ജീവിതത്തിന്റെ അരനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ട കാലത്താണ് ആയുസ്സ് എം.ടിക്ക് രണ്ടാമതൊരു ഊഴം കൂടി നല്കുന്നത്. നീണ്ട ആശുപത്രിവാസം കഴിഞ്ഞു വിശ്രമത്തിലിരിക്കുമ്പോള് ഇനി എഴുതാന് പോകുന്നത് എന്തായിരിക്കണം എന്നുള്ളതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ചിത്രം മനസ്സില് വരച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു എം.ടി. ഒന്നര ദശാബ്ദക്കാലത്തെ അന്വേഷണങ്ങളും വായനകളും ചര്ച്ചകളും അക്ഷരങ്ങളായി മാറി. ഭാരതത്തിലെ മഹാകുടുംബത്തിന്റെ ഐതിഹാസിക കഥ മലയാളത്തില് പുനര്ഭാവനം ചെയ്യപ്പെട്ടു; രണ്ടാമൂഴം എന്ന നോവലിലൂടെ. ഏറ്റവും ഒടുവിലായി പുറത്തിറങ്ങിയ അസാമീസ് വിവര്ത്തനം ഉള്പ്പെടെ ഒട്ടേറെ വിവര്ത്തനങ്ങള്, പഠനങ്ങള്, നിരൂപണങ്ങള്... മുപ്പത്തിയെട്ട് സംവത്സരങ്ങളായി ആ ആഘോഷം തുടര്ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. രണ്ടാമൂഴം എന്ന മാസ്റ്റര്പീസിന് പിറകിലേക്ക് പോയാല്...
മഹാഭാരതത്തിലെ ചില മാനുഷിക പ്രതിസന്ധികളാണ് എന്റെ പ്രമേയം. ആ വഴിക്ക് ചിന്തിക്കാന് അര്ത്ഥഗര്ഭമായ നിശബ്ദതകള് വ്യാസന് കഥ പറയുമ്പോള് കരുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ നിശബ്ദതയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാനായിരുന്നു ഞാന് ശ്രമിച്ചത്. മഹാഭാരതത്തിലൂടെ, കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോള് എല്ലാവരും തെറ്റു ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നു മനസ്സിലായി. നന്മ ചെയ്തവരും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അപ്പോള് ആര് ശരി, ആര് തെറ്റ് എന്ന് നമുക്കെങ്ങനെ പറയാന് കഴിയും? അവസാനം ധർമ്മപുത്രര് പറയുന്നത് നമ്മള് ഇതൊക്കെ വിട്ടിട്ട് പോവുകയാണ് എന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് മതിയായി. എല്ലാവരിലും വലിയ വില്ലാളിയാവണം എന്നാഗ്രഹിച്ചയാളാണ് അര്ജുനന്. അര്ജുനനെ തോല്പിക്കാന് ആരുമില്ലെന്ന് ഗുരുനാഥനടക്കം പറഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ, എല്ലാവരിലും തെറ്റുകളുണ്ട്, കുറ്റങ്ങളുണ്ട്. അതെല്ലാം വെച്ചുകൊണ്ട് ഇന്നതാണ് പെര്ഫെക്ട് എന്ന് നമുക്ക് പറയാന് കഴിയില്ല. ഇതാണ് ഭാരതത്തില് സംഭവിച്ചതെന്ന് എങ്ങനെയാണ് ഉറപ്പിച്ചു പറയാന് പറ്റുക? വലിയ യുദ്ധങ്ങളില് പങ്കെടുത്ത അഭിമന്യുവിനെപ്പോലെയുള്ളവര് അവസാനം കൊല്ലപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇന്വിന്സിബിള്; തോല്പിക്കാന് കഴിയാത്തവര് എന്നു പറയുന്നവരായി ആരുമില്ല. മഹാഭാരതം എടുത്തുനോക്കിയാല് ഇവര്ക്കൊക്കെയും പിഴവുകള് സംഭവിച്ചിരുന്നു. കര്ണന് പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. കര്ണന് അജയ്യനാണ്, എന്നാണ് എല്ലാവരും പറഞ്ഞിരുന്നത്. പക്ഷേ, കര്ണന് രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ യുദ്ധക്കളത്തില് തോറ്റ് ആളുകളെ അഭിമുഖീകരിക്കാന് കഴിയാതെ നിന്നിട്ടുണ്ട്. അമ്പുകളേറ്റ് ആയുധങ്ങളുടെ മുമ്പില്നിന്നു പിന്വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട് കര്ണന്.
