'വാര് നെറച്ച് എന്തെങ്കിലും തിനുവ കിട്ട്‌ന ഓണം;' എല്ലാ മലയാളികളേയും ഉൾക്കൊള്ളാത്ത ഓണം

Shyamjith P K

ഓണം എന്നുകേൾക്കുമ്പൊ സാധാരണ എനിക്ക് ചുറ്റിനും കേൾക്കാറുള്ളത് വളരെ മനോഹരമായി കേരള വസ്ത്രമണിഞ്ഞ, വയറു നിറയെ സദ്യയുണ്ട, എല്ലാവരും ഒത്തുചേർന്നു നടത്തിയ ആഘോഷങ്ങളുടെയൊക്കെ കഥകളാണ്. അതിപ്പോ സ്കൂളിലായിരുന്നപ്പോഴും ഇപ്പോഴുമൊക്കെ അങ്ങനെതന്നെ. പണ്ടൊക്കെ ഞാനും പലപ്പോഴും അതിനോടൊപ്പം കൂടി ഏറ്റുപറയാറുമുണ്ടായിരുന്നു, അങ്ങനെ ഒന്നും നടന്നില്ലെങ്കിൽ പോലും. ഇന്നിപ്പോ വാർത്തക്കിടയിൽ ഒരു തുണിക്കടയുടെ പരസ്യം കണ്ടപ്പോ ചില ഓണം ഓർമ്മകളിലേക്ക് മനസും പോയി. പരസ്യത്തിൽ അഭിനേതാക്കൾ പരമ്പരാഗത ഓണക്കോടി ചിന്തകളെ പൊളിച്ചിരിക്കുകയാണ്. കേരളത്തനിമ വിളിച്ചോതുന്ന സെറ്റും മുണ്ടിനും പകരം നല്ല അടിപൊളി പാന്റും  ഷർട്ടും കുർത്തയുമൊക്കെ. ഈ ചിന്ത വരാനും ചില കാരണമുണ്ട്. പലപ്പോഴും വേഷങ്ങളെ ജനറലൈസ് ചെയ്യാറുണ്ട്. ആ സമയങ്ങളിൽ നമുക്കിടയിലെ വൈവിധ്യങ്ങളെ ആരും പരിഗണിക്കാറില്ല എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. 
ഞാൻ ജനിച്ചു വളർന്നതൊക്കെ പാലക്കയം എന്ന് പേരുള്ള മനോഹരമായൊരു സ്ഥലത്താണ്. നാടുമായി അത്ര അടുത്തുള്ളൊരു സ്ഥലമല്ല എൻ്റെ നാട്. ഇവിടെ മൂന്നു വ്യത്യസ്ത ഗോത്രങ്ങളിലായി നിറയെപേരുണ്ട്. പണ്ടൊക്കെ ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് ഓണം എന്നൊരു പ്രത്യേക ദിവസമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ ഞങ്ങളൊക്കെ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് സ്കൂളിൽ ഓണം ആഘോഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതും എൻ്റെ അഞ്ചാം ക്ലാസ് മുതൽ. ഞാൻ ആ സമയത്തു വയനാട് ജില്ലയിലെ അംബേദ്‌കർ മെമ്മോറിയൽ മോഡൽ റെസിഡൻഷ്യൽ സ്കൂളിലായിരുന്നു പഠിച്ചിരുന്നത്. അന്ന് പരീക്ഷയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ഓണം ആഘോഷിച്ചാണ് നാട്ടിലേക്ക് അവധിക്ക് പോരുക. പ്ലസ് ടു വരെയുള്ള ആ സ്കൂൾ കാലത്തെ ഓർമ്മയിലെ ഓണത്തിന് എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു നിറമാണ്.  അന്ന് അവിടെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് ഓണം അവധിക്ക് സ്കൂൾ അടക്കുന്ന ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് നല്ലൊരു ഓണസദ്യ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. അന്ന് ആ ദിവസത്തിനു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു എല്ലാവരും. 
ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് തിരുവോണം വരുമ്പോഴേക്കും എല്ലാവരും വീടുകളിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. ഓണത്തിന്റെ തലേ ദിവസം ഞങ്ങളും അച്ഛന്റെ അനിയനും കുടുംബവും പിന്നെ അച്ഛന്റെ പെങ്ങളുടെ കുടുംബം ചേർന്നാണ് നിലമ്പൂരിൽ ഓണത്തിനുള്ള സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ജീപ്പ് വിളിച്ച് പോവുക. നേരെ നിലമ്പൂരിലെത്തിയാൽ എല്ലാവരും കൂടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഹോട്ടലിൽ പോയി ചായ കുടിക്കും. അത് ഞങ്ങൾക്ക് വല്യ സംഭവമായിരുന്നു. കാരണം ഹോട്ടൽ ഫുഡ് ഒക്കെ വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം കിട്ടിയിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. പിന്നെ ജയന്തിയിൽ കയറി ഓണത്തിനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങും. പിന്നെ പച്ചക്കറികൾ, പപ്പടം എന്നിങ്ങനെ വാങ്ങി കഴിയാറാവുമ്പോൾ കൂട്ടത്തിലെ അച്ഛനടക്കമുള്ള ആൺ സംഘങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാവും… വേറെ എങ്ങോട്ടുമല്ല ഉർവശിയിലേക്കാണ്! നിലമ്പൂരിലെ പ്രശസ്തമായൊരു ബാറാണ്. അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളെ ഏതെങ്കിലും സിനിമാ തിയേറ്ററിൽ ആക്കിയിട്ടുണ്ടാവും. സിനിമ കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോഴുള്ള കാഴ്ച പലപ്പോഴും വേദനിപ്പിക്കും. പലരും അമിതമായി മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അവിടെ തീരും ഞങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ ഓണം. ഓണനാളിലേക്കുള്ള കുപ്പി കരുതിയിട്ടുണ്ടാവും. അതിന്റെ വലുപ്പത്തിനനുസരിച്ചാവും ഓരോ വീട്ടിലേയും വഴക്കിന്റെ നീളം. ഞാനടക്കം ഞങ്ങളിൽ പലരും കരയാതെ ഒരു ഓണവും ഉണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല. ജീവിതത്തിൽ മദ്യത്തെ വെറുത്തതിന് കാരണവും ഈ ഓർമ്മകളാവാം… 
അങ്ങനെ മാറ്റമൊന്നുമില്ലാതെ ഓണങ്ങൾ വന്നു. കാട്ടുപൂക്കൾ കൊണ്ട് പൂക്കളം ഇടും, സിനിമയും കാണും, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പാതി ഉണ്ട ഇല മടക്കി പതിവുപോലെ എണീറ്റ് പോരും…
കാലം കടന്നുപോയി. പി ജി പഠനം കഴിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നകാലത്ത് കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം ചേർന്ന് നാട്ടിലൊരു ഓണാഘോഷം സംഘടിപ്പിച്ചു. വീടുകൾ കയറി പിരിവു നടത്തി, ചോറിനുള്ള അരി ശേഖരിച്ചു, എല്ലാ വീട്ടിലും റേഷനരി ആയതുകൊണ്ട് വൈവിധ്യമില്ലാത്ത അരി കിട്ടി.  മുറ്റത്ത് കാട്ടുപൂക്കളാൽ വീണ്ടുമൊരു പൂക്കളം വിരിഞ്ഞു. മൂന്ന് ഊരിലെയും ആളുകൾ പങ്കെടുത്തു, എല്ലാവരും ചേർന്ന് സദ്യയൊരുക്കി. എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചിരുന്ന് സദ്യയുണ്ടു. ആർക്കും പാതി കഴിച്ച് കണ്ണു നിറച്ച് ഇല മടക്കേണ്ടിവന്നില്ല. പക്ഷേ അവസാന റൗണ്ടിൽ സദ്യയ്ക്ക് മുന്നിലിരുന്നപ്പോൾ എന്തോ അന്നും എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു…

ശ്യാംജിത്ത് പി.കെ
റിസർച്ച് കോ-ഓഡിനേറ്റർ, കീസ്റ്റോൺ ഫൗണ്ടേഷൻ, നിലമ്പൂർ