മരത്തുടയിലൂടെ മൂത്രം ഒലിച്ചിറങ്ങിയ നാണക്കേട് കൊണ്ട് ചൂണ്ടക്കൊളുത്ത് പോലെ ഞാന് മണ്ണിൽ പൂണ്ടുകിടന്നു
ഞാന് പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സ്കൂളിലെ അവസാന വര്ഷമായിരുന്നു അത്. അതൊരു ലോവര് പ്രൈമറി സ്കൂളായിരുന്നു. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സ് മുതല് മറ്റൊരിടത്ത് പഠിക്കണം. വീട്ടില് നിന്നും ഏകദേശം രണ്ടു കിലോമീറ്ററോളം അകലെയായിരുന്ന സ്കൂളിലേക്ക് എന്നെ ചേര്ത്തു. സാധാരണ കുട്ടികളുടെ രണ്ടുകിലോമീറ്റര് എനിക്ക് 200 കിലോമീറ്ററിന്റെ ദുരിതമാണ് തന്നത്. എന്റെ സ്കൂള്പോക്കില് വീട്ടിലുള്ള എല്ലാവര്ക്കും ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. വാതം വന്ന് ഒരു ഭാഗം തളര്ന്നുപോയ അമ്മ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് നടക്കാന് തുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അച്ഛന് ജോലിക്ക് പോകാതെ വീട്ടുചെലവ് നടക്കില്ല. ആ സാഹചര്യത്തില് എന്നെ സ്കൂളില് കൊണ്ടുപോകാനും കൊണ്ടുവരാനും അച്ഛന് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. വാഹനസൗകര്യം ഏര്പ്പെടുത്താനുള്ള സാമ്പത്തികാവസ്ഥയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ വര്ഷവും കൃത്രിമക്കാല് വാങ്ങാന് പോകുമ്പോള് ഡോക്ടര് പറഞ്ഞ കാര്യം അച്ഛന് ആവര്ത്തിച്ചു. 'നടന്നു നടന്ന് തന്നെ നടത്തം ശരിയാക്കണം'. എത്ര ദൂരം നടക്കാമോ അത്രയും നല്ലത്. വേദനയുണ്ടാവും. പക്ഷേ, നടന്നു തന്നെ അതിനെ മറികടക്കണം. എന്നാല് മാത്രമേ ശരീരത്തിന്റെ ഇടതുഭാഗത്തേക്കുള്ള രക്തയോട്ടം സാധാരണ നിലയിലാകൂ. എല്ലുകള്ക്കും പേശികള്ക്കും ആയാസം ലഭിക്കൂ, കൃത്രിമക്കാൽ ശരീരവുമായി പൊരുത്തപ്പെടൂ...'' ഡോക്ടറും അച്ഛനും പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള് യാഥാര്ഥ്യമാണെങ്കിലും ഇനി മുതല് ഞാനനുഭവിക്കാന് പോകുന്ന വേദനയെപ്പറ്റിയോര്ത്തപ്പോള് എനിക്ക് ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ചെറിയൊരു ദൂരം പോലും ഈ ഭൂമിക്കറ്റത്തേക്കുള്ള നടത്തം പോലെ കിതയ്ക്കുന്ന എനിക്ക് രണ്ട് കിലോമീറ്റര് എന്നത് ചിന്തിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. സ്കൂളില് ചേര്ന്ന ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള് അച്ഛന് കൊണ്ടുവിട്ടു. നാട്ടിലുള്ള ഒട്ടു മിക്ക കുട്ടികളും പഠിച്ചിരുന്നത് ആ സ്കൂളിലായിരുന്നു. അച്ഛന് എന്നെ നോക്കിയിരുന്നാല് പണിക്കുപോകാന് പറ്റില്ല. ചുറ്റുവട്ടത്തെ കുട്ടികളോടൊപ്പമായി പിന്നീട് സ്കൂളിലേയ്ക്കുള്ള എന്റെ നടത്തം. എന്റെ ബാഗ് പിടിച്ചും എന്നെ തോളില് താങ്ങിയും അവരെന്നെ സഹായിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ആ ആനുകൂല്യം സ്ഥിരമായെനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. ഒച്ചിഴയുന്നതുപോലെയുള്ള എന്റെ നടത്തത്തിനൊപ്പം നടക്കാന് അവര് മടിച്ചു. എന്റെ ഇടതുഭാഗത്ത് എന്നെക്കാള് കനമുള്ള ഒരു മരക്കാലും ബന്ധിപ്പിച്ചു ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടത്തില്ക്കൂടിയും ഞാന് നടന്നു കിതച്ചു. അല്പദൂരം നടക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും കാലു പൊട്ടി ചോര പൊടിയാന് തുടങ്ങുകയായി.
ഏന്തിയേന്തി വഴിയരികിലെ മരച്ചോട്ടിലിരുന്ന് യൂണിഫോം പാവാടകൊണ്ടും ബാഗില് കരുതിയിരിക്കുന്ന തുണികൊണ്ടും ചോരയൊപ്പി റോഡരികിലെ മതിലില് പിടിച്ചും കിതച്ചു ചാരിനിന്നും ബാക്കി ദൂരം വേദനയില് ചവിട്ടിത്തന്നെ ഞാന് നടന്നു. ദൂരം പക്ഷേ അപ്പോഴും എന്നെ തോല്പിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നില് നെടുനീളെ നിന്നു. അപ്പോളും എന്നെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരൊക്കെ സഹതാപത്തോടെ നോക്കുന്നത് ഞാന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഈ ലോകത്തെത്തന്നെ ഞാന് വെറുത്തു. എന്റെ മരക്കാലുമായി സമരം ചെയ്ത് ഇറച്ചിവിണ്ട തൊലിയില് വീണ്ടും വീണ്ടും നടത്തത്തിന്റെ പ്രഹരമേല്പിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് ഒരടിയെങ്കിലും മുന്നോട്ടു ചവിട്ടാന് ശ്രമിച്ചു. ചുറ്റിനും മനുഷ്യരാരും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില് ഈ ഭൂമി പൊട്ടിത്തെറിക്കുമാറ് ഉച്ചത്തില് ഞാന് കരയുമായിരുന്നു. ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച ആശ്വാസത്തോടെ ക്ലാസ്സില് ചെന്നിരിക്കുമ്പോള് എന്റെ വേദന പുറത്തു കാണിക്കാതിരിക്കാന് ഞാന് കപടമായൊരു ചിരി മുഖത്തുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. ക്ലാസ്സില് പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠഭാഗങ്ങള് കൂട്ടുകാര്ക്കൊപ്പം ഏറ്റുപറഞ്ഞു. ഉള്ളില് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാന് ചിരിക്കാന് പഠിച്ചത് എനിക്കുചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യരുടെ പരിഗണയ്ക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു. എല്ലാവരെയും പോലെ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ലാത്ത 'നോര്മല്' കുട്ടിയാണെന്നുള്ള തോന്നലുളവാക്കാന് ഞാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അമ്പേ പരാജയപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ഒരു പത്തുവയസ്സുകാരിയുടെ ഓരോരോ പരിശ്രമങ്ങള്!
Content Highlights: remya thuravoor autobiography pathiyatha kalppadukal school traumas