നകുലസഹദേവന്മാര്- സുമുഖരും അതിസുന്ദരന്മാരുമായിരുന്നു രണ്ടു പേരും. കുതിരകളെ മെരുക്കുന്നതില് അസാമാന്യമായ പാണ്ഡിത്യമുണ്ടായിരുന്നു നകുലന്. അത് നകുലന്റെ പ്ലസ് പോയിന്റായിരുന്നു. ദ്രൗപദിക്കും തെറ്റുകള് വന്നില്ലേ? അതുകൊണ്ടാണ് മാനുഷികകഥ എന്നുള്ള നിലയ്ക്ക് മഹാഭാരതത്തെ കാണുന്നത്. നല്ല കാര്യങ്ങള് ചെയ്ത കൃഷ്ണനും ചില വീഴ്ചകള് സംഭവിച്ചു. എല്ലാവര്ക്കും നന്മയുമുണ്ട്; കഴിവുമുണ്ടായിരുന്നു. ദ്രൗപദിയെ പണയംവെച്ച് ചൂതാട്ടം നടന്നു. അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചുവന്നപ്പോള് യുധിഷ്ഠിരനോട് കൃഷ്ണന് ചോദിക്കുകയാണ്: 'താനെന്തൊരു മണ്ടനാണ്, ഇങ്ങനെ ആരെങ്കിലും ചെയ്യുമോ? അവനവന്റെ ഭാര്യയെ പണയം വെച്ചിട്ട് ആരെങ്കിലും കളിക്കുമോ? ഞാനുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് ഇത് നടക്കില്ലായിരുന്നു.' അന്ന് യാദവന്മാരുടെ വേറൊരു യുദ്ധം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിലായിരുന്നു കൃഷ്ണന്. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചുവന്നപ്പോഴാണ് നടന്ന സംഭവങ്ങളെല്ലാം അറിയുന്നത്.
ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെയൊക്കെയും എനിക്ക് പഠിക്കേണ്ടതായി വന്നു. യുദ്ധത്തിന്റെ രീതി പഠിക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എങ്ങനെയാണ് യുദ്ധം ചെയ്യുക എന്നത് അറിഞ്ഞിരിക്കണം. ഈയാളുകളൊക്കെയും വീരന്മാരാണ്. ഗുരുനാഥന്മാരുമാണ്. എനിക്കു വേണ്ടതായ മെറ്റീരിയലുകളെല്ലാം മഹാഭാരതത്തില്നിന്നു ശേഖരിച്ചു. പതിനാല് വര്ഷം കൊണ്ടാണ് ആ ശേഖരണം പൂര്ത്തിയായത്. എഴുത്തിനു മാത്രമായി രണ്ടു വര്ഷമെടുത്തു.
'രണ്ടാമൂഴം' എന്റെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വര്ക്കാണ്. കാരണം അതിനുവേണ്ടി മാത്രം കുറേയധികം ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അത്രയധികം വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതെല്ലാം കൂടി എന്നില് കൂടുതല് ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടാക്കി, ഞാന് ചെയ്യാന് പോകുന്നത് ശരിയാണ് എന്ന ബോധ്യമുളവാക്കി. അത് തെറ്റാണ്, അങ്ങനെ പറയാന് പാടില്ല എന്നൊക്കെ ചിലര്ക്ക് പറയാം. അത് ഓരോരുത്തരും വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിന് അനുസരിച്ചാണ്. എഴുപത്തിയേഴില് കുറേക്കാലം ഞാന് അസുഖബാധിതനായി കിടന്നിരുന്നു. അന്ന് മരണത്തെ മുന്നില് കണ്ട് തിരിച്ചുവന്നു. പിന്നെയുള്ള നാളുകളില് വായിക്കാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് ഞാന് ഇനി എഴുതേണ്ടതായിട്ടുള്ള ഒരു നോവലിനെക്കുറിച്ചായി വായനയത്രയും. അന്യഭാഷകളില്നിന്നുള്ള ധാരാളം പുസ്തകങ്ങള് കണ്ടെത്തി, എന്റെ ഉറ്റവരായവര് തന്നു. മഹാഭാരതത്തിലെ മാനുഷിക പ്രതിസന്ധികളിലൂടെ നിശബ്ദമായി കുറേക്കാലം ഞാന് യാത്ര നടത്തി.
