സത്യശീൽ പാസിയും നോയിഡയിലെ തൊഴിലാളി കലാപവും | ആഴ്ചപ്പാടുകൾ

ഏതാണ്ട് പത്തു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് ഞാൻ ഇന്നലെ സത്യശീൽ പാസിയെ വിളിച്ചത്. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഡൽഹി-ഉത്തർപ്രദേശ് അതിർത്തിയിലെ ഇന്ദിരാപുരത്ത് താമസിച്ചകാലത്ത് ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടതായിരുന്നു പാസിയെ. അഞ്ചടിയെക്കാൾ കുറച്ചുകൂടുതൽ പൊക്കമുള്ള അയാളുടെ പല്ലുകളിൽ കറയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ വജ്രദന്തിയുടെ പേരുള്ള ടൂത്ത് പേസ്റ്റ് ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊടുത്തപ്പോൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു, ‘വെയിലത്ത് പണിയെടുക്കുമ്പോൾ മോണയിൽ ഈ പാൻ മസാല ഇല്ലെങ്കിൽ ജീവിതം മടുത്തുപോകും’. അയാൾ നോയിഡയിലെ ഒരു ഫാക്ടറിയിലാണ് പണിയെടുത്തിരുന്നത്. മായാവതിയുടെ കടുത്ത അനുയായി. അന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത് ജീവിതം അയാളെ നേരത്തേ തന്നെ തകർത്തുകളയുമെന്നാണ്. അയാൾക്ക് 10, 8, 6 എന്നീ പ്രായത്തിൽ മൂന്നുപെൺകുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെ ഫാക്ടറിയിൽ പോയാൽ രാത്രി ഒൻപതാകുമായിരുന്നു സത്യശീൽ തിരികെ വീട്ടിലെത്തുവാൻ.

അങ്ങനെയുള്ള സത്യശീൽ പാസിയെയാണ് ഞാൻ ഏതാണ്ട് പത്തുവർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം വിളിച്ചത്. അയാളുടെ ഫോൺ നമ്പർ മാറിയിട്ടില്ല. അയാളും ഒട്ടും മാറിയിട്ടില്ല. അതേ ഉന്മേഷങ്ങൾ, അതേ വേദനകൾ. ‘लेकिन जनाब, सारे दांत तो गायब हो गए!’ അയാൾ പറഞ്ഞു, ‘പക്ഷേ, പല്ലുകളെല്ലാം പോയി’.