മായയും അപ്പുവും നരേന്ദ്രനുമടങ്ങുന്ന പത്മരാജന്റെ 'ഇന്നലെ' പ്രേക്ഷകര്ക്ക് മറക്കാനാകാത്ത ചലച്ചിത്രാനുഭവമാണ് നല്കിയത്. വര്ഷങ്ങള്ക്കിപ്പുറം ആ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതം എന്തായിത്തീര്ന്നിരിക്കും? അവരിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണ് 'ഇന്നലെകള്ക്കപ്പുറം' എന്ന നോവലിലൂടെ അന്വര് അബ്ദുള്ള. പുസ്തകത്തില്നിന്നൊരു ഒരു ഭാഗം വായിക്കാം...
ഏതയാളെന്നോ?.. അപ്പുവേട്ടന് മറന്നോ... എന്റെ സ്വപ്നത്തില്വരുന്ന അയാള്..., മായ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. അപ്പുവില്നിന്നൊരു ജീവശ്വാസം മഞ്ഞുപുകയായി പുറത്തുപോയി.
- ആ ഒറ്റമരത്തിന്റെ ചോട്ടില്..., മായ അവനെ ഓര്മപ്പെടുത്താന് സൂചനനല്കി. മനസ്സിലായിവരുന്ന മട്ടില് അപ്പുവിന്റെ നെറ്റിയില് വരകള് തെളിഞ്ഞു. മായ വിശദീകരിച്ചു.
- ആശുപത്രീക്കെടന്ന് ഒറങ്ങുമ്പം, ഞാനാ സ്വപ്നം വീണ്ടും കണ്ടു. ഇത്തവണ ഞാനയാളുടെ അടുത്തേക്കോടിച്ചെന്നു. അയാളുടെ മുഖത്താകെ മൂടല്മഞ്ഞായിരുന്നു. ഞാനയാളെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. അപ്പോള് മൂടല്മഞ്ഞുമാറി. അയാളുടെ മുഖം ഞാന് കണ്ടു...
അപ്പു മായയെ നോക്കി.
- അതയാളാ... അന്ന് അപ്പുവേട്ടന്റെ കൂടെ വന്നില്ലേ, എന്നെക്കാണാന് ആ വീട്ടില് വന്നില്ലേ. അപ്പുവേട്ടന്റെ ബോംബേലുള്ള ഫ്രണ്ട്. അന്നു ചായ കുടിക്കാതെ തെരക്കിട്ടുപോയ...
അപ്പു നടുക്കത്തോടെ വണ്ടി സൈഡിലേക്കു പാളിച്ച് ചവിട്ടിനിര്ത്തി മായയെ നോക്കി. മായ ചോദിച്ചു.
- എന്തുപറ്റി?...
ഒന്നുമില്ലെന്നു തലയാട്ടി, അപ്പു വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു. മായ പൂരിപ്പിച്ചു.
- അയാളെന്നെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. ഒരുപാടുനേരം. എനിക്കന്നേരം അയാളെ മനസ്സിലായില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് എനിക്കൊന്നും പറയാന് പറ്റിയില്ല. പക്ഷേ, എനിക്കെന്തോ അയാളോടു ചോദിക്കണംന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളില് നിറയെ ദുഃഖമായിരുന്നു; വല്ലാത്ത ദുഃഖം... ആ നോട്ടം നോക്കിനിന്നപ്പോള് എനിക്കു പേടിയായി. ഞാന് തിരിച്ചോടി. അപ്പോള് ഞാനുണര്ന്നു...
അപ്പു വേദനയോടെ മായയെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിന്റെ ആഴമറിയാതെ, അവനരികിലിരിക്കുന്നതുപോലും മറന്നുപോയമട്ടില്, ഏകാകിതയുടെ ജ്വലനംപോലെ അവള് പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
- ഉണര്ന്നുകഴിഞ്ഞിട്ടും ഞാനൊരുപാടുനേരം ആലോചിച്ചു, അയാളാരാന്ന്... അയാളോട് എന്തുചോദിക്കണംന്നായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിലെന്ന്... ഒടുവില് എനിക്കു മനസ്സിലായി, അന്നെന്താ ചായ കുടിക്കാതെ പോയത് എന്നായിരുന്നു എനിക്കയാളോടു ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്...
