താഴ്‌വാരങ്ങളില്‍ നിന്നും മാനം മുട്ടെ വളര്‍ന്ന് നീലഗിരിയുടെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് ഒരു തീവണ്ടി കൂകി പാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ട് 115 വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു നൂറ്റാണ്ട് മുന്‍പ്‌, അസംഭവ്യമെന്നായിരുന്നു കേട്ടവരൊക്കെയും ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞത്. പക്ഷെ അയാള്‍ക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ വണ്ടി കിതപ്പുപോലുമില്ലാതെ ഇതെല്ലാം ഓടിക്കയറുമെന്ന് പറഞ്ഞ ആ മനുഷ്യന്‍ ഇന്നില്ല. പക്ഷെ നീലിമയാര്‍ന്ന താഴ്വാരത്തിലേക്ക് നോക്കി ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ പറയുന്നുണ്ടാവും.. 'ഇതാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞ പര്‍വത തീവണ്ടി'. ഇനിയും തളരാതെ ഓട്ടം തുടരുകയാണ് പര്‍വത തീവണ്ടി. ഉദകമണ്ഡലത്തിന്റെ നെറുകയില്‍ നിന്നും കാലത്തെ തോല്‍പ്പിച്ച് നിതാന്തമായൊരു യാത്ര.
1882 ലെ ഒരു ശരത്കാലം. ആര്‍തര്‍ റിഗന്‍ബാക് എന്ന സ്വിസ് എന്‍ജിനീയറെ ബ്രീട്ടീഷ് ഇന്ത്യ ഊട്ടിയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു വരുത്തി. പുറം ലോകത്ത് നിന്നും ഒറ്റപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ഉദകമണ്ഡലമെന്ന മദ്രാസ് ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ ആസ്ഥാനത്തിന് ഒരു റെയില്‍പാത വേണം. ഇതായിരുന്നു ആവശ്യം. യുറോപ്പിന് തുല്യമായ കാലാവസ്ഥയുള്ള ആ മനോഹര രാജ്യത്ത് ആധിപത്യമുറപ്പിക്കാനുള്ള ദൗത്യം കൂടിയായിരുന്നു ഇത്. റെയില്‍പ്പാതയ്ക്കായി ഒരു പ്രൊജക്ട് ഈ എന്‍ജിനീയര്‍ തയ്യാറാക്കി നല്‍കിയതോടെ തീവണ്ടിയുടെ ചൂളംവിളികള്‍ക്കായി ഈ മലയോരം കാത്തിരുന്നു തുടങ്ങി. ദി നീലഗിരി റിഗ്ഗി റെയില്‍ കമ്പനി അങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. പക്ഷെ ചുവപ്പുനാടകളില്‍ കുടുങ്ങിയ നീലഗിരിയുടെ പ്രതീക്ഷകള്‍ പൂവണിയാന്‍ പിന്നെയും കാലമെടുത്തു. സര്‍ ആര്‍തര്‍ ലെയ്‌ലി, ബാരന്‍ വെന്‍ലോക്, ബെയ്ല്‍ബി ലെയ്‌ലി എന്നിവര്‍ നടത്തിയ പരിശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി 1891 ല്‍ റെയില്‍ പണികള്‍ പുനഃരാരംഭിച്ചു. എട്ടു വര്‍ഷം പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ മേട്ടുപാളയം-കൂനൂര്‍ പാത പൂര്‍ത്തിയായി. 1903 ല്‍ കമ്പനിയില്‍ നിന്നും ഈ പാത സര്‍ക്കാര്‍ ഏറ്റെടുത്തു. കൂനൂരില്‍ നിന്നും ഉദകമണ്ഡലത്തിലേക്കുള്ള പാതയും ഇതോടെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി. മദ്രാസ് റെയില്‍വെ കമ്പനിക്കായിരുന്നു ഇക്കാലത്ത് പ്രവര്‍ത്തന ചുമതല. 1908 ഒക്‌ടോബര്‍ 15ന് അന്നത്തെ മദ്രാസ് ഗവര്‍ണര്‍ സര്‍ ആര്‍തര്‍ ലെയ്‌ലി പാത ഒദ്യോഗികമായി തുറന്നു കൊടുത്തതോടെ പര്‍വത വണ്ടിയുടെ അവിശ്രമ യാത്രകള്‍ക്ക് തുടക്കമായി. നാല്‍പ്പത്തിയഞ്ച് വര്‍ഷത്തോളം ചുവപ്പ് നാടയില്‍ കുരുങ്ങിപ്പോയ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് ഒടുവില്‍ സാക്ഷാത്കാരം.
