‘ഞങ്ങള കൂട്ടത്തിലൊക്കെ പിന്നീം കെട്ടും; പക്ഷേ ഇനിക്കു മറക്കാൻ പറ്റീല, അങ്ങനത്തെ മൻശനായിരുന്ന്’

മണ്ഡലകാലമാണ്. മൈക്കിലൂടെ"ഭൂതനാഥ സദാനന്ദാ" മുഴങ്ങുന്നു. ദിവസം മുഴുവൻ നിർത്താതെ പല പല ശബ്ദങ്ങളിൽ അയ്യപ്പസ്തുതി അലയടിക്കും. അഖണ്ഡനാമജപമാണ്. ആളുകൾ കുത്തൻ കൽപ്പടികൾ ആയാസപ്പെട്ട് കയറിച്ചെന്ന് മുകളിലുള്ള അമ്പലത്തിൽ പാൽപ്പായസവും കഴിപ്പിച്ച് കുന്നിറങ്ങി വന്നു. അതിൽ പലരും ഡിസ്പെൻസറിയിലും ഒന്നു കേറും. അങ്കവും കാണാം താളിയുമൊടിക്കാം എന്നാണ് ലൈൻ. സമാന്തരമായ മറ്റൊരു ചെറിയ കുന്നിലാണ് ഡിസ്പെൻസറി. പണ്ട് പി.എസ്.സിയുടെ അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് ലെറ്ററുമായി മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ കടന്നുവന്നത്, ആദ്യമായി സർവീസിൽ ജോയിൻ ചെയ്തത് ഇതേ സ്ഥാപനത്തിലാണ്. പിന്നെ ഇവിടന്നു ട്രാൻസ്ഫറായിപ്പോയി. പലയിടങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്തു. പല മനുഷ്യരെ പരിചയപ്പെട്ടു. വീശി എറിഞ്ഞാൽ കുറേദൂരം സഞ്ചരിച്ചശേഷം തിരിച്ച് എറിഞ്ഞിടത്തേയ്ക്കു തന്നെ മടങ്ങിവരുന്ന ബൂമറാങ്ങിനെപ്പോലെ, സർവ്വീസിന്റെ വിവിധഘട്ടങ്ങൾ കടന്ന് പല വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാൻ പുറപ്പെട്ടിടത്തേയ്ക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തി. ഒരു മകൾ കൂടി ജനിച്ചിരുന്നു. അന്ന് അവൾ എൽ.കെ.ജിയിൽ പഠിക്കുന്നു.

പല മാറ്റങ്ങളും സംഭവിച്ചിരുന്നു. ഇരുവശവും കോൺക്രീറ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ ഓടയായി മാറിയ ഈ ജലപ്രവാഹം അന്ന് ഇരുവശവും പുല്ലാനിയും വള്ളിച്ചെടികളും ചാഞ്ഞു കിടന്ന, കുത്തിയൊഴുകുന്ന ഒരു തോടായിരുന്നു. വിവിധ ഔഷധവൃക്ഷങ്ങളിൽ വള്ളികൾ പടർന്ന്കേറി കാടായിക്കിടന്ന പുരയിടവും തുരുമ്പിച്ച ഗേറ്റും ഭാർഗ്ഗവീനിലയം പോലെ, മഞ്ഞ പെയിന്റടിച്ച നീളൻ വരാന്തയുള്ള ഡിസ്പെൻസറിക്കെട്ടിടവും എല്ലാം മാറിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും ചുറ്റുപാടും "കറയറ്റൊരാലസൽ ഗ്രാമഭംഗി!" മനവും മിഴിയും കവർന്നു മിന്നുന്നുണ്ടിപ്പൊഴും. റെയ്ൽ മുറിച്ചുകടന്ന്, വയലിനു നടുവിലെ റോഡിലൂടെപ്പോയി ഡിസ്പെൻസറിയെത്താനായപ്പോൾ, കാർ നിർത്തി, വഴിയരികിലെ ആ ഇരുനില വീട്ടിലേയ്ക്ക് ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി. ഹൊ! ആ പനിനീർച്ചാമ്പമരം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. കൊഴിഞ്ഞപൂക്കൾ അതിന്റെ ചോട്ടിൽ മെജന്ത നിറമുള്ള ഒരു വൃത്തം വരച്ചു, ഇതളുകളാൽ

Content Highlights: A doctor revisits a familiar place, encountering old patients and confronting past mistakes.