അരയ്ക്കുചുറ്റിയ ബെല്റ്റൂരി അവര് ഇരുന്നു,അഴിച്ചുമാറ്റിയ കാലുകളിലേക്ക് നോക്കി ഞാന് കുമ്പിട്ടിരുന്നു
രമ്യ തുറവൂര് എഴുതുന്ന ആത്മകഥ പതിയാത്ത കാല്പ്പാടുകള്
ഒന്നോ രണ്ടോ വര്ഷത്തിനപ്പുറം ഒരു കാലുപയോഗിക്കാന് പറ്റില്ല. പ്രായത്തിനനുസരിച്ച് എന്റെ പൊക്കവും വണ്ണവും കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് കാലു പാകമാകാതെ വരികയും നടക്കാന് പറ്റാതാവുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഓരോ തവണ മാറ്റിവെക്കുമ്പോഴും ആദ്യത്തെയെന്നപോലെ കഠിനമായ വേദന അനുഭവിക്കണം. ശരീരം അതുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതുവരെ വേദനയുടെ നാളുകളാണ്. നാല് വയസ്സുമുതലനുഭവിക്കുന്ന വേദനയുടെ കഠിനമായ ദിനങ്ങള് ഇനിയുള്ള ജീവിതകാലം മുഴുവനും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്നോര്ക്കുമ്പോള് ജീവിതത്തെ വെറുക്കാനും ഒളിച്ചോടാനും മറ്റൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്. ഒരു മനുഷ്യന് തന്റെ വേദനകളെ സഹിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് സ്വയം തീരുമാനിച്ചാല് അതെങ്ങനെ കുറ്റമാകും? വേദനകള്ക്കും അപ്പുറം ജീവിതത്തില് നിലനില്ക്കാന് മാത്രം ശക്തമായ കാരണങ്ങള് ഒന്നും തന്നെ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. മരണം എന്നെ വലിച്ചടുപ്പിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഓരോ തവണയും ആശുപത്രിയില് പോകുമ്പോള് അവിടെ കണ്ടുമുട്ടുന്ന മനുഷ്യരും അവരുടെ വേദനകളും എന്നെ കൂടുതല് വിഷാദിയാക്കി. സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തില് നിന്നും എന്നും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരാണ് ഞങ്ങളെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.
Content Highlights: remya thuravoor autobiography pathiyatha kalppadukal