മഴയും വെയിലും മാറി മാറി പോകുമ്പോഴും അസ്ഥി തുളയ്ക്കുന്ന തണുപ്പുമായി കാലത്തെ പിന്നിലാക്കിയ ചരിത്രം ഈ കല്‍ക്കരി വണ്ടിക്കും പറയാനുണ്ടാകും. വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും മലകയറി പോകുന്ന വഴികള്‍. ചില്ലു ജാലകത്തിലൂടെ എന്നും പുതുമയുള്ള കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണും തുറന്ന് ഇരുട്ടിന്റെ പാതാളത്തിയൂടെ ഊളിയിട്ട് ഇന്നും കൂനൂരിലെത്തുന്നു ഈ പര്‍വത തീവണ്ടി. ഓരോ വ്യാഴവട്ടത്തിന്റെ ഇടവേളകളും കൂറിഞ്ഞിപ്പൂക്കള്‍ മലയോരങ്ങളെ നീല പുതപ്പിച്ചപ്പോഴും ആര്‍ത്തുല്ലസിച്ച് ഈ വണ്ടി ഇതിലേ കടന്നുപോയി. നൂറ്റിയെട്ടു വളവുകളും പതിനാറ് തുരങ്കങ്ങളും ഇരുന്നൂറ്റിയമ്പത് പാലങ്ങളും അതിലേറെ കടമ്പകളും പിന്നിട്ട് ഊട്ടിയിലെ ലൗ ഡെയ്ല്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ഇതിനോട് പ്രണയം മൂത്ത് അനേകം പേര്‍ ഇന്നും ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു നൂറ്റാണ്ട് മുമ്പ് തങ്ങളുടെ കൂടാരത്തില്‍ നെരിപ്പോടുകളില്‍ കനലുകള്‍ ഊതി പെരുപ്പിച്ച സായ്പന്‍മാരുടെ ഓര്‍മകളും ജീവിതങ്ങളുമാണ് ഈ വണ്ടിയുടെ പാതകളില്‍ ഇരമ്പുന്നത്. തേയിലയും കാപ്പിയും സിങ്കോണയും നട്ടുപിടിപ്പിച്ച് ഒരായുസ്സിന്റെ മുക്കാല്‍ ഭാഗവും ഇവിടെ ജീവിച്ചവര്‍. തിരിച്ചുപോകാന്‍ കഴിയാതെ ഈ മണ്ണില്‍ മനസ്സലിയിച്ചു ചേര്‍ത്തവര്‍. വിജനമായ തണുപ്പില്‍ ഉറ്റവരാരും മെഴുകുതിരി തെളിക്കാനില്ലാത്ത ഇംഗ്‌ളീഷ് ശ്മശാനങ്ങളെ തലോടി, കാരറ്റു തോട്ടങ്ങളെ നെറുകെ കീറിമുറിച്ച് തോടവംശജരുടെ കുടിലുകള്‍ക്ക് താഴെക്കൂടി ഊട്ടിയുടെ ഹൃദയം തേടി എത്രയെത്ര യാത്രകള്‍. തീപ്പെട്ടികള്‍ പോലെ അടുക്കിവെച്ചപോലെയുള്ള പട്ടണക്കാഴ്ചകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും തമിഴ് ഗ്രാമങ്ങളുടെ മനോഹാരിതയിലേക്ക് ആ കല്‍ക്കരിവണ്ടി പാഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്. അങ്ങകലെ മേട്ടുപാളയമെന്ന ചെന്തമിഴിന്റെ നാട്ടില്‍ നിന്നും അക്ഷമരായി കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന വിരുന്നുകാരെയും കൂട്ടി വരാനുള്ള പാച്ചില്‍.