ആ പറച്ചിലിലെ നിഷ്കളങ്കത കേള്ക്കെ, അപ്പുവിലൊരു നേര്ത്ത മന്ദഹാസമുണര്ന്നു. അവനെ പൊടുന്നനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി, ഉദ്വിഗ്നയായവള് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു.
- അതു മനസ്സിലായ സെക്കന്റില് എനിക്കയാളെ ഓര്മവന്നു. അതയാളു തന്നെയാ... അപ്പുവേട്ടന്റെ ബോംബേലുള്ള ഫ്രണ്ട്...
മുന്നില് വളഞ്ഞുവരുന്ന റോഡ് അപ്പുവിലെ കുഴങ്ങിനിന്നിരുന്ന മനുഷ്യനെ ഒരുവേള നിസ്സഹായനാക്കി. പക്ഷേ, അടുത്തനിമിഷം മായ അറിയുകപോലും ചെയ്യാതെ അവന് വണ്ടിയുടെ നിയന്ത്രണം വശഗമാക്കി.
വീടിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിലും എരിയുന്ന താപകരണിയുടെ ഊഷ്മളതയിലും കിടപ്പറയില് അന്നുരാത്രി സമാധാനത്തോടെ, മായ ഉറങ്ങി.
സാഹിത്യസംബന്ധമായ വാര്ത്തകളും ലേഖനങ്ങളും അഭിമുഖങ്ങളും വായിക്കാന് വാട്സാപ് ഗ്രൂപ്പില് അംഗമാകൂ
അവളുടെ നിദ്രയുടെ ചാരെ, അടുത്തൊരു മേശയ്ക്കരികില്, തുറന്നുവച്ച ലാപ്ടോപ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തില് അപ്പു ഇരുന്നു. അതിന്റെ മോണിറ്ററില് നിരവധി വളയങ്ങള് വട്ടംചുറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുതരം വിഭ്രാമകബിംബാവലിയായി അതവനു തോന്നി. തന്റെ തന്നെ മനസ്സിന്റെ പ്രതീകമായതനുഭവപ്പെടുന്നതവനറിഞ്ഞു. അപ്പു മായയെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുവാന് തുടങ്ങി. അപ്പുവിന്റെ മനസ്സിലെ കലുഷത വ്യക്തമാകുംവിധം അവന്റെ മുഖഭാവങ്ങള് സങ്കീര്ണ്ണമായി. മായയെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നൊരു ഭീതി അവനെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നിച്ചു. മായ ഉറക്കത്തില് ഒന്നു ചലിച്ചു, തിരിഞ്ഞുകിടന്നു. ആ അനക്കംപോലും അപ്പുവിനെ ഞെട്ടിച്ചു. അവന് തിടുക്കത്തില് ലാപ് ഷട്ട്ഡൗണ് ചെയ്യാമെന്നു കരുതി. അവന്റെ വിരല് കീബോര്ഡില് തൊട്ടു. ആ നിമിഷത്തില് സ്റ്റാറ്റിക് സ്ക്രീന് സേവര് തെളിഞ്ഞു.
ഒരു വളവുതിരിഞ്ഞുവരുന്ന അപ്പുവിനെയും മായയെയും കടന്ന് എതിരില്നിന്ന് ഒരു വിലകൂടിയ കാര് വന്നു. കാറില് ഒരു യുവാവായിരുന്നു ഏകയാത്രികന്. അയാള്, അപ്പുവിനെയും മായയെയും കണ്ട് വിഷ് ചെയ്തു. അപ്പു തിരിച്ചു വിഷ് ചെയ്തു. അപ്പുവിന് മായയോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാല് കൊള്ളാമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാര്സഞ്ചാരിയുടെ വരവ് അയാള്ക്കൊരു വിഷയം നല്കി. അപ്പു പറഞ്ഞു.
- മായയ്ക്കു മനസ്സിലായില്ലേ. നമ്മുടെ അച്ചായന്റെ മോനാണ്. കാനഡേന്നു വന്നിട്ട് ഒരാഴ്ചയായി. അച്ചായന്റെ വിശേഷമറിഞ്ഞ്...
