'തിരക്കഥയെഴുതുന്ന സിനിമക്കായി പാട്ടെഴുതാന്‍ എളുപ്പം;'വാലിബനി'ലെ പാട്ടെഴുതുമ്പോള്‍ ട്യൂണും കണ്ടെത്തി'

'ഈ സോളമനും ശോശന്നയും' എന്ന പാട്ട് ഞാന്‍ എഴുതിയതാണെന്ന് ഒരുപാട് പേര്‍ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. റഫീഖ് എഴുതിയതാണ് എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ റഫീഖ് അഹമ്മദ് എഴുതിയ പാട്ടാണ് എന്നാണ് ആളുകള്‍ വിചാരിക്കാറ്. പലപ്പോഴും ആളുകളെന്നെ പരിചയപ്പെടാറുള്ളത് 'റഫീഖ് അഹമ്മദല്ലേ'എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടാണ്. അദ്ദേഹത്തിനും ഇക്കാര്യമറിയാം. പാട്ടുകേള്‍ക്കുന്നവര്‍ അതെഴുതിയതാരാണ് എന്നൊന്നും തിരഞ്ഞുപോകില്ലല്ലോ. അവര്‍ പാട്ട് കേട്ടുപോകുകയല്ലേ ചെയ്യുക. എന്നാല്‍ ഇന്നതിന് മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ട്. അതെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നവരുമുണ്ടാകും.

എഴുതിയതില്‍ വ്യക്തിപരമായി ഇഷ്ടം തോന്നിയ പാട്ട് ഏതാണ്‌

കോളേജ് കാലത്ത് എഴുതിയതാണ് 'നീലരാവിന്‍ ജാലകപാളികള്‍'. അന്നുമുതലേ ആ പാട്ട് ഹിറ്റാണ്. ഇപ്പോഴും സ്‌കൂള്‍, കോളേജ്, യൂണിവേഴ്സിറ്റി മത്സരങ്ങളിലെല്ലാം ആരെങ്കിലും ഈ പാട്ട് പാടി കേള്‍ക്കാതിരിക്കില്ല. കുട്ടികള്‍ പാടുന്നത് ഞാന്‍ തന്നെ നേരിട്ട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ പാട്ടിനോട് വൈകാരികമായി ഒരടുപ്പമുണ്ട്. എഴുത്തിന്റെ തുടക്കക്കാലത്താണ് അതെഴുതിയത്. 'ഈ സോളമനും ശോശന്നയും', 'മലൈക്കോട്ടൈ വാലിബന്‍', 'വാങ്ക്' എന്നീ സിനിമകള്‍ക്കായി എഴുതിയ പാട്ടുകളെല്ലാം എനിക്കിഷ്ടമാണ്.

എഴുത്തും അക്ഷരങ്ങളും എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ട്. 

കഥയും നാടകവും തിരക്കഥയുമെല്ലാം വ്യത്യസ്ത കലാവിഷ്‌കാരങ്ങളാണ്. അവ ആവശ്യപ്പെടുന്ന സമയവും അധ്വാനവുമെല്ലാം വ്യത്യസ്തമാണ്. ഞാന്‍ വലിയ തിരക്കുകളിലേക്ക് പോകാത്ത ആളാണ്. എഴുത്തിന്റെ സമയത്ത് അരക്ഷിതാവസ്ഥയാണ് ഒരു മനുഷ്യനുള്ളത്. പ്രത്യേകിച്ച് തിരക്കഥയെഴുതുമ്പോള്‍ .അത് വലിയ പണച്ചെലവും ഉത്തരവാദിത്തവുമുള്ള കാര്യമാണ്. കഥയെഴുതുമ്പോള്‍ ആ സാഹചര്യമല്ല. എഴുതാനിരിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ചോരയൂറ്റിയെടുത്തേ അതിന് മതിയാകൂ. നമ്മളെ തളര്‍ത്തിക്കളയുന്ന പരിപാടിയാണത്. ഒരു പുഴയുടെ തീരത്തിരുന്ന് എഴുതുമ്പോള്‍ എഴുത്ത് എളുപ്പമാകുമെന്നത് പഴയ ഫ്യൂഡല്‍ ബോധമാണ്. സമാധാനമായി ഒരു സ്ഥലത്തിരുന്ന് എഴുതാന്‍ എനിക്കിതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഈ സമൂഹത്തില്‍ നമ്മളുമുണ്ട് എന്ന് തോന്നാവുന്ന രീതിയിലാണ് എന്റെ എഴുത്തുകള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. റോഡിലിറങ്ങി സമരം ചെയ്യാനുള്ള ത്രാണിയില്ല. എനിക്കെന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ പറയേണ്ടതുണ്ട്. എന്റെ അനുഭൂതികളും സങ്കടങ്ങളും പങ്കുവെയ്‌ക്കേണ്ടതുണ്ട്. പലപ്പോഴും എനിക്കെന്നോട് തന്നെയുള്ള ഭാഷണങ്ങളാണ് എന്റെ എഴുത്ത്. അങ്ങനെയാണ് ഞനതിനെ കാണുന്നത്. 