പതിനെട്ട് പര്വങ്ങളുള്ള മഹാഭാരതം എട്ട് അടരുകളാക്കി തിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് 'രണ്ടാമൂഴം' സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. സംഭവങ്ങളെയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും ഒഴിവാക്കുക എത്രത്തോളം ഫലവത്തായിരുന്നു?
ഞാനതിനെ പലയിടത്തും കംപ്രസ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അല്ലാതെ പറ്റില്ലായിരുന്നു. എനിക്കൊരു കഥ പറയലായിരുന്നില്ല ആവശ്യം. എന്റെ ആവശ്യം ആ കാലത്തെ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ ചിത്രം പിടികിട്ടുക എന്നുള്ളതായിരുന്നു. അവരില് പലരും യുദ്ധം ചെയ്യുന്നുണ്ട്, മരിക്കുന്നുണ്ട്. അതൊന്നും പുതുമയുള്ളതല്ല. അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടുള്ള സംഭവങ്ങള് അവരുടെ ജീവിതത്തില് ഉണ്ടാവും. ആര്ക്കും വേണ്ടാത്ത സ്ഥലത്ത് യുദ്ധം കാണാന് പോയവരെ 'കുട്ടികള് പോവട്ടെ' എന്ന ലാഘവത്തോടെ കാരണവന്മാര് അയക്കുന്നുണ്ട്. ഈ കാരണവന്മാരുടെ അപ്പുറത്ത് കുഴിയെല്ലാം കുത്തി അവരെ കൊല്ലാന് മറ്റൊരു വിഭാഗം തയ്യാറായി നില്ക്കുന്നുണ്ട്. മഹാഭാരതം വായിക്കുമ്പോള് അതെല്ലാം നമ്മുടെ കണ്മുന്നില് തെളിഞ്ഞുകാണും. പക്ഷേ, രചനയില് എനിക്കതൊന്നും ആവശ്യമില്ലാത്തതാണ്.
വ്യാസന് പലതും മറച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ട് ഇന്നയിന്നത് പറഞ്ഞില്ല എന്ന് ഭാരതം വായിക്കുമ്പോള് നമുക്കുതന്നെ വിഷമം തോന്നും. അതെല്ലാം എടുത്ത് പുതിയൊരു ടെക്സ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ധൈര്യവുമില്ല. വ്യാസന്റെ ടെക്സ്റ്റ് മാറ്റുക എന്നുപറഞ്ഞാല് നമുക്ക് പറ്റുന്നതാണോ? നമ്മളെക്കൊണ്ട് കഴിയുന്നത് ചെയ്യുക എന്നതാണ് അടുത്ത വഴി. ഇവരൊക്കെയും ദഃ:ഖിക്കുന്നു എന്നുള്ളതായിരുന്നു മഹാഭാരതം വായിച്ചപ്പോള് എന്നെ സ്പര്ശിച്ചത്.
വ്യാസനെ നമുക്ക് കുറ്റം പറയാന് കഴിയില്ല. ചില നിശബ്ദതകള് മറച്ചുവെക്കേണ്ടിവരും. പില്ക്കാലത്ത് വന്ന വലിയ വലിയ എഴുത്തുകള്ക്കെല്ലാം അത്തരം മറച്ചുവെക്കലുകള് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ടോള്സ്റ്റോയി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വ്യാസന് എഴുതിയ ഭാരതത്തില്നിന്നു ഞാനങ്ങനെ വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യമൊന്നും എടുത്തിട്ടില്ല. വ്യാസന് എന്തുകൊണ്ട് വിട്ടുകളഞ്ഞു എന്നത് പരിശോധിക്കണം എന്നെല്ലാം നമുക്ക് തോന്നും. ചില സന്ദര്ഭങ്ങളില് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അല്ലാതെ കൃതിയെ പരിഷ്കരിക്കാനോ പുതിയ ടെക്സ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കാനോ ഞാന് ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. ശ്രമിച്ചത് വ്യാസന്റെ കൃതിയില്ത്തന്നെയാണ്. അദ്ദേഹം മിണ്ടാതെയിരുന്ന ഇടങ്ങളിലെല്ലാം ഞാനും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. അല്ലാതെ അത്ഭുതകരമായ മാറ്റങ്ങളൊന്നും തന്നെ ഞാന് ചെയ്തിട്ടില്ല.
