വയോജനങ്ങൾക്കായി പ്രത്യേക വകുപ്പ്; പെൻഷൻ വിതരണം, ക്ഷേമസഹായങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഒതുങ്ങരുത്

കേരളം ഒരു പുതിയ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുകയാണ്. ഒരുകാലത്ത് യുവജനങ്ങളുടെ നാടായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന സംസ്ഥാനം ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ വാർധക്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന സമൂഹങ്ങളിലൊന്നായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജനനനിരക്കിലെ തുടർച്ചയായ കുറവ്, ആയുർദൈർഘ്യത്തിലെ വർധന, വ്യാപകമായ പ്രവാസം,  കുടുംബഘടനയിലെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ ചേർന്നാണ് ഈ മാറ്റം രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി കേരളത്തിലെ വയോജനങ്ങളുടെ എണ്ണം മാത്രമല്ല, അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളും മാറുകയാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് വയോജനങ്ങൾക്കായി പ്രത്യേക വകുപ്പ് രൂപീകരിക്കാനുള്ള കേരള സർക്കാരിന്റെ തീരുമാനം ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. ഇത് സാധാരണ ഭരണപരമായ ഒരു നടപടിയല്ല, മറിച്ച് ഭാവിയിലെ സാമൂഹിക സുരക്ഷാ സംവിധാനത്തിന്റെ അടിത്തറയാകേണ്ട പരിവർത്തനഘട്ടമാണ്. എന്നാൽ, ഈ വകുപ്പ് പെൻഷൻ വിതരണം, ക്ഷേമസഹായങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഭരണകേന്ദ്രമായി മാത്രം ചുരുങ്ങരുത്. ആരോഗ്യനയം, സാമൂഹികനയം, നഗരാസൂത്രണം, ഗതാഗതം, കുടുംബക്ഷേമം, മാനസികാരോഗ്യം എന്നിവയെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കേന്ദ്ര സ്ഥാപനമായി അത് മാറേണ്ടതുണ്ട്.

വാർധക്യം ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല; അത് മുഴുവൻ സമൂഹത്തെയും ബാധിക്കുന്ന ഘടനാപരമായ അവസ്ഥയാണ്‌. അതിനാൽ വയോജനകാര്യ വകുപ്പ് ആരംഭിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ചില അടിസ്ഥാന ദിശകൾ വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. കേരളത്തിലെ എല്ലാ വയോജനങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സമഗ്ര ഡിജിറ്റൽ ഡാറ്റാബേസ് രൂപപ്പെടുത്തുക, ആരോഗ്യസ്ഥിതി മുതൽ താമസസാഹചര്യം വരെ ഉൾപ്പെടുന്ന വിവരശേഖരണം ഉറപ്പാക്കുക, വീടുകളിൽതന്നെ പരിചരണം ലഭ്യമാക്കുന്ന “Ageing in Place” മാതൃക വികസിപ്പിക്കുക, ആശുപത്രി പരിചരണവും സാമൂഹിക പരിചരണവും തമ്മിൽ ഏകീകരണം ഉറപ്പാക്കുക, ഏകാന്തതയെ ഒരു പൊതുജനാരോഗ്യ പ്രശ്നമായി അംഗീകരിക്കുക എന്നിവ അതിൽ പ്രധാനമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ സഹായം ആവശ്യമുള്ളവർ എന്ന നിലയിൽ മാത്രം വയോജനങ്ങളെ കാണാതെ, സമൂഹത്തിന്റെ അനുഭവസമ്പത്തും അറിവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മൂലധനമായി കാണുന്ന സമീപനവും ആവശ്യമാണ്.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായമായ ജനസംഖ്യയുള്ള രാജ്യമായ ജപ്പാന്റെ അനുഭവം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. ജപ്പാൻ വാർധക്യത്തെ കുടുംബപ്രശ്നമായി മാത്രം കാണാതെ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തമായി മാറ്റി. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം അവിടെ ആരംഭിച്ച ദീർഘകാല വയോജന പരിചരണ ഇൻഷുറൻസ് സംവിധാനം “പരിചരണം കുടുംബത്തിൽനിന്ന് സമൂഹത്തിലേക്ക്” എന്ന ആശയം പ്രാവർത്തികമാക്കി. അതിന്റെ ഫലമായി ഇന്ന് ജപ്പാനിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് വയോജനങ്ങൾ സ്വന്തം വീടുകളിൽതന്നെ തുടരുന്നു. സർക്കാർ-സമൂഹ സംയുക്ത സംവിധാനത്തിലൂടെ വീട്ടിലെ നഴ്സിംഗ്, ദിനപരിചരണ കേന്ദ്രങ്ങൾ, ഫിസിയോതെറാപ്പി, ഡിമെൻഷ്യ പരിചരണം, ഭക്ഷണ-മരുന്ന് സേവനങ്ങൾ എന്നിവ ലഭ്യമാക്കുന്നു. കേരളത്തിനും സമാനമായ ദിശയിൽ നീങ്ങേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ഓരോ പഞ്ചായത്തിലും വയോജന സേവനകേന്ദ്രങ്ങൾ, കമ്മ്യൂണിറ്റി കെയർ നെറ്റ്‌വർക്കുകൾ, വീടുകളിൽ ആരോഗ്യസേവനങ്ങൾ എന്നിവ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

