നമ്മിൽ മിക്കവർക്കും ഇങ്ങനെയൊരു ഓർമ്മയുണ്ടാകും: ഒരുകാലത്ത് ചുറുചുറുക്കോടെ ഓടിനടന്നിരുന്ന അച്ഛനോ അമ്മയോ മുത്തശ്ശനോ മുത്തശ്ശിയോ, ഇപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വരാന്തയിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നടന്നുനീങ്ങുന്നു; ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഒന്നു നിന്ന് ശ്വാസമെടുക്കുന്നു. ഇതാണ് പ്രകൃതിനിയമമെന്ന് നാം അംഗീകരിക്കുന്നു. ജനിക്കുന്നു, വളരുന്നു, പ്രായമാകുന്നു, ശരീരം പതുക്കെയാകുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി, വാർധക്യം ജീവിതത്തിന് നൽകേണ്ടിവരുന്ന വില മാത്രമായിരുന്നു.

To advertise here,

ആ വിശ്വാസത്തെ ഇന്ന് ഗൗരവക്കാരായ ശാസ്ത്രജ്ഞർ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു; അവർക്കൊപ്പം ഒരു പുതിയ പങ്കാളിയുമുണ്ട്: നിർമ്മിതബുദ്ധി. ഈ വർഷം ഫെബ്രുവരിയിൽ ദുബായിൽ നടന്ന വേൾഡ് ഗവൺമെന്റ്‌സ് സമ്മിറ്റിൽ, നമ്മൾ എന്തുകൊണ്ട് പ്രായമാകുന്നു എന്ന് ഏകദേശം മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടായി പഠിക്കുന്ന ഹാർവാർഡ് മെഡിക്കൽ സ്‌കൂളിലെ ജനിതകശാസ്ത്രജ്ഞൻ പ്രൊഫസർ ഡേവിഡ് സിൻക്ലെയർ ലോകനേതാക്കളോട് പറഞ്ഞത്, വാർധക്യം ഒഴിവാക്കാനാകാത്ത വിധിയല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ചികിത്സിക്കാവുന്ന ഒരു രോഗാവസ്ഥയാണെന്നാണ്; അതിനെ മന്ദഗതിയിലാക്കാനും ഒരുപക്ഷേ ഭാഗികമായി പിന്നോട്ടാക്കാനും കഴിഞ്ഞേക്കാം. ധീരമായ ഒരു അവകാശവാദമാണിത്; അതിന് യഥാർത്ഥ പരിമിതികളുമുണ്ട്. എങ്കിലും അതിനു പിന്നിലെ ശാസ്ത്രം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്; കാരണം ഒടുവിൽ ഓരോ കുടുംബത്തിലും എത്തിച്ചേരുന്ന വിധത്തിൽ അത് വൈദ്യശാസ്ത്രത്തെ മാറ്റിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

റെക്കോർഡിങ്ങിലെ പോറലുകൾ പോലെ വാർധക്യം

സിൻക്ലെയർ തന്റെ ആശയം പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ് വിശദീകരിക്കുന്നത്. ശരീരത്തിന്റെ ജനിതക നിർദ്ദേശങ്ങളായ നിങ്ങളുടെ ഡിഎൻഎയെ ഒരു പാട്ടിന്റെ മാസ്റ്റർ റെക്കോർഡിങ്ങായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. പ്രായമാകുമ്പോൾ ആ റെക്കോർഡിങ് നശിക്കുന്നില്ല; വർഷങ്ങളോളം ഉപയോഗിച്ച ഒരു പഴയ കാസറ്റിൽ ശബ്ദശല്യം കയറുന്നതുപോലെ അതിൽ പോറലുകൾ വീഴുന്നു. യഥാർത്ഥ സംഗീതം അപ്പോഴും അതിനടിയിലുണ്ട്. ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു അനുമാനമാണ് സിൻക്ലെയറുടെ ലബോറട്ടറി വർഷങ്ങളായി പരീക്ഷിക്കുന്നത്. ആ പോറലുകൾ മായ്ച്ച്, കോശത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നിർദ്ദേശങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, പ്രായമായ ഒരു കോശത്തെ കൂടുതൽ ചെറുപ്പമുള്ള, ആരോഗ്യകരമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് തിരികെ എത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും.

