി. ഒരു വനത്തിന്റെ നിലനില്‍പ്പിനുവേണ്ടി പോരാടുന്നവരുടെ സംഘടനയോടൊപ്പമായിരുന്നു യാത്ര. കൃഷി നശിപ്പിക്കുന്ന കാട്ടുപന്നികളെ കൊല്ലാന്‍ അനുമതി കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു അവരില്‍ പലരും. ഒപ്പം എന്തുകൊണ്ട് കൊല്ലുന്ന കാട്ടുപന്നികളെ തിന്നാന്‍ അനുവദിച്ചുകൂട എന്നും ചിലര്‍ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇവര്‍ക്കും വന്യജീവി സംരക്ഷണത്തിന്റെ അന്തരാര്‍ഥം പിടികിട്ടിയിട്ടില്ല എന്നേ പറയാനാവൂ. കാട്ടുപന്നിയെ വെടിവെച്ച് മണ്ണെണ്ണയൊഴിച്ച് കത്തിക്കുമ്പോള്‍ കത്തിയമരുന്നത് അതിനെ ഇറച്ചിയാക്കികളയാം എന്ന തോന്നലുകൂടിയാണെന്നും കര്‍ഷകര്‍ മനസിലാക്കണം.

ചെറുജീവികൾ മരിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്ന മട്ടില്‍ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നവർ

ഇവിടെ ഇതൊന്നും കുറ്റമല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. വീരപ്പന്‍ വിരാജിച്ചിരുന്ന കാലത്തെയും ഇന്നത്തെയും വന്യജീവികളുടെ കണക്കെടുത്താല്‍ വേട്ടയാടല്‍ നിരോധിച്ചതിന്റെ ഗുണവശങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും മനസിലാവും. ഇന്ന് നാട്ടിന്‍ പുറത്ത് മുള്ളന്‍പന്നികളും മരപ്പട്ടികളും ഉടുമ്പും കീരിയുമെല്ലാം എണ്ണം കൂടിയതും മനസിലാക്കാന്‍ നമുക്ക് ചുറ്റുവട്ടത്തേക്ക് കണ്ണോടിച്ചാല്‍ മതി. കേരളത്തിലെ വന്യജിവി സ്നേഹത്തേക്കാള്‍ എത്രയോ വലുതാണ് കര്‍ണാടകക്കാരുടെ സ്നേഹം എന്നും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. രാത്രിയാത്ര നിരോധനം എന്ന ഒറ്റകാര്യം കൊണ്ട് തന്നെ അത് വ്യക്തമാണ്. അത് പിന്‍വലിക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് നമ്മുടെ എം.പിമാരും രാഷ്ട്രീയക്കാരും മുറവിളി കൂട്ടുമ്പോള്‍ ഈ നിരോധനം കൊണ്ട് മൃഗങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായ ഗുണം എത്ര വലുതാണെന്ന് അറിയണമെങ്കില്‍ ചത്ത പാമ്പിനേയും റോഡില്‍ അരയുന്ന ചെറിയ മൃഗങ്ങളുടെയുമൊക്കെ എണ്ണം എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് മനസിലാക്കാണം.

റോഡില്‍ റബ്ബറിന്റെ പാമ്പിനേയും ഉടുമ്പിനേയും ഒക്കെ കൊണ്ടിട്ട് ചില സംഘടനകള്‍ പരീക്ഷണം നടത്തി നോക്കിയിരുന്നു. ഭൂരിപക്ഷവും ഇത്തരം മൃഗങ്ങളെ കണ്ടാല്‍ ബ്രേക്ക് ചവിട്ടാറില്ല. അവ മരിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്ന മട്ടില്‍ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നവരാണ് പലരും. വന്യജീവികളെന്നാല്‍ ആനയും കടുവയും പുലിയും മാത്രമല്ല ആയിരക്കണക്കിന് ചെറുമൃഗങ്ങളും എന്തിന് സൂഷ്മജീവികളും അടങ്ങിയ വലിയൊരു ലോകമാണ്. അതും നമ്മള്‍ മറന്നുകൂട.
 മലേഷ്യയില്‍ ഉറാങ് ഉട്ടാനേയും, ഫോര്‍ബോസിസ് കുരങ്ങന്‍മാരെയുമൊക്കെ സംരക്ഷിക്കുന്ന രീതി വളരെ നല്ലതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അവിടെ ട്രെക്കിങ്ങിന് കൃത്യമായ അച്ചടക്കവും ഉണ്ട്. വന്യജീവി സങ്കേതങ്ങളില്‍ പ്രവേശനത്തിന് പരിധി വെക്കണം. ഒരു ദിവസം ഇത്രയെണ്ണം എന്നത്. അത് കര്‍ശനമായി പാലിക്കുകയും വേണം. ഇവിടെ തേക്കടിയിലൊക്കെ ടിക്കറ്റ് കൊടുത്ത് കണ്ടമാനം ആളുകളെ വിടുന്ന രീതിയാണ്.

കാടും മദ്യവും

 മലേഷ്യയിലെ കുച്ചിങ്ങില്‍ ഫോര്‍ബോസിസ് കുരങ്ങനെ കാണാന്‍ പോയപ്പോള്‍ കൂടെ വന്ന ഗൈഡ് പറഞ്ഞ കാര്യം ഓര്‍മ വരുന്നു. ഇവിടെ കടുവയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഒരെണ്ണം പോലും ഇന്നില്ല. ഇപ്പോ കടുവയെ കാണാന്‍ കുപ്പിയിലോട്ട് നോക്കണം. ടൈഗര്‍ ബിയറിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പി കാണിച്ചാണയാള്‍ പറഞ്ഞത്. പറഞ്ഞു വന്നപ്പോഴാണ് മദ്യവും കാടും തമ്മിലുള്ള ഒരിക്കലും ചേരാത്ത ഒരു കാര്യം ഓര്‍ക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഇടയില്‍ പലരും കാട്ടില്‍ പോവുന്നത് മദ്യപിക്കാനാണ്. കാട്ടിലെ പാറക്കെട്ടില്‍ മദ്യകുപ്പികള്‍ എറിഞ്ഞുടച്ച് പൊട്ടിച്ചിരിക്കാനാണ്. അത് ആനയുടെ പതുപതുത്ത കാലടിയില്‍ തറഞ്ഞുകയറി ഇഞ്ചിഞ്ചായി അവ മരിക്കും എന്നോര്‍ക്കാത്തവരാണ് അത് ചെയ്യുന്നത്.. ഓര്‍ത്താല്‍ തന്നെ അതൊരു ഹരം. അഗസ്ത്യാര്‍കൂടം ട്രെക്കിങ്ങിനിടയില്‍ കൂടെ വന്ന ഗൈഡ് പറഞ്ഞ അനുഭവം കേട്ടാണ് ഇത് പറയുന്നത്. ട്രെക്കിങ്ങിന് മുമ്പ് മദ്യം ഉണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കും. പക്ഷെ ചില വിരുതന്‍മാര്‍ തണ്ണിമത്തന്‍ തുരന്ന് അതിനകത്ത് മദ്യകുപ്പി വെച്ച് തുരന്ന ഭാഗം ഒട്ടിച്ചുവെച്ചിരുന്നത്രെ. ഇത്തരം മനോഭാവങ്ങള്‍ മാറാതെ എന്ത് പ്രകൃതി സ്നേഹം. എന്ത് വന്യജീവിസംരക്ഷണം.