വയോജന നയങ്ങളിൽ ബ്രിട്ടൻ നൽകുന്ന പാഠങ്ങളും ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. അവിടെ കുടുംബഘടനയിലെ മാറ്റങ്ങളും സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടലും മൂലം ആയിരക്കണക്കിന് വയോജനങ്ങൾ ഏകാന്തത അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നു. പിന്നീട് നടത്തിയ പഠനങ്ങൾ ഏകാന്തത, ഹൃദ്രോഗം, വിഷാദരോഗം, ഓർമ്മക്കുറവ്, മരണസാധ്യത എന്നിവ വർധിപ്പിക്കുന്നതായി തെളിയിച്ചു. ഇതിനെ തുടർന്ന് 2018-ൽ ലോകത്താദ്യമായി ഏകാന്തതയെ സർക്കാർ നയവിഷയമായി അംഗീകരിച്ച് പ്രത്യേക മന്ത്രിയെ നിയമിച്ചത് ബ്രിട്ടനാണ്. കേരളത്തിലും സമാനമായ സാഹചര്യം രൂപപ്പെടുകയാണ്. വിദേശത്തും നഗരങ്ങളിലും കഴിയുന്ന മക്കളുടെ മാതാപിതാക്കൾ ഇന്ന് ഒറ്റയ്ക്ക് വീടുകളിൽ കഴിയുന്നു. അതിനാൽ പുതിയ വയോജനകാര്യ വകുപ്പ് ഒരു “ഏകാന്തത വിരുദ്ധ ദൗത്യം” ആരംഭിക്കേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. സൗഹൃദ ഫോൺ സേവനങ്ങൾ, സന്നദ്ധ പ്രവർത്തകരുടെ വീടുസന്ദർശനങ്ങൾ, വയോജന ക്ലബ്ബുകൾ, തലമുറകളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവ ക്ഷേമപദ്ധതികളേക്കാൾ വലിയ സാമൂഹിക നിക്ഷേപങ്ങളായി മാറും.

ഡെൻമാർക്കിന്റെ അനുഭവം വയോജന പരിചരണത്തിന്റെ ദിശയെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരു പ്രധാന പാഠം നൽകുന്നു. അവിടെ പരിചരണത്തിന്റെ ആദ്യ ലക്ഷ്യം ആശ്രിതത്വം വർധിപ്പിക്കുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യം പരമാവധി നിലനിർത്തുക എന്നതാണ്. സഹായം ആവശ്യമുണ്ടാകുമ്പോൾ ആദ്യം പരിശോധിക്കുന്നത് അവർക്ക് ഇപ്പോഴും സ്വയം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. ഈ സമീപനമാണ് “Reablement” എന്ന ആശയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ഫിസിയോതെറാപ്പി, ചലനശേഷി പരിശീലനം, വീടുകളുടെ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണം, പുനരധിവാസ സേവനങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ ആളുകളെ വീണ്ടും സ്വയംപര്യാപ്തരാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. കേരളത്തിനും ഈ സമീപനം വളരെ പ്രസക്തമാണ്. വയോജനങ്ങളെ സേവനങ്ങളുടെ ഉപഭോക്താക്കളായി മാത്രം കാണാതെ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം പരമാവധി നിലനിർത്തുന്ന നയങ്ങളാണ് ആവശ്യം. വീടുകളിൽ കൈപ്പിടികൾ സ്ഥാപിക്കൽ, റാമ്പുകൾ നിർമ്മിക്കൽ, വഴുക്കൽ തടയുന്ന നടപ്പാതകൾ ഒരുക്കൽ, സുരക്ഷാ അലാറങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കൽ തുടങ്ങിയ ചെറിയ ഇടപെടലുകൾ പോലും വലിയ ആരോഗ്യഫലങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയും.