മായ അപ്പുവിനെയൊന്നുനോക്കി. ആ നോട്ടത്തില് അന്വേഷണഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പു വിശദീകരിച്ചു.
- ഞാന് പറഞ്ഞില്ല മായയോട്... അച്ചായന് തീരെ കെടപ്പിലാ. നമ്മടെ ഹോസ്പിറ്റലിലൊണ്ടാരുന്നു ഒരാഴ്ച. ഇനി ചെയ്യാനൊന്നുമില്ല.
ഒരു നഴ്സിംഗ്. പാലിയേറ്റിവ് കെയര്. അതിനിപ്പൊ ഹോസ്പിറ്റലു വേണ്ട. വീട്ടിത്തന്നെ മതിയെന്നു പറഞ്ഞുവിട്ടു. അങ്ങനേം അധികം പോകില്ല...
സാഹിത്യസംബന്ധമായ വാര്ത്തകളും ലേഖനങ്ങളും അഭിമുഖങ്ങളും വായിക്കാന് വാട്സാപ് ഗ്രൂപ്പില് അംഗമാകൂ
മായ വെറുതെ തലയാട്ടുക മാത്രം ചെയ്തു. പിന്നെ, ഒരു ഭാവഭേദവും കൂടാതെ പൊടുന്നനെയെന്നോണം ചോദിച്ചു.
- അന്നുവന്നില്ലേ, ആ കൂട്ടുകാരന്... ബോംബേക്കാരന്. അയാളിപ്പൊ എവിടെയാ?..
അപ്പു സ്തബ്ധനായി നിന്നു. മായ അല്പംകൂടി മുന്നോട്ടുനടന്നു. പിന്നെ, അപ്പു നിന്നതറിഞ്ഞ് നിന്നിട്ട്, തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അപ്പുവിനടുത്തേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. അവള് ചോദ്യമാവര്ത്തിച്ചു.
- എവിടെയാ അയാളിപ്പൊ?..
അപ്പു പതറി. അവന് വായില് ഉമിനീര് വറ്റി.
- അത്... ഞാന്..., അപ്പു ഒരു മറുപടിക്കായി യത്നിച്ചു. മായ അടുത്ത ചോദ്യത്തിലേക്കു കടന്നുകയറി.
- എന്താ അയാള്ടെ പേര്?..
- പേര്... അത്..., അപ്പുവിന് ഒരു പേരും ഓര്മവരുന്നില്ല. അപ്പു ഒരു വിറയലോടെ കൈകള് കൂച്ചിപ്പിണച്ചു. മായ ഷാള് അഴിച്ച്, അപ്പുവിനെ ധരിപ്പിച്ചു.
- മഞ്ഞുകൊള്ളണ്ട... നടക്കാം..., മായ മര്യാദയോടെ പറഞ്ഞു. സാരികൊണ്ട് സ്വയം മൂടി മായ നടന്നു. പിന്നാലെ അപ്പുവും. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ മായ ചോദിച്ചു.
- അയാള് അപ്പുവേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരനൊന്നുമായിരുന്നില്ല, അല്ലേ?..
അപ്പു മിണ്ടാതെ മായയുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. മായ മയമില്ലാതെ ചോദിച്ചു.
- അയാള് സത്യത്തില് എന്നെത്തേടി വന്നതായിരുന്നില്ലേ?..
അപ്പു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാള് വീണ്ടും നിന്നു. മായ നിന്നിട്ട് അപ്പുവിനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഒരു വലിയ മഞ്ഞുമേഘത്തിന്റെ പുകക്കട്ടി അവര്ക്കിടയിലൂടെ കടന്നുപോയി.
Content Highlights: Book excerpt of Anvar Abdullah's novel 'Innalekalkkappuram'
Published: 26 Sept 2024, 10:22 am IST
Disclaimer: Kindly avoid objectionable, derogatory, unlawful and lewd comments, while responding to reports. Such comments are punishable under cyber laws. Please keep away from personal attacks. The opinions expressed here are the personal opinions of readers and not that of Mathrubhumi.
Most Commented