സിസ്റ്റര് പോയപ്പോള് ഞാനാ കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചു, അവരുടെ പ്രണയം ആരും അറിയരുതേ എന്ന് പ്രാര്ഥിച്ചു
ലൈബ്രറിയിലെ ജനലിലൂടെ നോക്കുമ്പോള് വാകമരത്തിന്റെ ചില്ലയില് വന്നിരിക്കാറുള്ള നീണ്ടുമനോഹരമായ വാലുകളുള്ള നാഗമോഹന് പക്ഷിയെ പലപ്പോഴും കാണാമായിരുന്നു. കറുത്ത് തിളങ്ങുന്ന തലയും വെളുത്ത തൂവലുകളുമുള്ള ഭംഗിയുള്ള പക്ഷി. അതിന്റെ ചലനങ്ങള് എന്നില് കൗതുകമുളവാക്കി. അതെന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്നതായെനിക്ക് തോന്നി. ഞാനൊരു നിഗൂഢമായ വനാന്തരത്തിലാണെന്നും ഒരു പക്ഷിയായി ഞാന് പുനര്ജനിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നും കാടിനുനടുവിലെ വറ്റിപ്പോയ തടാകത്തെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരു ഭാഷയില് എന്നോട് അത് പറയുകയാണെന്നും എനിക്ക് തോന്നി. ആ പക്ഷിയിരിക്കുന്ന മരത്തിലെ ഏതു നിമിഷവും വിള്ളലേറ്റ് പിളര്ന്ന് നിലം പൊത്തിയേക്കാവുന്ന ദുര്ബലതയെക്കുറിച്ച് ഞാനും വാചാലയായി. ആരോ തോളില്ത്തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് പോയിടത്തുതന്നെ തിരിച്ചെത്തിയ കടലാസുവിമാനം പോലെ എനിക്ക് സ്ഥലകാലബോധം ഉണ്ടായത്.
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോള് ഹരിസാറായിരുന്നു.
''എന്താ കുട്ടീ നീ ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ലേ?''
കുറച്ചുദിവസങ്ങള്ക്ക് ശേഷം സാറിനെ കണ്ടപ്പോള് എനിക്ക് സന്തോഷമായി.
''സാറെപ്പോവന്നു? സുഖമില്ലാതിരിക്കുകായാണെന്ന് അറിഞ്ഞു...എന്തുപറ്റി?''
''അതിടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഉള്ളതാ. ഇത്തവണ കരളാ പണി തന്നിരിക്കുന്നത്. എന്തൊക്കെയോ കാര്യമായ കുഴപ്പങ്ങള് ഉണ്ടെന്നു ഡോക്ടര് പറഞ്ഞു. എന്തായാലും എന്റെ തലച്ചോറിന്റെ അത്രയും കുഴപ്പങ്ങള് എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഒരവയവത്തിനും ഉണ്ടാകാന് പോകുന്നില്ലെന്ന് ആ മണ്ടന് അറിയില്ലല്ലോ.''
Content Highlights: remya thuravoor autobiography pathiyatha kalppadukal, Forbidden romance between a nun and a priest