ഇത് ഇപ്പോൾ വെറും സിദ്ധാന്തമല്ല. 2026 ജൂണിൽ, സിൻക്ലെയർ സഹസ്ഥാപകനായ ലൈഫ് ബയോസയൻസസ് എന്ന കമ്പനി വികസിപ്പിച്ച ഒരു പരീക്ഷണ ചികിത്സ ആദ്യമായി ഒരു രോഗിക്ക് നൽകി. ഗ്ലോക്കോമയും അനുബന്ധമായ ഒരു നേത്രനാഡീരോഗവും ബാധിച്ചവരുടെ കണ്ണിലെ പ്രായമായ കോശങ്ങളെ പുനഃക്രമീകരിക്കാനാണ് ഇത് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. പരീക്ഷണം ചെറുതും പ്രാരംഭഘട്ടത്തിലുള്ളതുമാണ്. ചികിത്സ സുരക്ഷിതമാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുകയാണ് അതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം; കാഴ്ചയിലുള്ള ഫലങ്ങളും പരിശോധിക്കുന്നുണ്ട്. വർഷങ്ങൾ നീളുന്ന സൂക്ഷ്മ പരിശോധനകൾ ഇനിയും ബാക്കിയാണ്. ഇത് അടുത്തുള്ള ഫാർമസിയിൽ കിട്ടുന്ന ഒരു അത്ഭുതമരുന്നല്ല. വളരെ നീണ്ട ഒരു യാത്രയിലെ, കരുതലോടെയുള്ള ആദ്യ ചുവടാണ്.

എഐ രംഗത്തെത്തേണ്ടി വന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

ഇതിന് നിർമ്മിതബുദ്ധിയുമായി എന്തു ബന്ധം? ഉത്തരം വേഗതയാണ്. വാർധക്യം മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, ജീനുകൾ, പ്രോട്ടീനുകൾ, രക്തത്തിലെ രാസഘടന, പ്രതിരോധസംവിധാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം എന്നിങ്ങനെ എണ്ണമറ്റ ജൈവസൂചനകൾ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് കോശങ്ങളിലായി വർഷങ്ങളോളം ഒരേസമയം നിരീക്ഷിക്കണം. എത്ര പ്രഗത്ഭരായാലും, ഇത്രയും വിവരങ്ങൾ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച് അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന മാതൃകകൾ കണ്ടെത്താൻ ഒരു മനുഷ്യസംഘത്തിനും കഴിയില്ല.

എഐ ഏറ്റവും നന്നായി ചെയ്യുന്നത് ഇതാണ്. ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ശാസ്ത്രപ്രബന്ധങ്ങളും ഓരോ രോഗിയുടെയും രക്തപരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടുകളും ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് വായിച്ച്, പ്രധാനപ്പെട്ടത് എന്തെന്ന് ചുരുക്കി ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ കൈയിൽ കൊടുക്കുന്ന ക്ഷീണമറിയാത്ത ഒരു ഗവേഷണ സഹായിയായി അതിനെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. ഏതൊരു രസതന്ത്രജ്ഞനും കൈകൊണ്ട് പരീക്ഷിക്കാവുന്നതിലും എത്രയോ അധികം, കോടിക്കണക്കിന് തന്മാത്രാഘടനകൾ പരിശോധിച്ച്, ഡിഎൻഎയിലെ കേടുപാടുകൾ പരിഹരിക്കാനോ പ്രായമേറി വീക്കം ബാധിച്ച കോശത്തെ ശാന്തമാക്കാനോ കഴിയുന്ന അപൂർവം ചിലതിനെ കണ്ടെത്താൻ എഐ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് കഴിയും. വർഷങ്ങളെടുത്തിരുന്ന ജോലി ഇന്ന് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒരു ചുരുക്കപ്പട്ടികയിലേക്ക് എത്തിക്കാനാകും.

ഏറ്റവും വ്യക്തമായ തെളിവ് 2025ൽ റെന്റോസെർട്ടിബ് എന്ന മരുന്നിലൂടെ എത്തി. ശ്വാസകോശത്തിൽ മുറിവുപാടുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന, ചികിത്സാമാർഗ്ഗങ്ങൾ വളരെ കുറവുള്ള ഇഡിയൊപതിക് പൾമണറി ഫൈബ്രോസിസ് എന്ന ഗുരുതര രോഗത്തിനായാണ് ഇത് വികസിപ്പിച്ചത്. രോഗലക്ഷ്യവും മരുന്നിന്റെ തന്മാത്രയും ഒരുപോലെ എഐ ഉപയോഗിച്ച് കണ്ടെത്തിയ, ക്ലിനിക്കൽ പരീക്ഷണത്തിലെത്തിയ ആദ്യ മരുന്നാണിത്; മരുന്ന് കണ്ടെത്താൻ വെറും 18 മാസമേ എടുത്തുള്ളൂ എന്ന് അതിന്റെ നിർമ്മാതാക്കൾ പറയുന്നു.