ജീവിതത്തില്‍ 70-80 ശതമാനം വിരസതയാണ്. സമ്പത്തുള്ളവര്‍ക്കും അല്ലാത്തവര്‍ക്കും അതങ്ങനെതന്നെ. ജീവിതത്തിന്റെ ആവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ പുതുമ കണ്ടെത്തുകയും അതില്‍ തിളക്കമുള്ളൊരു കല്ല് കണ്ടെത്തി സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് എനിക്ക് എഴുത്ത്. എന്നോട് തന്നെയുള്ള, ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ വിചാരണ ചെയ്യുന്ന പല കാര്യങ്ങളുമുണ്ട്. അതിലൊന്നാണ് എനിക്കിത്. അരക്ഷിതമായ ജീവിതത്തില്‍നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരുപാധി.

കഥയും മറ്റും എഴുതുന്നത് തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ സമയത്താകുമല്ലോ. 

അത് സംഭവിച്ചുപോകുന്നതാണ്. എന്റെ പാഷനും തൊഴിലും ഇതാണ്. എന്തെഴുതണം, എങ്ങനെ എഴുതണം എന്നെല്ലാമാണ് ഞാന്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ചിന്തിക്കുന്നത്. എഴുത്ത് തികച്ചും ഭൗതികപരമായി സംഭവിക്കുന്നതാണ്. അതൊരു ആത്മീയ വെളിപാടൊന്നുമല്ല. ഇതിനങ്ങനെ ദിവ്യത്വമൊന്നുമില്ല. എഴുതാന്‍ പോകുന്ന വസ്തുത നമ്മെ എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകും എന്നുള്ളതാണ് അതിലെ പ്രധാന സംഗതി. ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തുന്ന വിധത്തില്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ട്വിസ്റ്റ്, ഒരു വാക്ക് എല്ലാം വരാം. അതിനൊന്നും ഒരു ദിവ്യത്വം കല്‍പിക്കേണ്ടതില്ല. തലച്ചോറില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ശേഷിപ്പാണത്. എപ്പോഴൊക്കെയോ നമ്മുടെ ഓര്‍മകളില്‍ പിടിച്ചുകയറിയിട്ടുള്ള സംഭവങ്ങളോ വാക്കുകളോ ഒക്കെത്തന്നെയാണത്. നമ്മള്‍ മരിക്കുന്നതോടുകൂടി അതും തീര്‍ന്നുപോകുന്നു. അല്ലാതെ എഴുത്തുകാരന്‍ ഒരു പ്രവാചകനോ അയാള്‍ പറയുന്നത് അരുളപ്പാടുകളോ ഒന്നുമല്ല. എല്ലാം ഭൗതികമാണ്. അങ്ങനെ ഒരുപാട് മഹത്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട മേഖലയാണ് സാഹിത്യം. ഭാഷയിലോ നമ്മുടെ സംസ്‌കാരത്തിലോ പണിയെടുക്കുമ്പോള്‍ അവരോട് മറ്റുള്ളവര്‍ക്കൊരു ബഹുമാനമുണ്ടാകുന്നു എന്നുമാത്രം. 

