ഫ്രാൻസിസ് നൊറോണയുടെ 'ഒട്ടുമുളച്ചി': അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഗന്ധവും വിപണിയുടെ നീതിയും

മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഫ്രാൻസിസ് നൊറോണയുടെ ഒട്ടുമുളച്ചി കഥയെക്കുറിച്ച് ബിനു ജി തമ്പി എഴുതിയ കുറിപ്പ്. 

മലയാള ചെറുകഥയുടെ ഭൂപടത്തിൽ മനുഷ്യാവസ്ഥകളുടെ ഇരുണ്ട അന്തർധാരകളെ അതിസൂക്ഷ്മമായ ഭാഷയിൽ ആവിഷ്കരിച്ച് സ്വന്തം സാന്നിധ്യം അടയാളപ്പെടുത്തിയ എഴുത്തുകാരനാണ് ഫ്രാൻസിസ് നൊറോണ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒട്ടുമുളച്ചി വെറുമൊരു ബാല്യസ്മരണയുടെ പുനരാവിഷ്കാരമല്ല, മനുഷ്യന്റെ സ്വത്വബോധവും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ അപമാനവും പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഗന്ധവും ജീവിതത്തിലെ കൊടുത്തുവാങ്ങലുകളുടെ ക്രൂരസത്യവും ദാർശനികമായ തീക്ഷ്ണതയിൽ പുനർവായിക്കുന്ന അപൂർവമായൊരു സർഗ്ഗസൃഷ്ടിയാണ്.

കഥയുടെ ഹൃദയഭാഗം തക്യാവ് എന്ന ചന്തയാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ ചന്ത വെറുമൊരു കച്ചവടസ്ഥലമല്ല മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സമഗ്രരൂപകമാണ്. പട്ടിണിയും പ്രാർത്ഥനയും കരുണയും ചൂഷണവും ആത്മീയതയും അതിജീവനവും ഒരേ ശ്വാസത്തിൽ കൂടിച്ചേരുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഉപമ. തന്റെ ഉമ്മിയെ അന്വേഷിച്ച് തക്യാവിലെത്തുന്ന ബാലനായ അദ്രു ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ഒരു കച്ചവടം നടത്തുമ്പോൾ കഥ അപ്രതീക്ഷിതമായ ദാർശനിക ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലുന്നു. തക്യാവിലെ കച്ചവടക്കാരൻ സക്കാത്തായി നൽകിയ മുഴുത്ത മരച്ചീനി അദ്രു മറിച്ചുവിൽക്കുമ്പോൾ അത് വെറുമൊരു ഇടപാടല്ല മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുന്ന നിമിഷത്തിന്റെ ആത്മീയ സാമൂഹിക പ്രഖ്യാപനമാണ്.

ലാഭവിഹിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കച്ചവടക്കാരന്‍റെ വാക്കുകൾ കഥയുടെ സാരാംശം തന്നെയായി മാറുന്നു.

മുഴുവൻ ലാഭവും ലഭിക്കാവുന്ന ഒരിടപാടിൽ നിന്ന് ചില്ലറത്തുട്ടുകളുടെ അവകാശത്തിലേക്ക് ഞാൻ ചുരുങ്ങി....

കഥയിലെ ഈ ഒറ്റ വാചകത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ അനന്തമായ അനീതികളും അവകാശനിഷേധങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദ നിലവിളികളും സമ്പൂർണതയിൽ നിന്ന് ചില്ലറ വിഹിതങ്ങളിലേക്കു മനുഷ്യനെ ചുരുക്കിയ വ്യവസ്ഥയുടെ ക്രൂര തത്ത്വശാസ്ത്രവും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു.

അർഹതയും ലഭ്യതയും തമ്മിലുള്ള അസഹ്യമായ അകലമാണ് ഇവിടെ കഥാകൃത്ത് അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും പൂർണ്ണാവകാശങ്ങളിൽ നിന്ന് ചില്ലറ അവശിഷ്ടങ്ങളിലേക്കാണ് ചുരുങ്ങിപ്പോകുന്നത് എന്ന ക്രൂരസത്യം കഥയുടെ ദാർശനിക നാഡിയായി സ്പന്ദിക്കുന്നു.

ഉമ്മി എന്ന കഥാപാത്രം കഥയിലെ ഏറ്റവും നിഗൂഢവും അതേസമയം ഏറ്റവും ജ്വലിക്കുന്ന സാന്നിധ്യവുമാണ്. പപ്പടമുണ്ടാക്കാൻ പോകുന്ന ഉമ്മി യഥാർത്ഥത്തിൽ പപ്പടക്കാരിയല്ലെന്ന് ചന്തയിലെ പപ്പടക്കാരൻ പറയുന്ന നിമിഷം വായനക്കാരൻ മറ്റൊരു സാമൂഹിക ഇരുട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഉമ്മിയുടെ സാരിയിൽ നിന്ന് പപ്പടമാവിന്റെ തരിയല്ല അത്തറിന്റെ സുഗന്ധമാണ് മകൻ അനുഭവിക്കുന്നത്. ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് തനിക്കു ചുറ്റുമുള്ള അവഹേളനങ്ങളുടെയും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും ഇരുട്ടിലും തകർന്നുപോകാത്ത ഉമ്മിയുടെ ആത്മാഭിമാനവും അവർ ഉള്ളിൽ സ്വപ്നം കാണുന്ന സ്വതന്ത്രമായൊരു ലോകത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദ പ്രഖ്യാപനവുമാണ്.