ആറു ദശകങ്ങളോളം നീലഗിരി കയറിയിറങ്ങിയ ഒരു ആവി എഞ്ചിന്‍ കാലത്തിനു സാക്ഷിയായി കൂനൂര്‍ സറ്റേഷനുമുന്നില്‍ തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്നുണ്ട്. ഇനിയും ഏറെ ദൂരം താണ്ടാനുള്ള ആവേശം ഉള്ളില്‍ അലയടിക്കുന്നുവെങ്കിലും ഇനിയൊന്നു വിശ്രമിക്കൂ എന്ന് ആരോ പറഞ്ഞതു പോലെ. പൈതൃകങ്ങള്‍ തുന്നിയ നീലക്കുപ്പായമിട്ട് ചരിത്രത്തെ കൗതുകങ്ങളിലൊളിപ്പിച്ച് ഒരേയൊരു നില്‍പ്പ്. ദൗത്യമെല്ലാം ഏറ്റെടുത്ത പിന്‍മുറക്കാരന്‍ മാനത്തേക്ക് നൂലുപോലെ പുക പടര്‍ത്തി ഇതിനു മുന്നിലൂടെ പാഞ്ഞു പോകുമ്പോള്‍ ജനാലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ പൈതൃകങ്ങളിലേക്ക് പുതിയ തലമുറകള്‍ കൈചൂണ്ടി പറയും ഹൗ വണ്ടര്‍ഫുള്‍ യു ആര്‍.
1947 ലാണ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയിലെ അവസാന യാത്രികന്‍ ഈ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും വിടപറഞ്ഞത്. പടപൊരുതി നേടിയ ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്രൃത്തിന് ഒരു ശേഷിപ്പായി നീലഗിരിക്ക് അവര്‍ നല്‍കിയ സമ്മാനത്തിന്റെ പേരാണ് എന്‍.എം.ആര്‍ എന്ന പര്‍വത വണ്ടി. ഒരു വേളയില്‍ ഇപ്രകാരം ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ജീവനോടെ ശേഷിപ്പിച്ച പൈതൃക സ്മാരകം. വെള്ളക്കാര്‍ മാത്രം സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ബോഗികളില്‍ തെല്ല് അഹങ്കാരത്തോട് തന്നെ ആദ്യം കയറിയിരുന്ന സഞ്ചാരികള്‍ ആരായിരിക്കാം. പാളം തെറ്റാതെ ഉദകമണ്ഡലത്തിലേക്ക് പര്‍വത വണ്ടിയെ വഴികാണിച്ചതും ആരായിരിക്കാം. ഇതിനെല്ലാം ഉത്തരം മദ്രാസ് പ്രസിഡന്‍സി രേഖകളിലുണ്ട്. കോളനി വാഴ്ചയിലെ ഉറ്റവരായ ദാസ്യരെയും കയറ്റി ഇന്ത്യക്കാരുടെ മാത്രം ആദ്യ യാത്രയ്ക്ക് സ്വിസ് ലോക്കോമോട്ടീവ് ആന്റ് മെഷിന്‍ വര്‍ക്ക്‌സ് എന്ന തീവണ്ടി കമ്പനിയുടെ അധികൃതര്‍ അപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. സഹപ്രവര്‍ത്തകരെല്ലാം വിട്ടൊഴിഞ്ഞപ്പോഴും ഇന്നും ഒരു വിളിക്കപ്പുറം സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലൻഡില്‍ നിന്നും ആവി എഞ്ചിന്‍ നിന്നു പോയാല്‍ ഇവര്‍ പറന്നെത്തുന്നു. അഭിമാനത്തിന്റെ നെറുകയില്‍ നിന്ന് ഇവര്‍ പറയും ഈ ലോകപൈതൃകം നിന്നു പോകരുത്, അവസാനം വരെയും ഞങ്ങളുണ്ടാകും. 