ഇതോടൊപ്പം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം ആശുപത്രികളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല വയോജന പരിചരണം എന്നതാണ്. ജപ്പാൻ, ബ്രിട്ടൻ, ഡെൻമാർക്ക് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞോ രോഗാവസ്ഥ കഴിഞ്ഞോ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വയോജനത്തിന് തുടർച്ചയായ പരിചരണം അനിവാര്യമാണെന്ന് തന്നെയാണ്. ഭക്ഷണസഹായം, വീട്ടുപരിചരണം, ഫിസിയോതെറാപ്പി, ഗതാഗത സൗകര്യം, സാമൂഹിക പിന്തുണ എന്നിവയില്ലാതെ ചികിത്സ പൂർണ്ണമാകില്ല. അതിനാൽ കേരളത്തിലെ ആരോഗ്യവകുപ്പും പുതിയ വയോജനകാര്യ വകുപ്പും ചേർന്ന് ആരോഗ്യപരിരക്ഷയും സാമൂഹികപരിചരണവും സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ഒരു “ഏകീകൃത പരിചരണ മാതൃക” രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

കേരളത്തിന്റെ പ്രത്യേക സാഹചര്യവും ഇവിടെ നിർണായകമാണ്. ലോകത്തിലെ തന്നെ വലിയ പ്രവാസി സമൂഹമുള്ള സംസ്ഥാനമാണ് കേരളം. അതിനാൽ ആയിരക്കണക്കിന് വയോജനങ്ങൾ അവരുടെ മക്കൾ വിദേശത്തായിരിക്കെ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്നു. ഈ യാഥാർത്ഥ്യം കണക്കിലെടുത്ത് “പ്രവാസി മാതാപിതൃ സംരക്ഷണ പദ്ധതി” ആരംഭിക്കേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്. അടിയന്തര സഹായ സംവിധാനം, സ്ഥിരമായ ആരോഗ്യനിരീക്ഷണം, ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയം, നിയമസഹായം, ക്ഷേമസന്ദർശനങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു സംവിധാനം കേരളത്തെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വേറിട്ടുനിർത്താൻ കഴിയും.

വയോജനങ്ങളെ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാരമായി കാണുന്ന സമീപനം മാറേണ്ടതുണ്ട്. വിരമിച്ച അധ്യാപകർ, ഡോക്ടർമാർ, എഞ്ചിനീയർമാർ, ബാങ്ക് ജീവനക്കാർ, മാധ്യമപ്രവർത്തകർ തുടങ്ങിയവരുടെ അനുഭവസമ്പത്ത് സമൂഹത്തിന്റെ അമൂല്യമായ മൂലധനമാണ്. അതിനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ “മുതിർന്നവരുടെ സന്നദ്ധസേന” പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താം. അവരുടെ അറിവും അനുഭവവും സ്കൂളുകൾക്കും തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങൾക്കും യുവജനങ്ങൾക്കും വലിയ പ്രയോജനമാകും.

കേരളം ഒരുകാലത്ത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും പൊതുജനാരോഗ്യത്തിലും സാമൂഹിക വികസനത്തിലും ഇന്ത്യയ്ക്ക് മാതൃകയായി. ഇന്ന് വാർധക്യത്തെ എങ്ങനെ മാനുഷികമായും ശാസ്ത്രീയമായും നേരിടാമെന്ന പുതിയ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകാനുള്ള അവസരത്തിലാണ് സംസ്ഥാനം. ജപ്പാനിൽനിന്ന് സമൂഹാധിഷ്ഠിത പരിചരണ മാതൃക, ബ്രിട്ടനിൽനിന്ന് ഏകാന്തതയ്‌ക്കെതിരായ നയങ്ങൾ, ഡെൻമാർക്കിൽനിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യവും അന്തസ്സും കേന്ദ്രീകരിച്ച സമീപനം എന്നിവ സ്വീകരിക്കാം. എന്നാൽ, കേരളം സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത് മറ്റാരുടേയും പകർപ്പല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും പ്രവാസി പശ്ചാത്തലത്തെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയ പുതിയൊരു ‘കേരള വാർധക്യ മാതൃക’യാണ്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മഹത്വം അളക്കപ്പെടുന്നത് അത് തന്റെ കുട്ടികളെ എങ്ങനെ വളർത്തുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രമല്ല; ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആ സമൂഹത്തെ പടുത്തുയർത്തിയവരെ വാർധക്യത്തിൽ എത്രമാത്രം അന്തസ്സോടെയും കരുതലോടെയും സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടും കൂടിയാണ്.