നേച്ചർ മെഡിസിൻ എന്ന ശാസ്ത്രമാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, 71 രോഗികളിൽ നടത്തിയ നിയന്ത്രിത പരീക്ഷണത്തിൽ, ഏറ്റവും ഉയർന്ന ഡോസ് ലഭിച്ചവരുടെ ശ്വാസകോശ പ്രവർത്തനം 12 ആഴ്ചയ്ക്കുശേഷം മെച്ചപ്പെട്ടു; ഈ മരുന്ന് ലഭിക്കാത്തവരുടെ പ്രവർത്തനം ലഭിച്ചവരുടേത് നേരിയ തോതിൽ കുറഞ്ഞു. കൂടുതൽ വിപുലവും ദൈർഘ്യമേറിയതുമായ പരീക്ഷണങ്ങൾ ഇനിയും ആവശ്യമാണ്. ഇത് ഒരു ശ്വാസകോശരോഗത്തിന്റെ കാര്യം മാത്രമാണ്, വാർധക്യത്തിനുള്ള പ്രതിവിധിയല്ല. പക്ഷേ അതിലും വലിയൊന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു: ഒരു ശാസ്ത്രീയ ആശയത്തിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥ രോഗികളെ സഹായിക്കുന്ന മരുന്നിലേക്കുള്ള മന്ദഗതിയിലുള്ള, ചെലവേറിയ യാത്ര ചുരുക്കാൻ എഐക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ കഴിയും. അത് പ്രധാനമാണ്; കാരണം ഒരു പുതിയ മരുന്ന് രോഗികളിലെത്തിക്കാൻ പരമ്പരാഗതമായി ഏകദേശം 10 മുതൽ 15 വർഷം വരെ വേണ്ടിവരുന്നു. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് തന്മാത്രകളിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന ചിലതിനെ വേർതിരിച്ചെടുത്തും, ഡിജിറ്റൽ ട്വിൻ പോലുള്ള മാർഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മനുഷ്യരിലുള്ള പരീക്ഷണഘട്ടം വേഗത്തിലാക്കിയും ഈ കാലയളവ് ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കാൻ എഐക്ക് കഴിയുമെന്ന് ഈ രംഗത്തെ പലരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

നിങ്ങളെ തൊടുംമുമ്പേ ചികിത്സ പരീക്ഷിക്കാം

ഒരു വ്യക്തിയുടെ രക്തപരിശോധനാ ഫലങ്ങൾ, ജനിതക വിവരങ്ങൾ, ശരീര സ്‌കാനുകൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് നിർമ്മിക്കുന്ന, അയാളുടെ ശരീരഘടനയുടെ കമ്പ്യൂട്ടർ മാതൃകയാണ് ഡിജിറ്റൽ ട്വിൻ. യഥാർത്ഥ വിമാനം അപകടത്തിലാക്കാതെ, കൊടുങ്കാറ്റിൽ വിമാനം ഇറക്കാൻ പൈലറ്റിനെ ഫ്‌ളൈറ്റ് സിമുലേറ്റർ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഒരു രോഗം നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ എങ്ങനെ പുരോഗമിച്ചേക്കാമെന്നും, ഒരു ചികിത്സയോട് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചേക്കാമെന്നും, ഒരു സൂചി പോലും കൈയിൽ തൊടുംമുമ്പ് ഡോക്ടർമാർക്ക് കണ്ടറിയാൻ അവസരം നൽകുകയാണ് ഡിജിറ്റൽ ട്വിന്നിന്റെ ലക്ഷ്യം. മാതൃകയിൽ ഒരു അപായസൂചന കണ്ടാൽ, ലക്ഷണങ്ങൾ നിങ്ങളെ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ ഡോക്ടർക്ക് ഇടപെടാനാകും.

പിറന്നാളുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിലും വേഗത്തിലാണോ നിങ്ങളുടെ ശരീരം പ്രായമാകുന്നത്?

ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും പെട്ടെന്ന് പ്രയോജനപ്പെടുന്ന ആശയം 'ജൈവിക പ്രായ ഘടികാരം' ആണ്. രേഖകളിൽ രണ്ടുപേർക്കും അറുപത് വയസ്സ് തികഞ്ഞിരിക്കാം; എന്നാൽ ഒരാളുടെ ആന്തരിക ആരോഗ്യം അൻപതുകാരന്റേതും മറ്റേയാളുടേത് എഴുപതുകാരന്റേതും ആയിരിക്കാം. ഈ വ്യത്യാസത്തിന് ഭാഗ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ബന്ധം ശരീരം എങ്ങനെ പരിപാലിക്കപ്പെട്ടു എന്നതുമായാണ്. ഒരേ ദൂരം ഓടിയ രണ്ടു കാറുകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക: ഒന്ന് കൃത്യമായി സർവീസ് ചെയ്ത്, പുതിയതുപോലെ ഓടുന്നു; മറ്റൊന്ന് അവഗണിക്കപ്പെട്ട്, ഓഡോമീറ്റർ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിലും വളരെ മുമ്പേ എഞ്ചിൻ തകരാറിലാകുന്നു. രക്തത്തിലെ സൂചകങ്ങളിലും ഡിഎൻഎയിലെ രാസമാതൃകകളിലും പരിശീലനം നേടിയ എഐ മോഡലുകൾക്ക് ഇന്ന് ഒരു രക്തസാമ്പിളിൽ നിന്ന് ഈ യഥാർത്ഥ ജൈവിക പ്രായം കണക്കാക്കാൻ കഴിയും. ഒരു വലിയ രോഗം ആ ചോദ്യം നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തിക്കുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ, ശരീരം എത്രത്തോളം പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നുവെന്നതിന്റെ സത്യസന്ധമായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് അത് ഡോക്ടർമാർക്കും രോഗികൾക്കും നൽകുന്നു.

ഇന്ന് നമുക്ക് ഇതിന്റെ അർത്ഥം

വാർധക്യം മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു ഗുളികയ്ക്കായി നാം വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കണമെന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല. സത്യസന്ധമായ ചിത്രം ഇതാണ്: എഐയുടെ സഹായത്തോടെ വികസിപ്പിച്ച ചില ചികിത്സകൾ ചില പ്രത്യേക രോഗങ്ങളിൽ ഇപ്പോൾത്തന്നെ യഥാർത്ഥവും അളക്കാവുന്നതുമായ ഫലങ്ങൾ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ വാർധക്യത്തെത്തന്നെ പിന്നോട്ടാക്കുമെന്ന വലിയ അവകാശവാദങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ചെറിയ, പ്രാരംഭഘട്ട പരീക്ഷണങ്ങളിൽ മാത്രമാണ്. സിൻക്ലെയറുടെ സഹഗവേഷകരിൽ ചിലരുൾപ്പെടെയുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞർ, ഇത്തരം കണ്ടെത്തലുകൾ എത്ര ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് എന്നതിൽ ജാഗ്രത പാലിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലെ മുന്നേറ്റങ്ങൾ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന ഒരു പരീക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് നിങ്ങളുടെ കുടുംബഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പടിയിലെത്താൻ സാധാരണയായി വർഷങ്ങളെടുക്കും.

ഇന്ന് നമുക്ക് ചെയ്യാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാറിയിട്ടില്ല: ഉറക്കം, ഭക്ഷണക്രമം, വ്യായാമം, കൃത്യമായ ആരോഗ്യ പരിശോധനകൾ എന്നിവയാണ് ഒരു മരുന്നിനും പകരം വയ്ക്കാനാകാത്ത അടിത്തറ. ആദ്യമായി, ഗവേഷകർ വാർധക്യസഹജമായ രോഗങ്ങളെയും, വാർധക്യത്തെത്തന്നെയും, വെറുതെ സഹിക്കേണ്ടവയായല്ല, പഠിക്കാനും അളക്കാനും ഒരുപക്ഷേ ചികിത്സിക്കാനും കഴിയുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങളായി കാണുന്നു. ആ വാഗ്ദാനം നമ്മുടെ ജീവിതകാലത്തു തന്നെ യാഥാർത്ഥ്യമാകുമോ അതോ നമ്മുടെ മക്കളുടെ കാലത്താകുമോ എന്നത് എന്തായാലും, ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയെ വൈദ്യശാസ്ത്രം കാണുന്ന രീതിയെ അത് ഇതിനകം മാറ്റിമറിക്കുന്നു. അത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുതന്നെയാണ്.

ലേഖനത്തിന്റെ ഒന്നും രണ്ടും ഭാഗങ്ങൾ വായിക്കാം

 

(യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ഓഫ് സെൻട്രൽ ഫ്‌ലോറിഡ, യുഎസ്എയിലെ നാനോടെക്‌നോളജി, മെറ്റീരിയൽസ്, ഫോട്ടോണിക്‌സ് പ്രൊഫസറാണ് ലേഖകൻ)