2005 ലാണ് യുണെസ്‌കോ ഈ തീവണ്ടിയില്‍ കയറി ഒരു യാത്ര നടത്തിയത്. കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല, ഇത് ലോകത്തിന്റെ പൈതൃകത്തില്‍ ഇടം നല്‍കേണ്ട ഒന്നു തന്നെയെന്ന് അവര്‍ തീരുമാനിച്ചു. പ്രഖ്യാപനം വൈകിയില്ല. നയാഗ്ര വെള്ളച്ചാട്ടം പോലെ... ഈജിപ്തിലെ പിരമിഡുകള്‍ പോലെ ലോക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലാണ് ഇന്ന് ഈ തീവണ്ടിയുടെ ചൂളംവിളികള്‍.
തണുത്തുറയുന്ന ജൈവലോകത്തിന്റെ നെറുകയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറിയ ഈ ആവിയന്ത്രം ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാകമ്പനിയെ പോലും പലതവണ അമ്പരിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു. ചെറിയൊരു ഇംഗ്‌ളീഷ് രാജ്യത്തിനുവേണ്ട എല്ലാ സാധനങ്ങളും ഈ പാളങ്ങളിലൂടെ മലകയറിയെത്തിതുടങ്ങി. നെരിപ്പോടിന്റെ ചൂടനക്കം പറ്റി ബംഗ്‌ളാവുകളില്‍ രാത്രികള്‍ മാറി മറിഞ്ഞപ്പോഴും ഉറങ്ങാതെ നിന്നു പര്‍വത തീവണ്ടിയും. കുതിരയോട്ടക്കാരും ഗോള്‍ഫ് കളിക്കാരും പട്ടാളക്കാരും ചെറിയ ബോഗികള്‍ ഘടിപ്പിച്ച തീവണ്ടിയില്‍ യാത്രക്കാരായി. തണുപ്പു രാജ്യക്കാരുടെ ആവേശവും ഭ്രാന്തുമായി ജാക്ക്‌പോട്ടുകള്‍ മാറിയപ്പോള്‍ ഒന്നാന്തരം ജാക്കികളും പോണി കുതിരകളുമെല്ലാം തീവണ്ടി കയറിവന്നു. പൂക്കളുടെ വസന്തമൊരുക്കി വേനല്‍ വന്നണയുമ്പോള്‍ ഗവര്‍ണറും പ്രകൃതിയുടെ ശീതീകരണി തേടി പര്‍വത വണ്ടിയിലെ ഒന്നാംക്ലാസ്സ് കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിലെത്തിയ കാലവും ഈ നാടിന്റെ ഓര്‍മ്മകളിലുണ്ട്. സൈന്യം വരുന്നതിന് മുമ്പ് വെടിക്കോപ്പുകളും പീരങ്കിയുമെല്ലാം ഈ ആവിയന്ത്രം തന്നെയാണ് മലമുകളിലേ സ്വന്തം രാജ്യത്തിലേക്ക് വലിച്ചെത്തിച്ചത്. മേട്ടുപാളയം ഉദകമണ്ഡലം റൂട്ടില്‍ ചിലയിടങ്ങളില്‍ മണിക്കൂറില്‍ മുപ്പത് കിലോമീറ്ററും ചിലയിടങ്ങളില്‍ 13 കിലോമീറ്ററുമാണ് തീവണ്ടിയുടെ വേഗത. 26 കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം