'വിട്ടേ, എനിക്ക് പേടിയാ' എന്ന അവളുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടാണ് ഞാന്‍ വാതില്‍ ബലം പ്രയോഗിച്ചു തള്ളിത്തുറന്നത്'
വികാരിയച്ചന്റെ അടുക്കളപ്പണിക്കാരനായി ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞുകൂടിയ ഒരു വര്‍ഷത്തില്‍ താഴെവരുന്ന ആ കാലത്താണ് എന്നിലെ കൗമാരക്കാരനില്‍ കാലം വിതച്ച വെറുപ്പിന്റെ വിത്തുകള്‍ മുളച്ചുതുടങ്ങിയത്. വിശുദ്ധമായ ബലിവേദിക്ക് പിന്നിലായി ദിവസവും ഉറങ്ങിയ എന്റെ വിശ്വാസംപോലും കൈമോശം വന്ന കാലം. പ്രകടനങ്ങളില്‍ ഒതുങ്ങിനിന്ന ഭക്തിയും സാക്ഷ്യങ്ങളും കണ്ട് ചെറുപ്പം മുതല്‍ അമ്മ പകര്‍ന്നുതന്ന വിശ്വാസത്തെപ്പോലും ഞാന്‍ സ്വയം പറഞ്ഞുവിട്ട കാലം. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും ദൈവമനുഷ്യരെക്കുറിച്ചുമെല്ലാമുള്ള നിരവധി ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും ഒന്നുമില്ലാതെ മനസ്സില്‍ ചിറകെട്ടി സൂക്ഷിച്ച ഒരു കാലമായിരുന്നു അത്. അമ്മയോടു പോലും ഞാനതൊന്നും തുറന്നുപറഞ്ഞില്ല. പള്ളിയുടെ അടുക്കളയില്‍ ഞാന്‍ കത്തിച്ച കാട്ടുവിറകുകള്‍ക്കൊപ്പം എന്റെ കൗമാരമനസും ആളിക്കത്തി. അന്ന് അതാരും കണ്ടില്ല, അറിഞ്ഞില്ല. അടക്കിപ്പിടിച്ച വെറുപ്പിന്റെ ചിന്തകളും പകയും എന്റെ മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വികാരിയച്ചന്റെ ബന്ധുവായ ഒരു യുവാവ് അക്കാലത്തു കൂടെക്കൂടെ കോട്ടയത്തുനിന്നും വരുമായിരുന്നു. അയാളുടെ വരവിനെ ഒരു സന്തോഷവും ഇല്ലാതെയാണ് ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നത്. അയാള്‍ വരുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ എന്റെ കട്ടില്‍ അയാള്‍ക്കായി ഞാന്‍ ഒഴിഞ്ഞു കൊടുക്കണം. അടുക്കളയിലെ തറയില്‍ ഒരു പഴയ ബെഡ്ഷീറ്റ് വിരിച്ച് അതിന്റെ മറ്റൊരറ്റം വലിച്ചുപുതച്ചു കിഴക്കന്‍ തണുപ്പില്‍നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഞാന്‍ നടത്തിയ പരിശ്രമങ്ങള്‍ അത്തരം രാത്രികളുടെ നീളം കൂട്ടി.
Content Highlights: A poignant coming-of-age story about a teenager`s struggle