വാര്ത്തകള്ക്കപ്പുറം വായിക്കാന്, അറിയാന് വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പില് ജോയിന് ചെയ്യൂ
'കടലിന് കറുത്ത നിറമായിരുന്നു... ഒരു കൊട്ടാരവും ഒരു മഹാനഗരവും വിഴുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും വിശപ്പടങ്ങാത്തപോലെ തിരകള് തീരത്ത് തലതല്ലിക്കൊണ്ടലറി.' ഇതിഹാസകഥയുടെ പുനര്ഭാവനമായ 'രണ്ടാമൂഴം' തുടങ്ങുന്നതിങ്ങനെയാണ്.
ഏതൊരു കൃതിക്കും തുടക്കം പ്രധാനമാണ്. ചിലയിടങ്ങളില്നിന്ന് നോക്കുമ്പോള് കടലിന് നീലയല്ല, നിറം കറുപ്പാണ് കാണുക. ഞാനും കടലിന്റെ വക്കത്തുകൂടി ഒരുപാട് നടന്നതല്ലേ. ഞാന് കണ്ട കടലിന്റെ കറുത്ത നിറം എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടാമൂഴം കടലിന്റെ കറുത്ത നിറത്തില്നിന്ന് ആരംഭിച്ചു.
എം.ടി. മുമ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 'മാതാവേ' എന്നെഴുതാതെ 'അമ്മേ' എന്നെഴുതാന് കഴിയേണമേ' എന്ന്. ഒരര്ഥത്തില് ഭാഷയോടുള്ള അപേക്ഷ കൂടിയാണത്. ഉണ്ണി, വല്യച്ചന്, അമ്മ തുടങ്ങി മലയാളി നിത്യജീവിതത്തില് പരിചിതമായ വാക്കുകള് ഉപയോഗിക്കുകയും അതേസമയം, മറ്റു കൃതികളില്നിന്നും തികച്ചു വ്യത്യസ്തവുമായ ഒരു ഭാഷ 'രണ്ടാമൂഴം' സൂക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ട്.
ഭാഷയില് മാറ്റമുണ്ട്. അത് ഞാന് സമ്മതിക്കുന്നു. അതിനു കാരണം അങ്ങനെയുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളാണ് ഉള്ളത് എന്നതുതന്നെയാണ്. ആ കഥാപാത്രങ്ങള് സംസാരിക്കുമ്പോള് വേറിട്ടൊരു രീതിതന്നെയുണ്ടാകും എന്നുറപ്പാണ്. 'രണ്ടാമൂഴ'ത്തിനു വേണ്ടി ഒരു പുതിയ ഭാഷ ഉണ്ടാക്കണം എന്നാഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. ഏകദേശം അത് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. സംസ്കൃതസ്വാധീനത്തില്നിന്നു മാറിനില്ക്കാന് നേരത്തേ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. എന്റെ മറ്റു പുസ്തകങ്ങളിലെ ഭാഷയില്നിന്നു വിട്ടുനിന്നുകൊണ്ടുള്ള ഭാഷയാണ് ഞാനിതില് ഉപയോഗിച്ചത്. അതാണ് ശരി എന്നെനിക്ക് തോന്നി. ഭാഷാപരമായ അന്വേഷണങ്ങള് നിരവധി നടത്തി. പതിനാല് വര്ഷം മനസ്സിലിട്ട്, അന്വേഷിച്ച്, വായിച്ച്, ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് കൊണ്ടുനടന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രമേയം. അതിലൊക്കെയും ഭാഷ വേറിട്ടുനില്ക്കുന്നതായി തോന്നി. ഭാഷ അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടാവുന്നതല്ലല്ലോ. ഞാന് കടന്നുപോയ പുസ്തകങ്ങള് പരിശോധിച്ചപ്പോള് എഴുതിയവരൊക്കെയും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം ഭാഷകള് ഉപയോഗിക്കുന്നതായി ശ്രദ്ധിച്ചു. ഞാന് ഉപയോഗിച്ച ഭാഷ ശരിയാണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. ആ കാലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പല പുസ്തകങ്ങളും നോക്കി. വിശേഷപ്പെട്ടതും