പിന്നിടാന്‍ നാലര മണിക്കൂറെടുക്കുന്ന ചുരങ്ങള്‍. പാറവെട്ടിയെടുത്ത നിര്‍മ്മിതികള്‍ യാത്രവേളയില്‍ ഒരു അത്ഭുതമാകാം. കോടമഞ്ഞുപുതഞ്ഞു കുഴയുന്ന മനപാഠമായ വഴികളില്‍ തിരക്കുള്ള യാത്രക്കാര്‍ ആരുമില്ല. എല്ലാവരും പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടില്‍ നീലഗിരിയുടെ ലാവണ്യം തേടിയെത്തിയവരാണ്. ആറുമാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് വരെ യാത്രയ്ക്കായി ടിക്കറ്റെടുത്ത് കാത്തുനിന്നവര്‍. ജപ്പാനില്‍ നിന്നും കൊറിയയില്‍ നിന്നുമെല്ലാം യാത്രക്കാരുണ്ട്. ഒരു തവണയെങ്കിലും പൈതൃക തീവണ്ടിയില്‍ യാത്ര ചെയ്യണമെന്ന അടങ്ങാത്ത മോഹമാണ് ഇവരെയെല്ലാം ഊട്ടിയെന്ന തണുപ്പ് കൂടാരത്തിലെത്തിച്ചത്.
സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്നും ഏഴായിരം അടി ഉയരത്തിലാണ് ലൗ ഡെയില്‍ സ്റ്റേഷന്‍. ഇതൊരു പ്രണയ തീരം തന്നെയാണ്. പച്ചപ്പണിഞ്ഞ താഴ് വാരങ്ങളുമായി നീലഗിരി പ്രണയസല്ലാപം നടത്തുന്നയിടം. കൂനൂരും വെല്ലിങ്ങ്ടനും അരവന്‍കാടും കേറ്റിയും കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉദകമണ്ഡലത്തിനു മുന്നിലായുള്ള സ്റ്റേഷന്‍. ഒട്ടനവധി ഇന്ത്യന്‍ സിനിമകളില്‍ ഈ സ്റ്റേഷന്‍ നമ്മുടെ കണ്ണിനുമുന്നിലുടെ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. ഡേവിഡ് ലീനൊരുക്കിയ എ പസ്സേജ് ടു ഇന്ത്യ എന്ന ചിത്രത്തില്‍ കൂനൂര്‍ സ്റ്റേഷനിലാണ് ആദ്യവസാനം സീനുകള്‍ പുരോഗമിക്കുന്നത്. ബ്രിട്ടിഷ് ബ്രോഡ് കാസ്റ്റിങ്ങ് കോര്‍പ്പറേഷനും 2010 ഫെബ്രുവരിയില്‍ നീലഗിരിയിലെ മൗണ്ടെന്‍ റെയില്‍വെയുടെ മഹത്വമറിഞ്ഞെത്തി. ഹ്യൂഗോ സ്മിത്ത്, നിക് മാറ്റിങ്ങ്‌ലി, തരുണ്‍ ബാര്‍ത്തിയ എന്നിവര്‍ തയ്യാറാക്കിയ പര്‍വത വണ്ടിയെ കുറിച്ചുള്ള ഡോക്യുമെന്ററിക്കായിരുന്നു 2010 ലെ യു.കെ. റോയല്‍ ടെലിവിഷന്‍ സൊസൈറ്റി അവാര്‍ഡും ലഭിച്ചത്. ഷാരൂഖ് ഖാന്റെ ദില്‍ സേ മതല്‍ എണ്ണമറ്റ ചിത്രങ്ങളുടെയും ലൊക്കെഷനാണ് നീല തീവണ്ടിയുടെ വഴിത്താരകള്‍. ഇന്ത്യന്‍ ആര്‍മിയുടെ കഥ പറയുന്ന വെല്ലിങ്ങ്ടന്‍ സ്റ്റേഷനും അഭ്രപാളിയിലെ വിസ്മയക്കാഴ്ചകളില്‍ ഒന്നുമാത്രം.