ഇന്ന് എഴുത്ത് കുറേക്കൂടി ജനകീയമായിട്ടുണ്ട്. സോഷ്യല്‍ മീഡിയ വന്നതോടുകൂടി എഴുത്തുകാരുടെ എണ്ണംകൂടി എന്നുപറയാം. പണ്ട് അച്ചടിമാധ്യമത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കണമെങ്കില്‍ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു, ഇന്നതില്ല. അതില്‍ ഭംഗിയായി എഴുതുന്നവരുമുണ്ട്. വെറുതേ എന്തെങ്കിലും എഴുതുന്നവരുമുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയബോധ്യത്തോടെ എഴുതുമ്പോഴാണ് ഗൗരവമുള്ള എഴുത്തുണ്ടാകുന്നത്. 

പുതിയ എഴുത്തുകളെക്കുറിച്ചുള്ള സോഷ്യല്‍ മീഡിയയിലെ ചര്‍ച്ചകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടോ. 

പുതിയ തലമുറ ഭാരമില്ലാതെയാണ് എല്ലാത്തിനെയും കാണുന്നത്. 'റാം കെയര്‍ ഓഫ് ആനന്ദി' വായിച്ച് ഹര്‍ഷോന്മാദം വന്നൊരാള്‍ 'ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം' വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകില്ല. നമ്മുടെ സാഹിത്യം അതിന്റെ തുടക്കം മുതല്‍ ഗംഭീരമാണല്ലോ. പുതിയ ആളുകളില്‍ എത്രപേര്‍ അവ തേടിപ്പോകുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഈയടുത്ത കാലത്ത് കഥാകൃത്തുക്കളില്‍ പലരും സിനിമാക്കാരനാകാന്‍ വേണ്ടി എഴുതുന്നവരുണ്ട്. 

കഥാസാഹിത്യത്തില്‍ എം. മുകുന്ദനും സക്കറിയയും പട്ടത്തുവിള കരുണാകരനും ഒ.വി. വിജയനും തുടങ്ങി പ്രതിഭാധനരായ ഒരുപാട് എഴുത്തുകാരുണ്ടായിരുന്നു. അവരൊന്നും സിനിമയ്ക്കു വേണ്ടിയല്ല എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. അതിനൊരു ലിറ്റററി വാല്യു ഉണ്ടാകണം, എല്ലാ കാലത്തും അതെടുത്ത് നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു മൂല്യമുണ്ടാകണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ നല്ല വായനക്കാര്‍ ആവുകയും നല്ല എഴുത്തുകാരാവുകയും ചെയ്യും. 

നമ്മുടെ കണ്ണില്‍നിന്നു സെക്കന്റുകള്‍ തോറും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ദൃശ്യങ്ങള്‍. നിമിഷനേരത്തെ കാഴ്ചകള്‍കൊണ്ട് നമ്മളെ അതില്‍ കുടുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അത് ചരിത്രമടക്കം പലതിനേയും തമസ്‌കരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗംകൂടിയാണ്. ഇന്നത്തെ ഒരു വിഭാഗം ചോദിക്കുന്നത് എന്തിനിത്ര കഠിനമാകുന്നു എന്നാണ്. കഠിനമായ ഒരു ജീവിതം ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. നമ്മള്‍ കണ്ടെടുക്കാത്ത ജീവിതങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ ചുറ്റിലുമുണ്ട്. പ്രണയമോ പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിക്കുന്നതോ അല്ല ജീവിതത്തിന്റെ സുഖാന്ത്യം എന്നുപറയുന്നത്.

ആത്യന്തികമായി നമ്മുടെ കാലത്തെയും കടന്നുവന്ന കാലത്തെയും കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തെയും മനസ്സിലാക്കികൊണ്ടുവേണം എഴുതാന്‍ എന്നുള്ളതാണ്. എഴുത്ത് വളരെ ഗൗരവുള്ള ഒരു കാര്യമാണ്. സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങള്‍ വന്നതോടുകൂടി അതങ്ങനെ അല്ലാതായി എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. നമ്മളാരേയും തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല. ലോകത്തിന്റെ ഗതി എങ്ങോട്ടാണെന്ന് നമുക്ക് പ്രവചിക്കാനൊന്നുമാകില്ല. ഓരോന്നും അതിന്റെ അര്‍ഥത്തില്‍ വിജയമായിരിക്കും. 

