നായപ്പാത്രത്തില് എനിക്ക് അവര് ഭക്ഷണം വിളമ്പി, എന്റെ വായില്നിന്ന് നായയുടെ നാവ് നീണ്ടുവരുന്നതുപോലെ
മനുഷ്യന് എന്ന വാക്കിന്റെ അര്ഥം ഇന്നും എന്നെ കുഴപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഞാന് അറിഞ്ഞ മനുഷ്യരൊക്കെ പലതരത്തില് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. സ്നേഹം കൊണ്ടും വെറുപ്പ് കൊണ്ടും അവഗണന കൊണ്ടും അപമാനിച്ചുകൊണ്ടുമൊക്കെ എന്നെ മനുഷ്യര് ചേര്ത്തും അകറ്റിയും നിര്ത്തി. എന്റെ അനുഭവങ്ങള് ബാല്യകാലത്തുതന്നെ എന്നെ തികഞ്ഞ സംശയാലുവാക്കി മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചുറ്റിനുമുള്ള പലതിനോടും സംശയം. ഞാനാദ്യമായി സംശയത്തോടെ നോക്കിയത് ദൈവത്തെയാണ്. ഒരിക്കല് അയല്പക്കത്തെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് കുട്ടികളിരുന്നു കളിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് അവരോടൊപ്പം ഒരുമിച്ചു കളിക്കാന് ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചു. അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോള് അമ്മ എന്നെ അവരോടൊപ്പം കൊണ്ടുചെന്നിരുത്തി. ശീമക്കൊന്നപ്പൂക്കളുടെ ഇതളുകളടര്ത്തിയും ശതാവരിത്തണ്ടുകള് പറിച്ചു മുള്ളുകൊള്ളാതെ ഇലകളെടുത്തും വെള്ളിലകളടുക്കിവച്ചും അവര്ക്കൊപ്പമിരുന്നു ഞാന് കളിച്ചു. അതുവരെ എന്നെ അസുഖക്കാരി എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന കൂട്ടുകാര് അവരിലൊരാളായി എന്നെ പരിഗണിച്ചിരിക്കുന്നു! അവര് എല്ലാരോടുമെന്നപോലെ എന്നോടും ഇടപെടുന്നു എന്നോര്ത്ത് ഞാന് സന്തോഷത്തില് മതിമറന്നു.
ഉച്ചയായപ്പോള് ആ വീട്ടിലെ അമ്മ മുറ്റത്തൊരു പായ വിരിച്ചു ഞങ്ങളോട് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള് അഞ്ചുപേരില് നാലുപേര്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം പാത്രത്തില് കൊണ്ടുവന്നു. എനിക്ക് മാത്രമുള്ള ഭക്ഷണമെടുക്കാന് അവര് അവരുടെ വളര്ത്തു നായയുടെ പാത്രമെടുത്ത് അതിലെ പഴയ ഭക്ഷണം കൊട്ടികളഞ്ഞു. അത് കഴുകിയെടുത്ത് എനിക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പി. അതുകണ്ട എനിക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നിയെങ്കിലും എന്താണ് എന്നോടിങ്ങനെ കാണിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷെ എന്റെ കൂട്ടുകാര് പരിഗണിച്ച സന്തോഷത്തില് ഞാനാ നായപ്പാത്രത്തില് നിന്ന് കഴിക്കാന് തുടങ്ങി. ആ സമയം ആ ഭക്ഷണം വേണ്ട എന്നുപറയാന് എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഓരോ പിടി വായിലേയ്ക്ക് വയ്ക്കുമ്പോഴും എന്റെ നാവിനു പകരം അവരുടെ വളര്ത്തു നായയുടെ നാവു എന്റെ വായില്നിന്നും നീണ്ടുവരുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. പിന്നീടുള്ള ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ വായില് നായയുടെ ഉമിനീര് രുചിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിക്കൊണ്ട് ചര്ദ്ദിക്കാന് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ സമയം അമ്മ അങ്ങോട്ട് വരുകയും ഞാന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന പാത്രം കണ്ട് അതെടുത്ത് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് എന്നെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോന്നു. പോരുന്ന വഴിയില് അമ്മ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടില് വന്നിട്ടും അമ്മ കരച്ചില് നിര്ത്തിയില്ല. ഒരു മനുഷ്യന് മറ്റൊരു മനുഷ്യജീവിയോട് എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയും ദയാരഹിതമായി പെരുമാറാന് എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുവെന്ന് ഇന്ന് ഞാന്ചിന്തിക്കുന്നു. എന്റെ ജന്മത്തിനാണോ അവരുടെ സ്വഭാവത്തിനാണോ കുഴപ്പമെന്നു എനിക്ക് സംശയമായി. അമ്മ പറഞ്ഞുതന്ന ദൈവത്തിനോട് ആദ്യമായി എനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നി. ദൈവമേ നീ എത്ര ക്രൂരനാണ് എന്നോട് മാത്രം എന്തിനാണിങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്? കരയാതുറങ്ങിയ രാത്രികള് ഇല്ലായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും ഞാനെന്റെ ജന്മത്തെ ശപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
Content Highlights: remya thuravoor autobiography pathiyatha kalppadukal childhood traumas