കൊരമ്പക്കുടകള്‍ പോലെ വീടുകളുണ്ടാക്കുന്ന തോട വംശജരുടെ നാട്. കുറിഞ്ഞി പൂക്കുന്ന താഴ്‌വരകള്‍ അതിരിടുന്ന മലയോരം. ഇതായിരുന്നു ജോണ്‍ സുള്ളിവന്‍ എന്ന ബ്രീട്ടീഷുകാരനായ ഗവര്‍ണര്‍ പരിചയപ്പെട്ട ഉദകമണ്ഡലം എന്ന നാടിന്റെ ആദ്യചിത്രം. അതിനു മുമ്പ് 1603 ല്‍ ജാക്കോം ഫോറിക്കോ എന്ന പാതിരിയായിരുന്നു നീലഗിരിയില്‍ ആദ്യമെത്തിയത്. പിന്നീട് 1812 ല്‍ സര്‍വെയര്‍മാരായ വില്യം കീയും മക്‌മോഹനും ഇവിടെയെത്തി. ഇവരുടെ റിപ്പോര്‍ട്ട് അനുസരിച്ച് 1819 ല്‍ കോത്താഗിരിയിലെത്തിയ ജോണ്‍ സുള്ളിവന്‍ തോമസ് മണ്‍റോയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ കത്തെഴുതി: 'ഈ മനോഹാരിതകള്‍ സ്വിറ്റ്സര്‍ലന്‍ഡിന് തുല്യമാണ്. യൂറോപ്പിലെ ഏതു രാജ്യത്തേക്കാളും മനോഹരം. ഇവിടെ ശിശിരകാലം സ്വര്‍ഗ്ഗീയമാണ്'. ഡിമ്പട്ടിയില്‍ അങ്ങിനെ ഒരു ബംഗ്ലാവ് ഉയര്‍ന്നുവന്നു. ഇതായിരുന്നു ആധുനിക ഊട്ടിയുടെ ആദ്യത്തെ രമ്യഹര്‍മ്യം. 1832 മുതല്‍ മദ്രാസ് പ്രസിഡന്‍സിയുടെ വേനല്‍ക്കാല തലസ്ഥാനമായും ഉദകമണ്ഡലം മാറുകയായിരുന്നു. മാനം മുട്ടി വളരുന്ന സിങ്കോണയും പച്ചപട്ടണിയുന്ന തേയിലത്തോട്ടങ്ങളും യൂക്കാലിമെല്ലാം വളര്‍ത്തി ഊട്ടിയെന്ന നഗരത്തെ പൂന്തോട്ടമാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു സള്ളിവന്‍ എന്ന നഗരശില്‍പ്പി. തോടകളില്‍ നിന്നും ദാനം കിട്ടിയ സ്വര്‍ഗം അങ്ങിനെ യൂറോപ്പ്യന്‍മാരുടെ താവളമായി മാറി. പന്തയക്കുതിരകളും വിനോദങ്ങളും മാത്രമായിരുനരുന്നില്ല വന്നെത്തിയത്. ഇംഗ്‌ളീഷ് പച്ചക്കറികള്‍ പോലും കൂടെയെത്തി. കാട്ടുകിഴങ്ങുകള്‍ മാത്രം വേരോടിയ മണ്ണില്‍ യൂറോപ്പിന്റെ തീന്‍മേശയിലെ ഉരുളക്കിഴങ്ങും കാരറ്റുമെത്തി. മൈസൂര്‍ രാജാവിനെ കൂട്ടുപിടിച്ച് കാട്ടില്‍ മൃഗവേട്ടയും ഇവര്‍ വിനോദമാക്കി. ഈ ഓര്‍മകള്‍ക്കെല്ലാമൊപ്പമാണ് ഇന്ന് പര്‍വത തീവണ്ടിയും സഞ്ചരിക്കുന്നത്.
