സായ്പ്പിനുകീഴിൽ പണിയെടുക്കുന്നവരോട് പുച്ഛം, പക്ഷേ മക്കളുടെ പഠിപ്പും ജോലിയും കല്യാണവും അവിടെയാവണം!

ഫൊക്കാന കോൺഫറൻസിന്റെ തീം സോങ്ങായി ഒ.എൻ.വി കുറുപ്പുസാർ എഴുതി അയച്ചുതന്ന ഗാനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു വരികൾ... 'പൊൻമല നാടിനു നിങ്ങളെന്നും പൊന്നോമനകൾ' എന്ന് അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. അവിടെ വോട്ടില്ലാത്ത, ഭൂമിയില്ലാത്ത, കണ്ണിയറ്റുപോകാനായ ബന്ധങ്ങളും അതിദൃഢമായ ഓർമകളും സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രമുള്ള മലയാളനാടിന് ഞങ്ങൾ പ്രവാസികൾ മലയാളനാടിന്റെ ഓമനകളാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതിയല്ലോ. പ്രവാസികളോട് ഒരുതരം അസൂയ കലർന്ന പുച്ഛം പരസ്യമായിത്തന്നെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവരിൽ നിന്നും തീതുപ്പുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട് പൊള്ളിയിട്ടുമുണ്ട്. അവർക്ക് നമ്മൾ ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അറിയണം, പക്ഷേ യാഥാർഥ്യം മികച്ചതാണെങ്കിൽ അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കുറച്ച് പ്രയാസമാണുതാനും. അന്യനാട്ടിൽപ്പോയിട്ട് അടിമകളെപ്പോലെ കഴിയുകയല്ലേ എന്നു പറയാൻ അവർക്ക് മടിയില്ല. അമേരിക്കയിൽ നിന്നും നാട്ടിൽ വന്ന നാളുകളിൽ എന്നെ കാണുന്നപക്ഷം അമേരിക്കയെ വാതോരാതെ കുറ്റം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കുടുംബത്തെ എനിക്കറിയാം.

നഴ്സുമാർക്കാണ് നാട്ടിലെത്തിയാൽ ഒരു രക്ഷയുമില്ലാതിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ ആ മനോഭാവത്തിന് ഏറെക്കുറേ മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ട് എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. നമ്മളോട് അമേരിക്കയുടെ സംസ്‌കാരവും ചരിത്രവും രാഷ്ട്രീയവുമൊക്കെ നിരന്തരം കുറ്റം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഇക്കൂട്ടർ ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്-'അപ്പഴേ അവിടെ എങ്ങനെയാണ് വിദ്യാഭ്യാസമൊക്കെ?' അവിടെ സ്ഥിരം താമസിക്കാനൊന്നും സമ്മതിക്കേല. പക്ഷേ, കുട്ടികളെ പഠിക്കാൻ വിടണമെന്നുണ്ട്. പഠനം കഴിഞ്ഞപാടേ തിരിച്ചിങ്ങ് വരാല്ലോ. അവരുടെ അഭ്യർഥനയും ആവർത്തിയും കൂടിക്കൂടിവരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾതന്നെ മുൻകൈയെടുത്ത് (ആ കഷ്ടപ്പാടുകൾ വേറെയാണ്) മികച്ച യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിൽ അഡ്മിഷൻ തരമാക്കിക്കൊടുക്കും. അത്തരത്തിൽ ഒരുപാടു കുട്ടികൾ എന്റെയടുക്കൽ വന്ന് താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്. പഠനം കഴിഞ്ഞാൽ രക്ഷിതാക്കളുടെ അടുത്ത അന്വേഷണത്തിന് സമയമായി-പഠനം കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് ഒന്നുരണ്ട് വർഷം അവിടെത്തന്നെ പ്രാക്ടീസിന് കിട്ടിയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്. എക്സ്പീരിയൻസ് ആയാൽ ഇങ്ങ് തിരികെ വന്നേമതിയാകൂ. അങ്ങനെ എക്സ്പീരിയൻസിനായി ഞങ്ങൾ സ്ഥാപനങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയും വേണ്ടത് ചെയ്തുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനിടയിൽ മിടുക്കരായ കുട്ടികൾ നല്ല കമ്പനികളൊക്കെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും. അപ്പോഴേക്കും രക്ഷിതാക്കളുടെ അടുത്ത കോളിന് സമയമായിട്ടുണ്ടാവും-കുട്ടി അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുകയാണത്രേ. നാട്ടിലേക്കില്ലെന്ന്. എന്നാൽപ്പിന്നെ പറ്റിയ ആലോചന വല്ലതും നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ... അവിടെത്തന്നെ സെറ്റിലായ ആരെങ്കിലും മതി. ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ താൽപര്യമൊന്നുമില്ല, പക്ഷേ ഇതല്ലേ സ്ഥിതി! അപ്പോഴും നമ്മൾ യാതൊരു മടുപ്പുമില്ലാതെ വരനെയോ വധുവിനെയോ അന്വേഷിച്ച് ഇറങ്ങുകയായി. കല്യാണവും നടത്തിക്കൊടുക്കേണ്ടിവരും.

Content Highlights: Reflections on the misconceptions about the Malayali diaspora in the US., Personal anecdotes of hosting famous Malayalam writers and intellectuals., The struggle of balancing professional life in the US with cultural hospitality., Historical insights into the Library of Congress and the impact of the Cold War., Cultural clashes regarding lifestyle and domestic habits between guests and hosts.