'അടുത്തയാഴ്ച എന്റെ വിവാഹമാണ്, അതുവരെ അച്ഛനെ ഞങ്ങള്ക്കു തരുമോ...?'
'സാറേ, നമ്മുടെ റംലയുടെ നിക്കാഹ് ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞു. ഇതാ ഫോട്ടോ...', എന്റെ നേരേ മൊബൈല് ഫോണ് നീട്ടിക്കൊണ്ട് രമ്യ പറഞ്ഞു. 'നല്ല ചേര്ച്ച അല്ലേ.. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ഒരു ദുഃഖഭാവമാണ്. ഉമ്മ കൂടെയില്ലാത്ത ദുഃഖം അവളെ അലട്ടുന്നുണ്ടാകും', കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന നഴ്സുമാര് അവരുടെ അഭിപ്രായം പങ്കുവെച്ചു. 'നിങ്ങളുടെയൊക്കെ മുഖത്തെ സന്തോഷവും ചിരിയും കണ്ടപ്പോള് പുതുവര്ഷത്തില് ശമ്പളം കൂട്ടിക്കിട്ടുമെന്ന് ഞാന് വിചാരിച്ചു'.എന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട് അവര് ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു, 'അതിനെക്കാള് വലിയ സന്തോഷമാ സാറേ ഇവളുടെ നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞതില്... സാറിനും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ?'
അതെ ആ സന്തോഷത്തില് ചേരാന് എനിക്ക് ആലോചിക്കാനില്ലല്ലോ!
നവംബറിലെ ആ ദിവസങ്ങളിലേക്ക് ഓര്മകള് ഊളിയിട്ടെത്തി. മറക്കാനാകാത്ത രണ്ടു മൂന്ന് അനുഭവങ്ങള്. അതില് ആദ്യമെത്തിയത് റംലയുടെ മുഖമായിരുന്നു. കൂടെത്തന്നെ ഉമ്മയുടെയും. 'എനിക്ക് ഇവളുടെ നിക്കാഹ് കണ്ടിട്ട്... പടച്ചോന് നമ്മളെ കൈവിടൂല... എനിക്ക് എന്റെ കുട്ടീടെ നിക്കാഹ് കണ്ടിട്ട് മയ്യത്തായാല് മതി. ആ ഒരു പൂതി മാത്രമേ മനസ്സിലൂള്ളൂ. അഞ്ചു നേരവും മുടങ്ങാതെ നിസ്കരിക്കുമ്പോളൊക്കെ മനസ്സില് ആ ഒരൊറ്റ പ്രാര്ഥന...' ഉമ്മയുടെ വാചകങ്ങള് മിക്കപ്പോളും അപൂര്ണങ്ങളായിരുന്നു. കണ്ഠമിടറി, കണ്ണീരോടെ ഉമ്മ പറയുന്ന വാക്കുകള് ഞങ്ങള് എത്രയോ വട്ടം കേട്ടിരിക്കുന്നു. അറിയാതെ ഞങ്ങളും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഉമ്മയുടെ ആഗ്രഹം ദൈവം നടത്തിത്തരുമെന്ന്.
ഉമ്മയുടെ അസുഖം മൂര്ഛിച്ചത് വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. റംലയുടെ ഉപ്പയും മാമയും ബന്ധുക്കളും ഒരുമിച്ച് ഒരു ദിവസം എന്നെ കാണാന് വന്നു. സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിയ ശേഷം മാമയാണ് സംഭാഷണത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്. 'റംലേന്റെ നിക്കാഹ് ഫെബ്രുവരിയില് നടത്താനാണ് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതുവരെ അവളുടെ ഉമ്മയെ ഞങ്ങള്ക്ക് തരണം. ഡോക്ടര് വിചാരിച്ചാല് നടക്കും. ഞങ്ങള് പ്രാര്ഥിക്കാം.' മാമ എന്റെ കൈയില് മുറുകെ പിടിച്ചു. ചില ഘട്ടങ്ങളില് ഡോക്ടര് നിസ്സഹായനാണ് എന്നു പറയാന് തുടങ്ങിയതാണ്. പക്ഷേ, മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല. എല്ലാം നമ്മുടെ കൈയിലല്ലല്ലോ എന്നു പറഞ്ഞ് നിര്ത്തി.
'അതറിയാം ഡോക്ടറേ... പക്ഷ, അവക്കടെ ഒരാഗ്രഹം...' ഉപ്പ പറഞ്ഞു
Content Highlights: dr vp gangadharan column on cancer survivors