പലതരം പൂക്കൾ വിടർന്നുനിൽക്കുന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു പൂന്തോട്ടം. ആ പൂന്തോട്ടത്തിന് നടുവിലുള്ള കുളത്തിൽ വിടർന്നുനിന്ന താമരപ്പൂവ് പറഞ്ഞു:

To advertise here,

''ഞാനാണു പൂക്കൾതൻ

റാണിയെന്നും

ദേശീയ പുഷ്പമായ്

വാഴുന്നു ഞാൻ!''

ദേശീയ പുഷ്പമായ ഞാനാണ് പൂക്കളുടെ റാണി എന്ന് താമര പറഞ്ഞതുകേട്ടപ്പോൾ റോസാപ്പൂവ് വഴക്കിട്ടു

''ചേറിൽ വിടരുന്ന നിന്നെക്കാളും

റാണിയാകാൻ ഞാൻ നല്ലതാണേ!''

റോസാപ്പൂവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ജമന്തി പറഞ്ഞു:

''മഞ്ഞയുമോറഞ്ചുവർണങ്ങളിൽ

മങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നൊരെന്നെപ്പോലെ

ഇല്ല സുഗന്ധവും ഭംഗിയുമീ...

തോട്ടത്തിലാർക്കും, അറിഞ്ഞുകൊൾക!''

തനിക്കാണ് നിറവും മണവുമെന്ന് പറഞ്ഞ് മറ്റുപൂക്കളും മത്സരിച്ചു.

ഇതുകേട്ട ചെമ്പരത്തി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

''പൂജയ്ക്കെടുക്കുന്ന

പൂവാണു ഞാൻ

ദേവിക്കും ദേവനുമിഷ്ടപുഷ്പം

ചന്തം തികഞ്ഞോരു ചെമ്പരത്തി-

പ്പൂവാകുമെന്നെ മറന്നിടല്ലേ.''

''അതേയതെ, പൂജാപുഷ്പങ്ങൾക്കുതന്നെയാണ് പ്രാധാന്യം'', ചെത്തിയും തുളസിയും ഏറ്റുപാടി. അങ്ങനെ അവരുടെ തർക്കം രാത്രിയാകുംവരെ തുടർന്നു.

സന്ധ്യകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടെങ്ങും സുഗന്ധം പരത്തിക്കൊണ്ട് മുല്ലപ്പൂക്കൾ വിടർന്നു. ഇതുകണ്ട് രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ അവിടെയെത്തി. അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു:

''നന്മനിറഞ്ഞ വെളുത്ത പൂവേ...

വെണ്മനിറഞ്ഞ വിശുദ്ധയാം നീ...

എങ്ങും നറുമണം വീശിടുന്നൂ

നീയല്ലോ പൂക്കൾതൻ

റാണിയെന്നും!''

ഇതുകേട്ട മറ്റുപൂക്കൾ നാണിച്ച് തലതാഴ്ത്തി. ഇതെല്ലാം കണ്ട് പൂന്തോട്ടത്തിൽ ഉറങ്ങാതിരുന്ന മൂങ്ങമുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു: ''റാണി ആകുന്നതെന്തിനാ? ഓരോ പൂവിനും ഓരോ ഭംഗിയുണ്ടല്ലോ? കാണുന്നവരുടെ മനസ്സിലാണ് സൗന്ദര്യം!'', മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞതുകേട്ട് പൂക്കൾക്കും തോന്നി അതുശരിയാണെന്ന്. അവർ ആഹ്ലാദത്തോടെ തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു.