'ഞാന്‍ ആരാണെന്നാ കരുതിയത്?' അമ്മ അലറി; 'ആത്മീയതയുടെ കൊടിമര'മായ അയാളിൽ കുറ്റബോധം ഒട്ടും കണ്ടില്ല
ഞാനന്ന് ഏഴാം ക്ലാസ്സിലായിരുന്നു. അധ്യയനവര്‍ഷത്തിന്റെ അവസാനത്തിനു മുമ്പേ തന്നെ കുഞ്ഞമ്മയുടെ വീട്ടിലെ താമസം മതിയാക്കി മടങ്ങി. മാര്‍ച്ച് പകുതിയായപ്പോള്‍, പതിവുപോലെ വെള്ളിയാഴ്ച വീട്ടിലെത്തിയ ഞാന്‍ ഞായറാഴ്ച കുര്‍ബാനയും സണ്‍ഡേ സ്‌കൂളും കഴിഞ്ഞ് ചെമ്പകപ്പാറയിലെ കുഞ്ഞമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോള്‍ അമ്മ വന്നു തടസ്സം നിന്നു.
''കൊച്ചിനി അമ്മയുടെ കൂടെത്തന്നെ നിന്നാല്‍ മതി. എങ്ങോട്ടും പോകണ്ട...'
ഞായറാഴ്ച്ച കുഞ്ഞമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ ഇറച്ചിക്കറി ഉള്ളത് എനിക്ക് വലിയ പ്രചോദനമായിരുന്നു. വീട്ടിലെ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ സാരമായ മാറ്റം വന്നിരുന്നു. ഈസ്റ്ററിനും ക്രിസ്മസിനും മാത്രം ഇറച്ചിക്കറി വെച്ചിരുന്ന വീട്ടില്‍ അന്ന് പതിവ് തെറ്റി. ഏഴരയുടെ ആദ്യത്തെ കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുമ്പോള്‍ കുഞ്ചിരക്കാട്ടു പാറയോട് ചേര്‍ന്നുണ്ടായിരുന്ന കുമാരന്‍ ചേട്ടന്റെ കശാപ്പുകടയില്‍നിന്ന് അമ്മ ഒരു കിലോ ഇറച്ചി വാങ്ങി വന്നിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ നാലു മക്കളും ഉച്ച കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞ്, വേദപാഠവും കൂടി വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ അമ്മ ഇറച്ചിക്കറിയും ചോറുമൊക്കെ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. പുളിക്കണ്ടംകാരുടെ കവുങ്ങിന്‍തോപ്പിലൂടെയുള്ള നടവഴിയിറങ്ങി, തോടു കടന്ന്, കുന്ന് കയറി, മഞ്ഞക്കശുമാവിന്റെ ചുവട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ത്തന്നെ വറത്തരച്ചുവച്ച കറിയുടെ മണം മൂക്കില്‍ തുളച്ചുകയറി. കൈപിടിച്ച് നടന്ന ബിന്ദുവിനെയും വലിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കോടി. പള്ളിയില്‍നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോള്‍ ലാലി ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. അവളുടെ മുഖത്ത് കനമുള്ള, എനിക്ക് പേരറിയാത്ത എന്തൊക്കയോ വികാരങ്ങള്‍ തളംകെട്ടി നിന്നു. ആരോടൊക്കയോ ഉള്ള വെറുപ്പ് അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടെന്ന കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു.
Content Highlights: childhood memories, family struggles of babu abraham From Parathot to Paris part 23