'ആയിരം ക്ലോണുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു ഒറിജിനൽ'; സൗഹൃദത്തിന്റെ മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ, പാട്ടെഴുത്തിന്റേയും

രവിമേനോൻ ``പാട്ടെഴുത്ത്'' തുടങ്ങിയിട്ട് മുപ്പത് വർഷമായി എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അതിശയം. അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും പരിചയമായിട്ടും മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കരകവിഞ്ഞലച്ചുമറിഞ്ഞ് ഇരുകരകളേയും ചുറ്റുമുള്ള ആവാസവ്യവസ്ഥയെയും പോറലേൽപ്പിക്കാതെ, എന്നും സ്വച്ഛന്ദമായി ഒഴുകുന്ന രണ്ടരുവികൾ പോലെ ഞങ്ങൾ സമരസപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പരിഭവങ്ങളോ പരിദേവനങ്ങളോ ഇല്ല. പരസ്പര സ്നേഹവും ബഹുമാനവും മാത്രം!

രവിയുടെ എഴുത്ത് രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ധ്രുവങ്ങളുടെ ഏകീകരണമായിരുന്നു. സ്പോർട്സും സംഗീതവും. ഇത് രണ്ടും തിരുവനന്തപുരത്തുകാരനായ എനിക്ക് ഒരു നേർവരയിൽ വരച്ചുകാട്ടുക അസാദ്ധ്യമെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു; രവി എഴുതിത്തുടങ്ങും വരെ.

ഒരു കോർണർ കിക്കിന്റെ കൃത്യത ദേവരാജന്റെ ബൗദ്ധികമായ സംഗീതജ്ഞാനത്തിലും, ലോംഗ് പാസിന്റെ ഒഴുക്കും താളവും ബാബുരാജിന്റെ മാന്ത്രിക മെലഡി സ്പർശത്തിലും ടെൻഡുൽക്കറിന്റെ ഓൺ ഡ്രൈവിൽ മദൻമോഹന്റെ മെലങ്കളി മാജിക്കും ഒക്കെ രവി എഴുതുമ്പോൾ വന്നുചേർന്നത് പോലെ. ഇത്, ഒരു തനി മലബാറുകാരന്റെ, സംഗീതവും അതിലേറെ അഭിനിവേശവും കൈമുതലായുള്ള ഒരു രസികന്റെ എഴുത്ത് തന്നെ -ഞാൻ നിഗമനത്തിലെത്തി. രവി എഴുതിയതിൽ പതിരൊന്നുമില്ല. അവയിൽ ഞാൻ വായിക്കാത്തവയൊന്നുമില്ല.

രവിമേനോന്റെ പാട്ടെഴുത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ വിഷയം പി ലീല ആയിരുന്നു. അടുത്തത്, ലീലച്ചേച്ചിക്ക് ശേഷം ഒരു തലമുറ കൂടി കഴിഞ്ഞുള്ള ഞാനും! അതിന്റെ തലക്കെട്ട് എനിക്കോർമ്മയുണ്ട്: ``ആയിരം ക്ളോണുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു ഒറിജിനൽ.'' പിൽക്കാലത്ത് എന്റെ കരിയറിലെ ഓരോ നാഴികക്കല്ലും രവി കവർ ചെയ്തു. തിരുവനന്തപുരം നിശാഗന്ധിയിൽ ആഘോഷിച്ച ``ഉണരുമീ ഗാനം'' എന്ന എന്റെ മുപ്പതാം ഗാനവർഷം ഉൾപ്പെടെ. 

ഞങ്ങളുടെ ഗാനസങ്കല്പങ്ങളും സംഗീതാഭിരുചികളും ഏതാണ്ട് ഒരേപോലെയായിരുന്നു. ലാളിത്യവും ഭാവതീവ്രതയും ഞങ്ങളെ തലത്ത് മഹ്‌മൂദിലേക്കും മദൻമോഹനിലേക്കും കൊണ്ടു ചെന്നെത്തിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിക്കുകയും നൈമിഷികമായി ത്രസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഗാനങ്ങളെക്കാൾ ഹൃദയത്തിൽ വേരോടുന്ന ആർദ്രഭാവങ്ങളായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഫേവറിറ്റ്സ്; എന്നും. പതിനെട്ടോളം പുസ്തകങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച രവിയുടെ ആറ് പുസ്തകപ്രകാശന ചടങ്ങുകളിലെങ്കിലും ഞാനുണ്ടായിരുന്നു. 

