ആഴിയും ആഴവും തിരയും കാറ്റുമാണ് നീ | ദൈവദശകത്തിലെ ഗീതാസാരം 05
ആഴിയും തിരയും കാറ്റു-
മാഴവും പോലെ ഞങ്ങളും
മായയും നിന് മഹിമയും
നീയുമെന്നുള്ളിലാകണം.
ഇരമ്പുന്ന കടലിന്റെ തീരത്തേക്ക് നയിക്കുകയാണ് ഗുരു. ഒരു ഗുരുവിന് മാത്രം കഴിയുന്ന വിധം. ആദ്യമായി കടലു കാണുന്ന കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് ഓര്ക്കുക. അനന്തസാഗരത്തിന്റെ ഇരമ്പങ്ങള്. അനേകകോടി മണല്ത്തരികള്. ആവര്ത്തിച്ചാവര്ത്തിച്ച് അലച്ചെത്തുന്ന തിരകള്. നിരന്തരം പതഞ്ഞൊടുങ്ങുന്ന വെണ്നുരകള്. കണ്ണെത്താത്ത കടലാഴങ്ങള്. സ്വയം നിറയുന്ന നിസ്സാരത. നിലയ്ക്കാത്ത ഉപ്പുകാറ്റ്. ആ മരണം അഴിഞ്ഞുപോകാത്ത ഭീതിയും ആനന്ദവും.
ദ്വൈതത്തില്നിന്ന് അദ്വൈതത്തിലേക്കുള്ള ക്രമാനുഗത പ്രയാണത്തിന്റെ വലിയൊരു ചുവട് കഴിഞ്ഞ വരികളില് തന്നെ ഗുരു മുന്നോട്ടുവച്ചുു കഴിഞ്ഞു. ധന്യനാക്കുന്ന നീയൊന്നു തന്നെ ഞങ്ങള്ക്കു തമ്പുരാന് എന്നിടത്താണത്. എത്താനുള്ളത് ആ തമ്പുരാനിലാണ്. പ്രാപിക്കാനുള്ളത് ധന്യതയാണ്. പടിയാറും കടന്ന് അവിടെ ചെല്ലണം. അപ്പോള് ശിവനെ കാണാകും എന്ന ബോധ്യമാണത്.. പരമമായ മംഗളരൂപനില് നിഷ്പന്ദമാവുന്നതാണ് ആ ധന്യത. മോക്ഷം.