പുഷ്പറാണികളുടെ സ്വന്തം നാട് ലോകമറിയുന്ന പനീര്‍ പൂന്തോട്ടം. ആസ്തറ, ജര്‍ബറ, പെറ്റിയണിയം, ഗാര്‍ണേഷ്യം എന്നിങ്ങനെ വിദേശ അതിഥികള്‍ താമസമുറപ്പിച്ച ഊട്ടി ഇന്ന് ലോകമറിയുന്ന പൂന്തോട്ടമാണ്. 119 വര്‍ഷത്തെ പുഷ്പ്പമേളകള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഈ നാടിനെ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ബൊട്ടാണിക്കല്‍ ഗാര്‍ഡനിലെ പച്ചപുല്‍ത്തകിടിയില്‍ മേയ്മാസങ്ങളില്‍ പൂക്കാലം ഉണരുമ്പോള്‍ അങ്ങകലെ യൂറോപ്പില്‍ നിന്നും സുള്ളിവന്റെ പിന്‍മുറക്കാര്‍ ഇന്നും പതിവു തെറ്റിക്കാതെ ഇവിടെയെത്തുന്നതിലും അത്ഭുതമില്ല. കാതങ്ങള്‍ അകലെ ഈ നാടിന്റെ വിളികള്‍ അലയടിക്കുമ്പോള്‍ ഊട്ടിയുടെ ചരിത്രപുസ്തകത്തില്‍ വരും കാലം ഈ ഊഷ്മളതകള്‍ കൂടി എഴുതി ചേര്‍ക്കേണ്ടിവരും.
വാര്‍ത്തകള്‍ക്കപ്പുറം അറിയാം, വായിക്കാം.. വാട്‌സാപ്പ് ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ, ഗ്രൂപ്പില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്യൂ
ഊട്ടിയെന്ന് കേട്ടാല്‍ കുളിരായിരുന്നു പുതഞ്ഞെത്തുക. ഈ നാട്ടില്‍ നിന്നും ഇപ്പോള്‍ പതിയെ പതിയെ തണുപ്പ് അകന്നുപോകുന്നു. അംബരചുംബികളായ ഗിരിനിരകള്‍ക്ക് താഴെ തീപ്പെട്ടിക്കൂടാരങ്ങളില്‍ ചൂട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കുടിവെള്ളം ഇന്ന് ഈ നാട്ടില്‍ വേനലില്‍ മൂന്ന് ദിവസത്തിലൊരിക്കല്‍ വണ്ടികളിലെത്തുന്നു. ജനപെരുപ്പവും ജലചൂഷണവും ഉദകമണ്ഡലത്തിന്റെ വിലാസം തെറ്റിക്കുന്നു. 2011 ലെ കാനേഷുമാരി കണക്കെടുപ്പ് പ്രകാരം 88,430 ആണ് ഊട്ടിയുടെ ജനസംഖ്യ. എട്ടിരട്ടിയിലധികം ജനങ്ങളും അവരുടെ കോണ്‍ക്രീറ്റ് ഹര്‍മ്യങ്ങളും പാരിസ്ഥിതിക ദുര്‍ബലതയുടെ കാരണമായി പറയുമ്പോള്‍ ഇവരിതിനെയെല്ലാം കാലാവസ്ഥയെ പഴിക്കും. പ്രകാരം ഒരോ മഴക്കാലവും ഭീതിയുടെ നിഴല്‍വിരിക്കുമ്പോള്‍ ഈ നഗരം ഇനി എത്ര നാള്‍ എന്ന് തോന്നിപ്പോകും. 1400 മില്ലീ മീറ്റര്‍ മഴ ഇവിടെ മൂടങ്ങാതെ പെയ്തുവീഴുമ്പോള്‍ ഇവര്‍ കാലത്തോട് കലഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. മലപിളര്‍ന്ന് മണ്ണെല്ലാം താഴ്വാരത്തിലേക്ക് കുത്തിയൊലിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ മണ്ണിലടിയിലാവുന്നത് ഒരു നല്ല നാടിന്റെ ഓര്‍മ്മകളാണ്. പര്‍വത തീവണ്ടിയുടെ പാളത്തിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍ നിന്നും ഭൂമി പലതവണ ഊര്‍ന്നിറങ്ങിപ്പോയി. ഇതൊന്നു നേരെയാക്കാന്‍ കോടിക്കണക്കിന് രൂപയാണ് ഒരോ വര്‍ഷവും ചെലവ്. 