എനിക്ക് നേരെ നീണ്ട ദയയുടെ കൈകൾ; അനന്തസാധ്യതകളുടെ ഈ മണ്ണിൽനിന്ന് ഞാനെങ്ങനെ മടങ്ങും!

മിക്ക പ്രവാസികളെയും പോലെ ഒരു കാലത്ത് തിരികെ നാട്ടിലേക്കു വരാമെന്നും ജീവിതഭാരങ്ങളെല്ലാം ഇറക്കിവെച്ചിട്ട് ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം കഴിയാമെന്നും ജനിച്ചുവീണ ഭൂമിയിൽ നിത്യവിശ്രമം കൊള്ളാമെന്നുമൊക്കെ വളരെയധികം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു ഞാനും. അമേരിക്കയിൽ വന്ന കാലത്ത് കുറച്ചുനാൾ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്ത് തിരികെ നാട്ടിലേക്കുതന്നെ പോകണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം. കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടായപ്പോൾ അവരുടെ പഠനത്തിനും ഭാവിയ്ക്കുമായി ഇവിടെ ജോലിയിൽ തുടർന്നേ മതിയാകുമായിരുന്നുള്ളൂ. കുടുംബമാണല്ലോ ആത്യന്തികമായി നമ്മുടെയെല്ലാം സ്വാർഥത. വീട് എന്ന സ്വപ്നം യാഥാർഥ്യമാക്കാനുള്ള ഓട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ പണം പകരം തന്ന് എന്നിൽനിന്നു കാലം തിരിച്ചെടുത്തത് ഉറ്റവരോടും ഉടയവരോടുമൊപ്പമുള്ള ജീവിതവും ഓർമകളുമായിരുന്നു.

മക്കളുണ്ടായി അവരെ വളർത്തി, മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി ഒന്നു നിലയുറപ്പിച്ച ശേഷം തിരികെ നാടെത്താം എന്നു കരുതി പ്രവാസം നീട്ടിനീട്ടിവെക്കുന്നത് എന്റെ മാത്രം അനുഭവമല്ല. കുട്ടികൾ വലുതായി അവരുടെ പഠനമൊക്കെ പൂർത്തിയായാൽ അടുത്ത ആശങ്ക തലപൊക്കുകയായി; ഇവിടെ വളർന്ന കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് നാട്ടിലേക്കു പോയിട്ടെന്തു കാര്യം? അവരവിടെ എങ്ങനെയാണ് ജീവിതം പടുത്തുയർത്തുക? തൊണ്ണൂറ്റിയേഴ് ശതമാനം തൊഴിൽ സാധ്യതയും അനന്തമായ അവസരങ്ങളും വെച്ചുനീട്ടുന്ന ഒരു നാട്ടിൽനിന്ന്‌ അവർ എന്റെ ഗൃഹാതുരത്വത്തിനായി ത്യാഗത്തിന് തയ്യാറാവുമോ? അങ്ങനെ നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ അവർ ജനിച്ചുവളർന്ന നാടുവിട്ട് എന്റെ താൽപര്യം സംരക്ഷിക്കാനായി ഇന്ത്യയിലേക്കു വന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങൾ സാധൂകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന എന്തുറപ്പാണ് എനിക്കു നൽകാനുള്ളത്? അവർ ശീലിച്ച സംസ്‌കാരവും സാമൂഹികാവസ്ഥകളും ജീവിതശൈലികളും എനിക്കുവേണ്ടി ഉപേക്ഷിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നതെങ്ങനെ?