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ജീവിതത്തിനുള്ളിലും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം പണയം വെക്കാതെ നിലനിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ അതിഗഹനമായ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ കഥയിൽ അസാമാന്യമായ മൃദുത്വത്തോടെയും തീക്ഷ്ണതയോടെയും ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു.

വയലിൻ വായിക്കുന്ന ഉമ്മി സമൂഹം മേത്തച്ചി എന്ന ചുരുങ്ങിയ മുദ്രകുത്തലിൽ തളച്ചിടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീമാത്രമല്ല തകർന്നുപോയ ആഭിജാത്യത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്നുയരുന്ന അവസാന വിലാപം കൂടിയാണ്.

നിന്റെ ഉമ്മിനെപ്പോലൊരു മേത്തച്ചിക്ക് ഒരിക്കലും പപ്പടമുണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന പപ്പടക്കാരന്റെ വാക്കുകൾ ജാതീയവും ലിംഗപരവുമായ വിവേചനത്തിന്റെ വിഷം നിറഞ്ഞ സാക്ഷ്യമാണ്.

യെമനിൽ നിന്ന് പൂർവികർ കൊണ്ടുവന്ന അത്തറിന്റെ മണവും മത്രത്തുവീട്ടിലെ മുറികളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഊദിന്റെ ഗന്ധവും കഥയിൽ ഒരു സ്മൃതിസംസ്കാരമായി പടരുന്നു. വാപ്പിയുടെ ഖലീഫാഭാവം പ്രവാചകപുത്രിയുടെ പിന്തുടർച്ചക്കാരെന്ന ആഭിജാത്യബോധം യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ മുന്നിൽ തകർന്നുവീണ ഒരു ചരിത്രാവശിഷ്ടം മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ആ ഗന്ധങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോകുന്നില്ല. കാരണം അവ വെറുമൊരു സുഗന്ധമല്ല ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും സ്വത്വത്തിന്റെയും അനശ്വരസ്മരണകളാണ്.

സൂഫിസത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ പറയപ്പെടുന്ന ആർത്തിപിടിച്ച ഖൽബും സമാധാനം തേടുന്ന റൂഹും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം അദ്രു എന്ന ബാലന്റെ ഉള്ളിലും തുടർച്ചയായി നടക്കുന്നു. തക്യാവ് എന്നാൽ ദൈവത്തെ അറിയാൻ ആളുകൾ ഒരുമിച്ചുചേരുന്ന സ്ഥലം എന്ന മുക്രിയുടെ വാക്കുകൾ ആത്മീയതയുടെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അതേ തക്യാവ് തന്നെയാണ് പട്ടിണിയുടെയും കച്ചവടത്തിന്റെയും നിർദയനിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്ന ഇടവുമാകുന്നത്. ഈ വൈരുദ്ധ്യമാണ് കഥയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി. ആത്മീയതയും ഭൗതികതയും തമ്മിലുള്ള ഇഴപിരിയാനാവാത്ത ബന്ധത്തെ ഇത്രമേൽ സാന്ദ്രമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയ കഥകൾ മലയാളത്തിൽ അപൂർവമാണ്.

‘ഒട്ടുമുളച്ചി’ എന്ന പേര് തന്നെയാണ് കഥയുടെ ഏറ്റവും ഗഹനമായ പ്രതീകം. മുറിച്ചുകളഞ്ഞാലും വീണ്ടും മുളയ്ക്കുന്ന ജീവന്റെ അവിനാശസ്വഭാവം. തളച്ചിട്ടാലും വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ആത്മവീര്യം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കഥ വെറുമൊരു ദാരിദ്ര്യവിവരണമല്ല മനുഷ്യന്റെ അനശ്വരമായ അതിജീവനശക്തിയുടെ മഹത്തായ ഉപമയാണ്.

ലളിതമെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഭാഷയുടെ അടിവേരിൽ അസാമാന്യമായ ദാർശനികതയും സാമൂഹികബോധവും ആത്മീയഗഹനതയും ഒളിപ്പിച്ച് കഥയെ ജീവിതത്തിന്റെ മഹത്തായ ഉപമയാക്കി മാറ്റുന്ന എഴുത്തുകാരന്റെ അപൂർവ കയ്യടക്കമാണ് ‘ഒട്ടുമുളച്ചി’ തെളിയിക്കുന്നത്.

കാലത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ മാഞ്ഞുപോകാത്ത മറിച്ച് ഓരോ വായനയിലും പുതുതായി മുളച്ചുയരുന്ന ഒരു ഉദാത്ത സർഗ്ഗസൃഷ്ടിയായി ഈ കഥ മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കും എന്നതിൽ സംശയമില്ല.