വളരെ അപൂര്വമായിട്ടുള്ളതുമായ പുസ്തകങ്ങള് പരിശോധിക്കാനും വായിക്കാനും സാധിച്ചു. പല യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിലും പോയി. അതില്നിന്ന് എനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം കുറിച്ചെടുത്തു. ഭാഷയില് കൃത്യത വരുത്താന് പരമാവധി ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കഥാപാത്രങ്ങള്ക്കനുസരിച്ച് ഭാഷ ക്രമീകരിക്കുക എന്നത് എല്ലാവരും ചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്. ദസ്തയേവ്സ്കി അങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ദസ്തയേവ്സ്കിയുടെ മുഴുവന് കൃതികളുടെയും പുതിയ തര്ജമ ഈയടുത്ത കാലത്ത് വന്നു. സമൂഹത്തിലെ ഓരോ വിഭാഗത്തില്പ്പെട്ട ആളുകള്ക്കും ഓരോ പ്രത്യേക ഭാഷയുണ്ട്. അതിനനുസരിച്ചായിരിക്കണം കൃതി എന്ന തത്വത്തിലൂന്നിക്കൊണ്ടാണ് പുതിയ വിവര്ത്തനങ്ങള് വന്നത്. ഓരോ വിഭാഗത്തിനും അവരുടെ ഭാഷയുണ്ട്. ആ ഭാഷയോട് ചേര്ന്നുകൊണ്ടായിരിക്കണം കൃതികളിലെ കഥാപാത്രങ്ങള് എന്ന് ദസ്തയേവ്സ്കി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
പാണ്ഡവരില് രണ്ടാമന് എന്നതിനേക്കാള് ദ്രൗപദിയുടെ രണ്ടാമൂഴക്കാരന് എന്നൊരു വ്യാഖ്യാനം കൂടി ഭീമന് എം.ടി. നല്കുന്നുണ്ട്. ദ്രൗപദിയും ഭീമനും തമ്മിലുള്ള രതിവേഴ്ചയ്ക്കിടെ അവള് ഭീമനോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് കീചകവധം വിവരിക്കാനാണ്. രതിയും വധവും ഒരേസമയം ആസ്വദിക്കുന്ന ദ്രൗപദി. ആനന്ദകരമായ വേഴ്ചയ്ക്കിടെ ഭീകരമായൊരു വധം കേള്ക്കാന്, ആവര്ത്തിച്ചു കേള്ക്കാന് കൊതിയുള്ളവളായിട്ടാണ് ദ്രൗപദിയെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
മഹാഭാരതം അങ്ങനെയാണ് ദ്രൗപദിയെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരു പക്ഷേ, അവരങ്ങനെയായിരിക്കാം. എനിക്ക് ഭാരതത്തില് നിന്നുതന്നെയാണ് ഇതും ലഭിച്ചത്. ഞാന് കൂട്ടിച്ചേര്ത്തതല്ല. മനുഷ്യരുടെ ചോദനകള്ക്കനുസരണമായൊരു ഭാഷയോടെ ആ സന്ദര്ഭം ഞാന് അവതരിപ്പിച്ചു എന്നുമാത്രം. വലിയ വലിയ യുദ്ധങ്ങള് കണ്ടു രസിക്കുന്നത് ദ്രൗപദിയുടെ ഒരു ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നാണെന്റെ തോന്നല്. പല സന്ദര്ഭങ്ങളിലും അതുപറയൂ, ഇതുപറയൂ എന്നുപറഞ്ഞ് യുദ്ധത്തിന്റെ വര്ണനകളില് അവര് ആവേശഭരിതയാവുന്നുണ്ട്. അത് വേണ്ടിയിരുന്നോ എന്നത് വേറെ ചോദ്യം.
Content Highlights: m t vasudevan nair interview on his masterpiece randamoozham
Published: 18 Jan 2023, 12:55 pm IST
Related Topics
Disclaimer: Kindly avoid objectionable, derogatory, unlawful and lewd comments, while responding to reports. Such comments are punishable under cyber laws. Please keep away from personal attacks. The opinions expressed here are the personal opinions of readers and not that of Mathrubhumi.
Most Commented