മലയാളസാഹിത്യം വായിക്കുന്ന, അല്ലെങ്കില്‍ എഴുതുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് തകഴിയുടെ 'കയര്‍', ഉറൂബിന്റെ 'ഉമ്മാച്ചു', 'സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരും', എസ്.കെയുടെ 'ഒരുദേശത്തിന്റെ കഥ', വി.കെ.എന്‍. കൃതികള്‍.... ഒന്നും വായിക്കാതെ മുന്നോട്ടുപോകാനാകില്ല. 

വായന എങ്ങനെ മുന്നോട്ടുപോകുന്നു?

ചെറുപ്പം മുതല്‍ക്കേ വായിക്കുകയോ എഴുതുകയോ ചെയ്യുന്ന ഒരാള്‍ പെട്ടെന്ന് നിന്നുപോകുന്നത് അവര്‍ മറ്റൊരു ജോലിയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോഴായിരിക്കും. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ടും വായിക്കുകയും എഴുതുകയും ചെയ്യുന്നവരായിരിക്കും യഥാര്‍ഥത്തില്‍ വായനക്കാരോ എഴുത്തുകാരോ. ഇപ്പോള്‍ എന്റെ വായന സെലക്ടിവ് ആയി. മലയാളത്തില്‍ അത്രയധികം പുസ്തകങ്ങളിറങ്ങുന്നുണ്ട്. എല്ലാവരും ഏതുവിധേനയും പുസ്തകമെഴുതാന്‍ ധൃതിപ്പെടുകയാണ്. ഒരെഴുത്തുകാരന്‍ എടുക്കുന്ന അതേ അധ്വാനംതന്നെയാണ് ഒരു വായനക്കാരനുമെടുക്കുന്നത്. പുതിയ ആളുകളുടെ പുസ്തകമെല്ലാം വായിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. 

ഇഷ്ടപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരന്‍

സംശയമെന്ത്, വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീര്‍. ഏറ്റവും ലളിതമായി എഴുതുന്ന, സരളമായി മനസ്സിലാകുന്ന എഴുത്ത് നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാകുമല്ലോ. ചിത്രകഥകള്‍ക്കും ബാലപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ക്കും ശേഷം ഒരാളെത്തുന്നത് ബഷീറിലേക്കാണ്. അന്നും ഇന്നും എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ഇഷ്ടമാണ്. ഒ.വി. വിജയന്‍, മാധവിക്കുട്ടി, ഏണസ്റ്റ് ഹെമിങ്‌വേ, ടോള്‍സ്‌റ്റോയ്... ഒരുപാടുണ്ട്. ഒരുപാട് പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് നിര്‍മിച്ചതാണ് നമ്മുടെ സാഹിത്യബോധം. 

'ആമേനി'ലെ 'കായല്‍ക്കടത്തിന്‍ വിളക്കുപോലെ കാറ്റില്‍ കെടാതെ തുളുമ്പി', 'തൊട്ടപ്പനി'ലെ 'കായല്‍ കണ്ണീര് നീന്തി', 'അങ്കമാലി ഡയറീസി'ലെ 'അയലത്തെ പെണ്ണിന്റെ ഉള്ളില്‍ വന്ന് പള്ളിപ്പെരുന്നാള് കൂടി' തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങളെല്ലാം പ്രണയവും ജീവിതവുമെല്ലാം വരച്ചിടുന്നു