2009 ലായിരുന്നു ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നഷ്ടമുണ്ടായത്. പതിനൊന്നു കോടിയോളം രൂപ മുടക്കിയതിനുശേഷമാണ് ഈ പാളങ്ങളില്‍ പൈതൃകവണ്ടി വീണ്ടും ഉരുണ്ടുതുടങ്ങിയത്. അകലങ്ങളില്‍ നിന്ന്മാത്രം രണ്ടു ലക്ഷത്തോളം ആരാധകര്‍ പ്രതിവര്‍ഷം ഈ വണ്ടിയെ തേടി വരുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കാണ് ഇതിനെ ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ തോന്നുക. ഒരുകോടിയോളം ടൂറിസ്റ്റുകള്‍ വന്നിറങ്ങുന്ന ഇന്ത്യക്കാരുടെ സ്വിറ്റ്സര്‍ലാന്‍ഡില്‍ പര്‍വതവണ്ടിയില്‍ അവസരം ലഭിക്കുന്നവര്‍ ഭാഗ്യം ചെയ്തവര്‍. ഈ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുപായിച്ചവര്‍ അതിലും ഭാഗ്യവാന്‍മാര്‍. ഇങ്ങനെയാണ് ഗൈഡുകള്‍ ടൂറിസ്റ്റുകളെ സമാധാനിപ്പിക്കുക. മാനം നിറയെ പ്രതീക്ഷകളാണ് ഊട്ടി എന്നും നല്‍കുക. ഒരിക്കല്‍ പോയാല്‍ പിന്നെയും എത്താന്‍ കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഇടം. കാരറ്റ് കര്‍ഷകര്‍ക്കിടയില്‍ നന്മകള്‍ വേരാഴ്ത്തുന്ന മണ്ണില്‍ പര്‍വത വണ്ടിക്കും ശുഭയാത്രകള്‍. തമിഴ് മണ്ണിന്റെ കാറ്റിനൊപ്പം കാലത്തെ പിന്നാലാക്കിയുള്ള കുതിപ്പുമായി ലൗഡെയില്‍ പിന്നിട്ടിറങ്ങുന്നു അപ്പോഴും ഈ പൈതൃകം.
Content Highlights: Nilgiri Mountain Railway Udhagamandalam ooty
Published: 20 Feb 2023, 01:30 pm IST
Related Topics
വാര്‍ത്തകളോടു പ്രതികരിക്കുന്നവര്‍ അശ്ലീലവും അസഭ്യവും നിയമവിരുദ്ധവും അപകീര്‍ത്തികരവും സ്പര്‍ധ വളര്‍ത്തുന്നതുമായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കുക. വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങള്‍ പാടില്ല. ഇത്തരം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ സൈബര്‍ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാര്‍ഹമാണ്. വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ വായനക്കാരുടേതു മാത്രമാണ്, മാതൃഭൂമിയുടേതല്ല. ദയവായി മലയാളത്തിലോ ഇംഗ്ലീഷിലോ മാത്രം അഭിപ്രായം എഴുതുക. മംഗ്ലീഷ് ഒഴിവാക്കുക..
Most Commented