ലൂയി പാസ്റ്ററും വെള്ളം കയറിയ പരീക്ഷണശാലയും | ജീവിതം എന്ന തീക്കടൽ | ആത്മകഥ 04

ട്രൗസറിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞു. ഇനിയങ്ങോട്ട് മുണ്ട്. ഹൈസ്കൂളില് ആരും ട്രൗസറിട്ട് പോകില്ല. ജ്യേഷ്ഠന് ഉടുത്തിരുന്ന മുണ്ടുകള് അതിന്റെ പരമാവധി ജോലി നോക്കി വിരമിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അച്ഛന് കമ്പനിയില് നിന്നും വരുമ്പോള് ഒരു ജോഡി മുണ്ട് എനിക്കായി കൊണ്ടുവന്നു. പുതിയ മുണ്ടും ഉടുത്ത്, അത് അഴിഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് പലപ്രാവശ്യം നോക്കി, അച്ചടിമണം മാറാത്ത പുതിയ നോട്ടുബുക്കുകളും ജനിക്കാന് ഒരു കൊല്ലം താമസിച്ചുപോയതുകൊണ്ടുമാത്രം അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേച്ചിമാരോ ചേട്ടന്മാരോ പഠിക്കാനും, മയില്പീലി വളര്ത്താനും ഉപയോഗിച്ച, കീറിത്തുടങ്ങിയ, പകുതി വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയ അവരുടെ പഴയ പുസ്തകങ്ങളും പേറിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങള് കൂട്ടുകാരെല്ലാം പുതിയ സ്കൂളിലേക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി.
ഏഴാം ക്ലാസിലെ സുഹൃത്തായിരുന്ന രാമചന്ദ്രന് മാത്രം ചെറുകുന്ന് സ്കൂളിലേക്ക് പോയി. എന്റെകൂടെ പോകാന് കളിക്കൂട്ടുകാരായ മോഹനനും ശശിയും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ പത്തോളം ഡിവിഷനുകള് ഉണ്ടായിരുന്ന എട്ടാം ക്ലാസില് ഞങ്ങള് ഓരോരുത്തരും ഓരോ ക്ലാസിലായി. എന്നാലും ഉച്ച സമയത്തും, സമയം കിട്ടുമ്പോഴും ഒക്കെ ഞങ്ങള് ഒന്നിക്കുമായിരുന്നു. പത്താം ക്ലാസില് എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്നിന്നും ആദ്യമായി 'യൂണിയന് ബസ്' എന്ന പേരില് കുറച്ചുപേര് ചേര്ന്ന് ഒരു ബസ് കണ്ണൂരിലേക്ക് ആരംഭിച്ചത്. നാട്ടില് ആദ്യമായി തുടങ്ങിയ ബസിന്റെ സുഖസൗകര്യങ്ങള് ആസ്വദിക്കാന് വേണ്ടി ഞങ്ങള് ചിലപ്പോഴൊക്കെ 10 പൈസയുടെ ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി വീട്ടില് നിന്നും സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമായിരുന്നു.
Content Highlights: Lieutenant Colonel Surendran M.K., Autobiography, Jeevitham enna theekkadal, Chapter four