'ആമേനി'ലെ പാട്ടിലെ ആ വരികള്‍ വന്നത് ഉള്ളില്‍ വറ്റാത്ത പ്രേമമുള്ളതു കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു. കായല്‍ക്കടത്തിന്‍ വിളക്കുപോലെ കാറ്റില്‍ കെടാതെ തുളുമ്പുന്ന ഒരു ഹൃദമുണ്ടായാല്‍ മാത്രമേ അത് കഴിയുകയുള്ളു. വളരെ മെറ്റീരിയലായിട്ടും അല്ലാതെയും ഒരാള്‍ക്ക് പ്രേമിക്കാം. ഒറ്റയെഴുത്തിലാണ് സോളമനും ശോശന്നയും എഴുതിയത്. അതൊരൊഴുക്കിലൂടെ വന്നതാണ്. ഈ പാട്ടുകേട്ട് സാറ ടീച്ചര്‍ എന്നെ അഭിനന്ദനമറിയിക്കാനായി വിളിച്ചിരുന്നു. 'മാമോദീസ പ്രായംതൊട്ടേ' എന്ന വരി പ്രത്യേകം എടുത്തുപറഞ്ഞായിരുന്നു അഭിനന്ദനം. ആ വരികളില്‍ അതിശയോക്തിയുണ്ടല്ലോ. ആ അതിശയോക്തിയില്‍ സൗന്ദര്യവും കൂടിയുണ്ട്. ഒരുപാട് പ്രണയികളെ സ്വാധീനിച്ച പാട്ടാണത്. സോളമന്റെയും ശോശന്നയുടെയും പ്രണയം നിഷ്‌കളങ്കമാണ്. അപ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും ആ വരികളില്‍ അതുവരും. 

'തൊട്ടപ്പനി'ല്‍ കായല്‍ കണ്ണീര് നീന്തിയുള്ള ജീവിതം വരികളില്‍ നിറയുന്നു. അത് കഥ അറയാവുന്നതുകൊണ്ടും തിരക്കഥയെഴുതുന്നതുകൊണ്ടും കൂടി സംഭവിച്ചതായിരിക്കാം. 'അങ്കമാലി ഡയറീസി'ല്‍ രണ്ടു പാട്ടുകളാണ് എഴുതിയത്. സിനിമയുടെ സ്വഭാവം ആദ്യം മനസ്സിലാക്കുന്നു, പിന്നീടതിന് അനുയോജ്യമായെഴുതുന്നു. അത്രമാത്രം. 

എഴുത്തില്‍ പൊളിറ്റിക്കല്‍ കറെക്റ്റ്‌നസ്സിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടല്ലോ. അത് ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടോ

സമൂഹം പുരോഗമിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് മനുഷ്യന്‍ കൂടുതല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും ജനാധിപത്യത്തിലേക്കും അടുക്കണം. പത്തുവര്‍ഷം മുമ്പ് ബോഡിഷെയിമിങ് അത്ര ചര്‍ച്ചയായിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ അങ്ങനെയല്ല. അത് ചര്‍ച്ചകളുടെ ഫലമാണ്. കുറ്റകരമാണ്, വിമര്‍ശിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ് എന്ന ബോധത്തിലേക്ക് ആളുകള്‍ വന്നു. ട്രാന്‍സ് സമൂഹത്തിന്റേതടക്കം അവസ്ഥ കുറേയധികം മാറി. നമ്മള്‍ കടന്നുവന്ന ജീവിതവും സമൂഹവും നിരന്തരമായ മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പൊളിറ്റിക്കല്‍ കറക്റ്റ്‌നസ്സ് എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആളുകളെ വിചാരണ ചെയ്യാനൊന്നും കഴിയില്ല. കാരണം വിചാരണ ചെയ്യുന്നവരും ചെയ്യപ്പെടുന്നവരും സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. സമൂഹം നിരന്തരമായി പുതുക്കപ്പെടണം. എന്നാല്‍ പൊളിറ്റിക്കലി ഒട്ടും കറക്ട് അല്ലാത്ത ഒരു കഥാപാത്രത്തെ എഴുതണമെങ്കില്‍ അത് എഴുതിയേ തീരൂ. എല്ലാവരേയും മര്യാദരാമന്മാരാക്കിക്കൊണ്ട് കഥയോ സിനിമയോ എഴുതാന്‍ കഴിയില്ല.