പാട്ടുകൾ സർഗ്ഗ സൃഷ്ടികളായിരിക്കാം. രവിമേനോന്റെ എഴുത്ത് അവയെ കർണ്ണപുടങ്ങളിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റി കിന്നരി ചാർത്തി ഹൃദയമാകുന്ന പൂജാമുറികളിൽ പുനഃപ്രതിഷ്ഠിച്ചു. മറ്റു പലരേയും പോലെ പാട്ടുകളുടെ രാഗസഞ്ചാര ലോകമോ അവയുടെ പിന്നാമ്പുറക്കഥകളോ രചനയിലും സംഗീതത്തിലുമുള്ള നിമ്നോന്നതങ്ങളോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല രവിയുടെ എഴുത്തിൽ.  ഈ ഗാനങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാക്കളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ കയറിയിരുന്ന് അവരുടെ ആകുലതകളും കണ്ണീരും ആഹ്ളാദവും ഒക്കെ സാധാരണ വായനക്കാരനും കൂടി പ്രാപ്യമാക്കുകയായിരുന്നു രവി, തന്റെ എഴുത്തിലൂടെ.  വേദന വിങ്ങുന്ന സംഗീത ലോകത്തുനിന്ന് വേരോടെ ചീന്തിയെടുത്ത ഓർമ്മകളായിരുന്നു അവ മുഴുവൻ. ``മർത്യത കേഴുമിടങ്ങളിലാകവേ സപ്തസ്വരാമൃത സ്മരണകൾ വർഷിക്കുകയാണ്'' രവി ചെയ്തത്.

ഓരോ സർഗ്ഗ സ്രഷ്ടാവിനും കൊടുക്കേണ്ട സ്നേഹാദരങ്ങൾ നിർലോഭം കൊടുത്ത്, അയാളുടെ കണ്ണിലെ നനവും ചിരിയുടെ ചൂടും രവി സ്വന്തം വരികളിലാക്കി. സംഗീത സംവിധായകരുടേയും പാട്ടുകാരുടേയും വേദനയും പ്രണയവും എല്ലാം അവർ പാട്ടിലാക്കുമ്പോൾ അവയെല്ലാം ഒരു ഗൂഢദർശനത്തിലൂടെ സംഗ്രഹിച്ച്‌ എഴുതാൻ പ്രത്യേക പാടവം വേണം. ഒരു പ്രാവശ്യം പോലും രവി ഒരു കലാകാരനെ എഴുത്തിലൂടെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ഒരാളെക്കുറിച്ചുള്ള ഗോസിപ്പും പോപ്പുലാരിറ്റിക്കായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ ഇന്നത്തെ മാധ്യമ പ്രവർത്തനത്തിൽ അന്യം നിൽക്കുന്ന പലതും രവിയുടെ എഴുത്തിൽ ദർശിക്കാം. കൃത്യവും സത്യസന്ധമായ വിവരണവും ചരിത്രാവബോധവും സാമാന്യബുദ്ധിയും ഹ്യൂമറും ഭാഷയുടെ ഭദ്രമായ ക്രാഫ്റ്റിൽ അടക്കുന്ന രീതിയിലാണ് രവിയുടെ എഴുത്ത്.

``ഞാൻ'' മുഴച്ച്  മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നൊരു എഴുത്തുലോകത്തിൽ രവിമേനോൻ ``മറ്റുള്ളവരെ'' കുറിച്ച് മാത്രം എഴുതി. തന്നിലൂടെ സംഗീത ലോകത്തെ ചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്ന നിഗൂഢതയും പ്രത്യേകതകളും ``മറ്റുള്ളവരി''ലേക്കും എത്തിച്ചു.

പാട്ടെഴുത്തിന്റെ ഈ മുപ്പതാം വർഷത്തിൽ പ്രിയ സുഹൃത്തിന് എന്റെ സ്നേഹാഭിവാദ്യങ്ങൾ! ഇനിയും ഒരു മുപ്പതു വർഷം കൂടി നമ്മൾ ഈ ഭൂമിയിലുണ്ടാകുമെന്നും സംഗീതവും എഴുത്തും സഹൃദയ സാമീപ്യവും എന്നെ ആർദ്രചിത്തനാക്കുമെന്നും പ്രതീക്ഷ!

Content Highlights : G Venugopal About Frienship with Ravi Menon 30 years of Pattezhuthu